Küllerinden Doğan Nefret

Bölüm 1

Küllerinden Doğan Nefret

Asya, elindeki kırık cam parçasını daha da sıkarken, Tarık’ın alaycı kahkahası kulaklarında yankılanıyordu. Düğün pastasının kreması hala gelinliğinin eteklerine bulaşmışken, hayatının en mutlu olması gereken gününde, en büyük düşmanının zaferini izlemek zorunda kalmıştı.

“Tebrikler Asya,” dedi Tarık, sesi ipek gibi kaygan ama zehir gibi acıydı. “Hayatının en büyük hatasını yaptın.”

Asya, öfkeyle dolan gözlerini Tarık’a dikti. Yıllardır süren rekabetleri, bugün bambaşka bir boyuta taşınmıştı. İki ailenin de gözbebeği olan şirketleri birleştirme kararı, onları istemedikleri bir evliliğe sürüklemişti. Asya, babasının şirketini kurtarmak için bu anlaşmayı kabul etmek zorunda kalmıştı ama Tarık’ın gözlerinde gördüğü nefret, bu evliliğin bir cehennem olacağının işaretiydi.

Asya, kendini toparlayarak, “Bu sadece bir anlaşma Tarık. İkimiz de şirketlerimizi kurtarmak için buradayız,” dedi soğuk bir sesle.

Tarık, bir adım yaklaşarak, “Bir anlaşma mı? Sen benim hayatımı çaldın Asya. Benim hayallerimi, geleceğimi… Her şeyi benden aldın.”

Asya, Tarık’ın bu sözleriyle sarsıldı. Onu bu kadar çok etkilemesine izin vermemeliydi. O, sadece bir düşmandı. Babasının şirketini kurtarmak için yaptığı bu fedakarlık, Tarık’ın acımasızlığıyla sınanacaktı.

“Bunu ben istemedim Tarık. Benim de hayallerim vardı,” diye karşılık verdi Asya, sesi titrek.

“Hayaller mi? Sen sadece para ve güç istiyorsun Asya. Başka hiçbir şey umurunda değil,” dedi Tarık, gözlerindeki nefret daha da büyüyordu. “Ama sana söz veriyorum, bu evliliği senin için bir kabusa çevireceğim. Her gün, yaptığın hatayı hatırlayacaksın.”

Asya, Tarık’ın bu tehditkar sözlerine rağmen dik durmaya çalıştı. Onun oyununa gelmeyecekti. Güçlü olmak zorundaydı. Ailesini ve şirketini korumak için savaşmak zorundaydı.

Düğün salonundaki davetliler, bu gergin anın farkındaydı. Herkes, Asya ve Tarık arasındaki buz gibi havayı hissediyordu. İki ailenin de geleceği, bu nefret dolu evliliğe bağlıydı.

Asya, kırık cam parçasını daha da sıkarken, avucundan bir damla kan süzüldü. Acıyı hissetmiyordu bile. İçindeki öfke, tüm fiziksel acıları bastırıyordu.

“Göreceğiz Tarık,” dedi Asya, gözleri kararlılıkla parlıyordu. “Bu evlilik, ikimiz için de bir sınav olacak. Bakalım kim daha güçlü çıkacak.”

Tarık, alaycı bir gülümsemeyle Asya’ya baktı. “Seninle oyun oynamak çok eğlenceli olacak Asya. Ama unutma, bu oyunun sonunda kaybeden sen olacaksın.”

Asya, Tarık’ın sözlerine cevap vermeden, kırık cam parçasını yere attı ve gelinliğinin eteklerini düzelterek salondan çıktı. Arkasında, Tarık’ın kahkahası ve davetlilerin meraklı bakışları kalmıştı.

Asya, arabanın arka koltuğuna oturduğunda, gözyaşlarına hakim olamadı. Hayatının en büyük kabusu başlamıştı. Tarık’la aynı çatı altında yaşamak, her gün onun nefretine maruz kalmak… Bu düşünce bile onu ürkütüyordu.

Şoför, arabayı hareket ettirdi. Asya, pencereden dışarıyı seyrederken, geleceğin belirsizliğiyle yüzleşiyordu. Bu evlilik, onun için bir savaş alanı olacaktı. Ve bu savaşta, hayatta kalmak için her şeyi yapacaktı.

Eve vardıklarında, Tarık onu kapıda karşıladı. Ev, iki ailenin ortak malikanesiydi ve artık ikisinin de evi olacaktı. Asya, Tarık’ın gözlerindeki karanlığı gördükçe, içindeki korku daha da büyüdü.

“Hoş geldin Asya,” dedi Tarık, sesi buz gibiydi. “Umarım cehenneme hoş geldin dememize gerek kalmaz.”

Asya, Tarık’a meydan okurcasına baktı. “Ben cehenneme girmem Tarık. Cehennemi sana yaşatırım.”

Tarık, kahkaha attı. “Bu iddialı sözleri sevdim Asya. Ama unutma, bu evde kurallarımı ben koyarım.”

Tarık, Asya’nın kolunu sımsıkı tutarak onu içeri çekti. Asya, Tarık’ın dokunuşundan tiksiniyordu. Ondan olabildiğince uzak durmak istiyordu.

Tarık, Asya’yı evin en büyük odasına götürdü. Oda, lüks ve ihtişamla doluydu ama Asya, bu güzellikleri göremiyordu. Gözleri, Tarık’ın yüzündeki karanlığa takılmıştı.

“Bu oda, artık senin odan Asya,” dedi Tarık, alaycı bir gülümsemeyle. “Umarım beğenirsin.”

Asya, odaya şöyle bir göz attı. Her şey kusursuzdu ama içindeki huzursuzluk bir türlü geçmiyordu. Bu oda, onun için bir hapishane olacaktı.

“Teşekkürler Tarık,” dedi Asya, soğuk bir sesle. “Ama benim için önemli olan odanın büyüklüğü değil, içindeki huzurdur.”

Tarık, Asya’ya yaklaştı ve kulağına fısıldadı: “Bu evde huzur bulamayacaksın Asya. Sana söz veriyorum.”

Asya, Tarık’ın fısıltısıyla ürperdi. Ondan kurtulmak istiyordu ama şimdilik buna katlanmak zorundaydı. Ailesini ve şirketini korumak için, Tarık’ın oyunlarına katlanmak zorundaydı.

Tarık, Asya’yı odada yalnız bırakarak çıktı. Asya, yatağa oturdu ve derin bir nefes aldı. Bu evlilik, onun için bir savaş olacaktı. Ve bu savaşta, hayatta kalmak için her şeyi yapacaktı.

Asya, gece boyunca uyuyamadı. Tarık’ın sözleri kulaklarında yankılanıyordu. Onunla aynı çatı altında yaşamak, her gün onun nefretine maruz kalmak… Bu düşünce bile onu ürkütüyordu.

Sabah olduğunda, Asya yorgun ve bitkin hissediyordu. Gözlerinin altı morarmıştı. Aynada kendine baktığında, tanıdık yüzünü göremedi. Bu kadın, Tarık’ın esiri olmuştu.

Asya, kendine bir söz verdi. Tarık’ın oyununa gelmeyecekti. Güçlü olmak zorundaydı. Ailesini ve şirketini korumak için savaşmak zorundaydı.

Kahvaltıya indiğinde, Tarık onu bekliyordu. Masada, iki kişilik kahvaltı hazırlanmıştı. Asya, Tarık’ın karşısına oturdu ve sessizce kahvaltısını yapmaya başladı.

“Günaydın Asya,” dedi Tarık, alaycı bir gülümsemeyle.

Asya, Tarık’a cevap vermedi. Onunla konuşmak istemiyordu.

“Neden bu kadar sessizsin Asya? Yoksa dün geceki sözlerim seni korkuttu mu?” dedi Tarık, keyifle.

Asya, başını kaldırarak Tarık’a baktı. “Ben kimseden korkmam Tarık. Senden de korkmuyorum.”

Tarık, kahkaha attı. “Bu cesaretini sevdim Asya. Ama unutma, bu evde kurallarımı ben koyarım.”

Asya, Tarık’ın sözlerine cevap vermeden kahvaltısını bitirdi ve masadan kalktı. Tarık’ın oyununa gelmeyecekti. Onunla tartışmak, sadece onun ekmeğine yağ sürmek demekti.

“Nereye gidiyorsun Asya?” dedi Tarık, merakla.

“Şirkete gidiyorum Tarık. İşlerim var,” diye cevap verdi Asya, soğuk bir sesle.

“Şirket mi? Unutma Asya, artık o şirket ikimizin de. Benim iznim olmadan hiçbir şey yapamazsın,” dedi Tarık, tehditkar bir şekilde.

Asya, Tarık’a meydan okurcasına baktı. “O şirketi ben kurdum Tarık. Senin iznine ihtiyacım yok.”

Asya, salondan çıktı ve arabasına bindi. Şirkete giderken, Tarık’ın sözleri kulaklarında yankılanıyordu. Onunla savaşmak zorundaydı. Ailesini ve şirketini korumak için, Tarık’ın oyunlarına karşı koymak zorundaydı.

Şirkete vardığında, herkes Asya’yı merakla bekliyordu. Düğünden sonra, şirkete gelmemesi herkesi endişelendirmişti. Asya, çalışanlarına bir açıklama yapmak zorunda olduğunu biliyordu.

Toplantı odasına girdiğinde, tüm çalışanlar ayağa kalktı. Asya, onlara gülümsedi ve konuşmaya başladı:

“Merhaba arkadaşlar. Biliyorsunuz, dün Tarık’la evlendim. Bu evlilik, iki şirketimizin birleşmesi anlamına geliyor. Ama size şunu söylemek istiyorum: Bu evlilik, şirketimizin değerlerini değiştirmeyecek. Biz, yine aynı şekilde çalışmaya devam edeceğiz. Ve ben, her zaman yanınızda olacağım.”

Çalışanlar, Asya’nın sözlerinden memnun oldu. Onu desteklediklerini gösteren alkışlarla karşılık verdiler.

Asya, toplantıdan sonra odasına geçti ve işlerine odaklanmaya çalıştı. Ama aklı hala Tarık’taydı. Onunla nasıl başa çıkacağını düşünüyordu. Tarık, çok tehlikeli bir adamdı ve onunla savaşmak kolay olmayacaktı.

Akşam olduğunda, Asya eve geri döndü. Tarık, onu kapıda bekliyordu. Asya, Tarık’ın yüzündeki ifadeyi görünce, bir şeylerin ters gittiğini anladı.

“Neden bu kadar geç kaldın Asya?” dedi Tarık, öfkeyle.

“İşim vardı Tarık. Sana hesap vermek zorunda değilim,” diye cevap verdi Asya, soğuk bir sesle.

Tarık, Asya’nın kolunu sımsıkı tutarak onu içeri çekti. Asya, Tarık’ın dokunuşundan tiksiniyordu. Ondan olabildiğince uzak durmak istiyordu.

“Benimle böyle konuşamazsın Asya. Unutma, bu evde kurallarımı ben koyarım,” dedi Tarık, tehditkar bir şekilde.

Asya, Tarık’a meydan okurcasına baktı. “Senin kuralların beni bağlamaz Tarık. Ben kendi kurallarımla yaşarım.”

Tarık, Asya’yı duvara yasladı ve yüzünü ona yaklaştırdı. Asya, Tarık’ın nefesini yüzünde hissediyordu. Ondan korkmuyordu ama bu yakınlık, onu rahatsız ediyordu.

“Sana bir şey söyleyeyim Asya,” dedi Tarık, fısıltıyla. “Sen benimsin. Ve ben, benim olanı kimseyle paylaşmam.”

O anda, kapı çaldı. Tarık ve Asya, birbirlerinden ayrıldı ve kapıya doğru yöneldiler. Kapıyı açtıklarında, karşılarında bir polis memuru belirdi. Elindeki kağıdı Asya'ya uzatarak, "Asya Hanım, Tarık Bey hakkında uzaklaştırma kararı çıkarılmıştır. Derhal evi terk etmesi gerekiyor."