สงครามหัวใจ

บทที่ 1

สงครามหัวใจ

เสียงกรีดร้องของยางรถดังสนั่นไปทั่วลานจอดรถของมหาวิทยาลัย ราวกับจะประกาศให้โลกรู้ว่า ‘ชนิกา’ มาถึงแล้ว และแน่นอนว่าการมาถึงของเธอไม่ใช่เรื่องที่ใครๆ จะยินดี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ‘ปกรณ์’

ชนิกาก้าวลงจากรถสปอร์ตสีแดงเพลิงของเธอ ด้วยท่วงท่าที่เย่อหยิ่ง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ อย่างท้าทาย ผมยาวสลวยถูกปล่อยให้พลิ้วไหวตามแรงลม ราวกับนางพญาที่กำลังสำรวจอาณาจักรของตนเอง วันนี้เธอมาในชุดเดรสสั้นสีดำรัดรูป อวดรูปร่างที่สมบูรณ์แบบ รองเท้าส้นสูงสีแดงขับให้เรียวขาของเธอดูยาวระหง

“ชนิกา…” เสียงทุ้มต่ำดังมาจากด้านหลัง ชนิกาหันไปมองอย่างไม่ใส่ใจ ปกรณ์ยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดนักศึกษาที่ดูเรียบง่าย แต่ก็ไม่อาจปกปิดความหล่อเหลาของเขาได้ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“มีอะไรเหรอ ปกรณ์?” ชนิกาถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เธอจงใจใช่ไหม?” ปกรณ์ถาม พลางชี้ไปที่รถของเขา ซึ่งมีรอยขูดขีดใหม่เอี่ยม

ชนิกายิ้มเยาะ “จงใจอะไร? ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูดเลย”

“อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง ชนิกา เธอรู้ดีว่าฉันหมายถึงอะไร” ปกรณ์พูดด้วยน้ำเสียงที่เริ่มดังขึ้น

“โอ้ ที่แท้ก็เรื่องรถคันเก่าๆ ของคุณนี่เอง” ชนิกาพูดพลางทำท่าทางครุ่นคิด “ฉันก็แค่รีบไปเรียนเท่านั้นเอง ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะคะ”

“โกหก! เธอเกลียดฉัน เธอจงใจทำแบบนี้เพื่อแกล้งฉัน” ปกรณ์พูดอย่างเหลืออด

“เกลียด? ทำไมฉันต้องเกลียดคุณด้วยคะ ปกรณ์” ชนิกาถามด้วยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ “คุณมันก็แค่… คนที่ฉันไม่อยากจะเสียเวลาด้วยเท่านั้นเอง”

ปกรณ์กำมือแน่น ดวงตาของเขาจ้องมองชนิกาอย่างโกรธเคือง “สักวันเธอจะต้องเสียใจ ชนิกา”

“เสียใจ? สำหรับเรื่องอะไร? สำหรับการที่ได้เห็นสีหน้าโกรธเกรี้ยวของคุณอย่างนี้น่ะเหรอ? เสียใจไปก็แย่สิคะ” ชนิกาพูดพลางหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินสะบัดผมจากไป ทิ้งให้ปกรณ์ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความโกรธและความขุ่นเคือง

ชนิกาและปกรณ์… คู่กัดตลอดกาลของมหาวิทยาลัย ทั้งสองคนมาจากครอบครัวที่ร่ำรวยและมีชื่อเสียงเหมือนกัน แต่กลับมีความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ชนิกาคือสาวสวยสุดฮอต ที่เป็นที่หมายปองของหนุ่มๆ ทั่วทั้งมหาวิทยาลัย เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของนักธุรกิจชื่อดัง และใช้ชีวิตอย่างหรูหราฟุ่มเฟือย ตรงกันข้ามกับปกรณ์ ที่เป็นหนุ่มหล่อมาดเข้ม ที่ดูเงียบขรึมและไม่ค่อยสนใจใคร เขาเป็นลูกชายคนโตของนักการเมืองชื่อดัง และใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย สมถะ

ทั้งสองคนพบกันครั้งแรกในงานเลี้ยงของมหาวิทยาลัย และก็เกิดเรื่องบาดหมางกันทันที ชนิกาคิดว่าปกรณ์เป็นพวกหัวสูง และชอบตัดสินคนจากภายนอก ในขณะที่ปกรณ์คิดว่าชนิกาเป็นพวกวัตถุนิยม และใช้เงินแก้ปัญหาทุกอย่าง นับตั้งแต่นั้นมา ทั้งสองคนก็กลายเป็นศัตรูกัน และมักจะหาเรื่องทะเลาะกันอยู่เสมอ

แต่ถึงแม้ว่าทั้งสองคนจะเป็นศัตรูกัน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าพวกเขามีแรงดึงดูดซึ่งกันและกันอย่างประหลาด ชนิกาชอบที่จะยั่วโมโหปกรณ์ และปกรณ์ก็ชอบที่จะท้าทายชนิกา ทั้งสองคนต่างก็รู้ดีว่าภายใต้ความเกลียดชังนั้น มีความรู้สึกบางอย่างซ่อนอยู่ ที่พวกเขาไม่กล้าที่จะยอมรับ

ในห้องเรียน ชนิกานั่งอยู่ข้างหน้าปกรณ์ เธอแอบมองเขาเป็นระยะๆ ปกรณ์กำลังตั้งใจเรียน แต่ชนิกากลับไม่สามารถจดจ่ออยู่กับบทเรียนได้ เธอคิดถึงแต่เรื่องที่เกิดขึ้นในลานจอดรถเมื่อเช้านี้ เธอรู้ดีว่าเธอจงใจขูดรถของปกรณ์ แต่เธอก็ไม่เสียใจ เธออยากจะเห็นปกรณ์โกรธ อยากจะเห็นเขาแสดงความรู้สึกออกมาบ้าง

“มีอะไร?” ปกรณ์ถามขึ้น โดยที่ไม่ได้หันมามองชนิกา

“เปล่า” ชนิกาตอบอย่างรวดเร็ว

“เธอแอบมองฉันอยู่ใช่ไหม?” ปกรณ์ถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความขบขัน

“ฉันไม่ได้มองคุณ” ชนิกาตอบอย่างปฏิเสธ

“แน่ใจเหรอ?” ปกรณ์ถามพลางหันมามองชนิกา ดวงตาของเขาเป็นประกาย

ชนิกาหน้าแดง “ฉันบอกว่าไม่ได้มองก็คือไม่ได้มองสิ”

“โอเคๆ ฉันเชื่อแล้ว” ปกรณ์พูดพลางยิ้ม “แต่ถ้าเธออยากจะมองฉัน ก็ไม่เป็นไรนะ ฉันไม่ว่าอะไรหรอก”

“ทะลึ่ง!” ชนิกาพูดพลางเบือนหน้าหนี

ปกรณ์หัวเราะเบาๆ แล้วหันกลับไปตั้งใจเรียนต่อ ชนิกาก็พยายามที่จะตั้งใจเรียนเช่นกัน แต่ใจของเธอก็ยังคงคิดถึงแต่ปกรณ์

หลังจากเลิกเรียน ชนิกาเดินไปที่รถของเธอ เธอเห็นปกรณ์ยืนรออยู่ตรงนั้น

“มีอะไร?” ชนิกาถาม

“ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ” ปกรณ์ตอบ

“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ” ชนิกาพูดพลางพยายามจะเปิดประตูรถ

ปกรณ์จับแขนของชนิกาไว้ “รอเดี๋ยวก่อน ชนิกา”

“ปล่อยฉันนะ ปกรณ์” ชนิกาพูดด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ

ปกรณ์ไม่ปล่อย เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของชนิกา “ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้เกลียดฉันจริงๆ ใช่ไหม?”

ชนิกาหลบสายตาของปกรณ์ “ฉันเกลียดคุณ”

“โกหก” ปกรณ์พูดพลางยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าของชนิกาอย่างเบามือ

ชนิกาตัวสั่นเทา เธอไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน เธอพยายามที่จะผลักปกรณ์ออกไป แต่ก็ไม่มีแรง

“อย่าทำแบบนี้เลย ปกรณ์” ชนิกาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง

ปกรณ์โน้มตัวลงมาใกล้ชนิกามากขึ้น จนริมฝีปากของเขาแทบจะสัมผัสกับริมฝีปากของเธอ “ทำไมล่ะ? เธอไม่ชอบเหรอ?”

ชนิกาไม่ตอบ เธอหลับตาลง

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของชนิกาก็ดังขึ้น ชนิกาลืมตาขึ้นและผลักปกรณ์ออกไป

“ฉันต้องไปแล้ว” ชนิกาพูดพลางรีบเปิดประตูรถและขับออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ปกรณ์ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความผิดหวัง

ขณะที่ชนิกากำลังขับรถกลับบ้าน เธอได้รับโทรศัพท์จากพ่อของเธอ

“ชนิกา ลูกอยู่ไหน?” พ่อของเธอถามด้วยน้ำเสียงที่ดูร้อนรน

“หนูอยู่ระหว่างทางกลับบ้านค่ะ มีอะไรเหรอคะ?” ชนิกาถาม

“ลูกต้องรีบกลับมาที่บ้านด่วนเลยนะ มีเรื่องสำคัญ” พ่อของเธอพูด

“เรื่องอะไรเหรอคะ?” ชนิกาถามด้วยความสงสัย

“เรื่องธุรกิจของครอบครัวเรา” พ่อของเธอตอบ “มันกำลังมีปัญหาใหญ่”

ชนิการู้สึกใจหาย เธอไม่เคยเห็นพ่อของเธอเป็นกังวลขนาดนี้มาก่อน เธอรีบขับรถกลับบ้านทันที

เมื่อชนิกามาถึงบ้าน เธอพบว่าพ่อของเธอกำลังนั่งคุยกับใครบางคนอยู่ในห้องรับแขก เธอเดินเข้าไปใกล้ๆ และก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นคือ… ปกรณ์

“ปกรณ์? คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” ชนิกาถามด้วยความงุนงง

ปกรณ์หันมามองชนิกาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “ผมมาคุยเรื่องธุรกิจกับพ่อของคุณ”

“ธุรกิจอะไร?” ชนิกาถาม

“ธุรกิจที่อาจจะทำให้ชีวิตของลูกเปลี่ยนไปตลอดกาล” พ่อของชนิกาตอบ “ลูกต้องแต่งงานกับปกรณ์”