Pangakong Bawal sa Ilalim ng Ulan

Kabanata 1

Ang Bawal na Halik sa Tag-ulan

Naramdaman ko ang hapdi ng palad ni Mama sa aking pisngi, kasabay ng pagpatak ng luha sa aking mga mata. "Hindi mo ba naiintindihan, Tala? Hindi pwede!" sigaw niya, habang ako'y nakayuko at pilit na pinipigilan ang paghikbi.

Ang pangalan ko ay Tala, at ang buhay ko ay parang lumang plaka na paulit-ulit na tumutugtog sa iisang kanta. Nakatira kami sa isang maliit na bayan sa Quezon Province, kung saan halos lahat ay magkakakilala at ang mga lihim ay mabilis kumakalat parang apoy sa tuyong damo. Lumaki ako sa hirap, ngunit pilit inaahon ni Mama ang aming buhay sa pamamagitan ng paglalabada at pagtitinda ng kakanin sa palengke.

Ang aming bahay ay isang simpleng kubo na gawa sa kahoy at kawayan, ngunit puno ng pagmamahal at pagkakaisa. Lagi kong tinutulungan si Mama sa mga gawaing bahay, at pangarap kong makatapos ng pag-aaral para makaahon kami sa kahirapan. Alam ko na malaki ang inaasahan sa akin ni Mama, at ayokong biguin siya.

Ngunit may isang bagay na hindi ko kayang kontrolin: ang tibok ng aking puso.

Nagsimula ang lahat noong nakaraang summer. Si Ginoong Owen Monteverde, ang anak ng pinakamayamang pamilya sa aming bayan, ay bumalik mula sa Maynila para magbakasyon. Matangkad, guwapo, at may ngiting kayang tunawin ang puso ng kahit sinong babae. Siya si Owen. Sa aming munting bayan, isa siyang anghel na bumaba mula sa langit.

Nakilala ko si Owen sa isang piyesta sa aming barangay. Nagtutulak ako ng kariton ng kakanin nang aksidente ko siyang nabangga. Nagkalat ang mga kakanin sa lupa, at napahiya ako sa nangyari. Ngunit sa halip na magalit, tinulungan niya akong pulutin ang mga ito. Doon nagsimula ang aming pag-uusap, na nauwi sa isang pagkakaibigan.

Araw-araw kaming nagkikita ni Owen. Iginagala niya ako sa mga magagandang lugar sa aming bayan, kinukuwentuhan niya ako tungkol sa kanyang buhay sa Maynila, at pinaparamdam niya sa akin na espesyal ako. Hindi ko mapigilan ang mahulog sa kanya. Sa bawat araw na lumilipas, mas lalo akong nahuhulog sa kanyang mga mata, sa kanyang mga ngiti, sa kanyang mga kwento. Nararamdaman ko na may koneksyon kami, isang bagay na hindi ko maintindihan pero alam kong totoo.

Ngunit alam ko rin na may isang malaking hadlang sa aming pagitan: ang aming mga estado sa buhay. Si Owen ay galing sa mayamang pamilya, habang ako ay isang simpleng anak ng labandera. Hindi kami nababagay sa isa't isa. Alam kong tutol ang kanyang pamilya sa aming relasyon, at maaaring magdulot ito ng gulo sa aming buhay.

Isang gabi, sa ilalim ng mga bituin, inamin ni Owen sa akin ang kanyang nararamdaman. "Tala," sabi niya, hawak ang aking kamay. "Mahal kita." Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. Ang mga salitang iyon ay parang musika sa aking tainga, ngunit kasabay nito ay nagdulot din ng takot sa aking puso.

"Owen," sagot ko, nanginginig ang boses. "Hindi pwede. Magkaiba tayo ng mundo." Ngumiti siya at hinawakan ang aking pisngi. "Hindi mahalaga ang mundo, Tala. Ang mahalaga ay ang nararamdaman natin para sa isa't isa." Hinila niya ako palapit sa kanya at hinalikan ako. Isang halik na puno ng pagmamahal, pag-asa, at pangako.

Ngunit ang halik na iyon ay bawal. Isang kasalanan sa mata ng aming lipunan. Isang paglabag sa mga patakaran na matagal nang nakaukit sa aming mga puso at isipan. Kaya naman, nang malaman ni Mama ang tungkol sa amin ni Owen, hindi niya napigilan ang sariling magalit.

"Hindi mo ba naiintindihan, Tala? Hindi pwede!" sigaw niya, habang ako'y nakayuko at pilit na pinipigilan ang paghikbi. "Anak ka ng labandera, at siya ay anak ng mayaman. Wala kang mapapala sa kanya! Masasaktan ka lang!" Hindi ko siya sinagot. Alam kong may punto siya, ngunit hindi ko kayang pigilan ang aking nararamdaman.

"Mahal ko siya, Mama," sabi ko sa wakas. "Mahal na mahal ko siya." Muling tumulo ang luha sa aking mga mata. Nakita ko ang sakit sa mga mata ni Mama. Alam kong nasasaktan siya para sa akin, ngunit hindi ko kayang magpanggap na hindi ko mahal si Owen.

"Kung mahal mo siya," sabi ni Mama, humihikbi. "Patunayan mo. Lumayo ka sa kanya. Kalimutan mo siya. Para sa ikabubuti mo, para sa ikabubuti natin." Umiling ako. Hindi ko kayang gawin iyon. Hindi ko kayang kalimutan si Owen. Siya ang aking mundo, ang aking buhay.

"Hindi ko kaya, Mama," sagot ko. "Hindi ko kaya siyang kalimutan." Tumingin si Mama sa akin ng may galit at pagkabigo. "Kung ganoon," sabi niya. "Layuan mo ako. Hindi kita kailangan sa bahay na ito. Pumunta ka sa kanya. Tingnan natin kung saan ka pupulutin ng pagmamahal mo!"

At sa gabing iyon, umalis ako sa aming bahay. Iniwan ko ang aking ina, ang aking pamilya, ang aking buhay. Nagtungo ako sa kinaroroonan ni Owen, umaasa na sa piling niya ay makakatagpo ako ng kaligayahan. Ngunit hindi ko alam na ang pag-alis ko sa aming bahay ay simula pa lamang ng mas malaking problema. Sa labas ng mansyon ng mga Monteverde, natanaw ko ang isang pamilyar na pigura na papalapit sa akin. Si Aling Ising, ang matalik na kaibigan ni Mama, na may bakas ng pag-aalala sa kanyang mukha.

"Tala, anak," sambit niya, hinihingal. "Kailangan mong umalis. Ngayon na!" Naguguluhan ako sa kanyang sinabi. "Bakit po, Aling Ising? Anong nangyayari?" Hinawakan niya ako sa braso at hinila palayo sa mansyon. "Nalaman ng pamilya Monteverde ang tungkol sa inyo ni Owen. Galit na galit sila. May binabalak silang masama laban sa iyo. Kailangan mong magtago, Tala. Kailangan mong iligtas ang sarili mo."

Bago pa ako makasagot, narinig namin ang malakas na sigaw mula sa loob ng mansyon. "Hanapin niyo siya! Hanapin niyo si Tala! Dalhin niyo siya sa akin!" Naramdaman ko ang panlalamig sa aking buong katawan. Alam kong nasa panganib ako. Ngunit hindi ko alam kung ano ang gagawin. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Ang tanging alam ko, kailangan kong tumakbo. Kailangan kong magtago. Kailangan kong iligtas ang sarili ko. Pero paano?