Lavanta Kokulu Ölüm

Bölüm 1

Lavanta Kokulu Ölüm

Ayşe teyzenin meşhur lavanta sabunlarının kokusu, cinayet mahallinin kesif kokusunu bastırmaya yetmiyordu. Burun kıvırarak, kırlaşmış saçlarını savurdu ve cesede bir kez daha baktı. Ayşe teyze, emekli bir edebiyat öğretmeni ve kasabanın en meraklı dedikoducusu olmasının yanı sıra, sıra dışı bir hobiye sahipti: amatör dedektiflik. Daha doğrusu, kendini “Emekli Edebiyatçı, Gönüllü Gerçekleri Aydınlatma Uzmanı” olarak tanımlamayı tercih ediyordu.

Küçük sahil kasabası Günebakan, normalde sakin ve huzurlu bir yerdi. Turistlerin uğrak yeri olmasının yanı sıra, yerli halkın da birbirine sıkı sıkıya bağlı olduğu bir ortamdı. Ancak, son zamanlarda Günebakan’ın huzuru kaçmıştı. Kasabanın sevilen simalarından, antika dükkanı sahibi Cemal Bey, dükkanının arka odasında ölü bulunmuştu. İlk bakışta kalp krizi gibi görünse de, Ayşe teyze bazı şeylerin ters gittiğini sezinlemişti. Cemal Bey’in elindeki sıkıca tuttuğu eski bir mektup parçası ve yüzündeki donuk ifade, Ayşe teyzeyi şüphelendirmişti.

"Kalp krizi değil bu," diye mırıldandı Ayşe teyze, cesedin yanına çömelerek. Gözleri, Cemal Bey'in sol elindeki mektup parçasını taradı. "Bu mektup... Sanki bir şey anlatmaya çalışıyor." Mektup parçası, eski bir el yazısıyla yazılmıştı ve sadece birkaç kelime okunabiliyordu: "...ihanet...gizli...buluşma..."

Olay yerine gelen genç komiser Demir, Ayşe teyzenin bu hallerine alışkındı. "Ayşe teyze, lütfen. Burası tehlikeli olabilir. Sizi dışarı alalım," dedi nazikçe. Demir, Ayşe teyzenin zekasına ve olayları çözmedeki yeteneğine saygı duyuyordu, ancak bazen onun bu aşırı merakı onu endişelendiriyordu.

"Demirciğim, sen de biliyorsun, bu işin içinde bir şeyler var. Cemal Bey, hayat dolu bir insandı. Birdenbire kalp krizi geçirmesi çok garip," diye karşılık verdi Ayşe teyze, gözlerini Cemal Bey’in yüzünden ayırmadan. "Bak, bu mektup parçası. Ne anlama geldiğini çözmemiz gerek."

Demir, iç geçirerek Ayşe teyzenin yanına çömeldi. Mektup parçasını dikkatlice inceledi. "Haklı olabilirsiniz teyzeciğim. Ama bu sadece bir mektup parçası. Bize pek bir şey söylemiyor."

"Belki de söylüyor. Sadece doğru soruları sormamız gerek," dedi Ayşe teyze, ayağa kalkarak. Dükkanın etrafında dolaşmaya başladı. Gözleri her köşeyi, her detayı inceliyordu. Cemal Bey’in antika eşyalarıyla dolu dükkanı, adeta bir sır perdesi gibiydi. Her eşyanın bir hikayesi vardı ve Ayşe teyze, bu hikayelerin Cemal Bey’in ölümünü aydınlatabileceğine inanıyordu.

Ayşe teyze, dükkanın arka tarafında, tozlu bir rafa ilişti. Rafta, eski bir fotoğraf albümü duruyordu. Albümü eline aldı ve sayfalarını çevirmeye başladı. Fotoğraflar, Cemal Bey’in gençlik yıllarına aitti. Ailesi, arkadaşları ve Günebakan’ın eski sakinleri... Bir fotoğrafta, Cemal Bey, genç bir kadınla kol kola gülüyordu. Kadının yüzü, bir mürekkep lekesiyle karalanmıştı. Ayşe teyze’nin kalbi hızlandı. Bu kadın kimdi ve neden yüzü karalanmıştı?

Tam o sırada, dükkanın kapısı açıldı. İçeri giren, Cemal Bey’in komşusu, balıkçı Hasan’dı. Hasan, telaşlı bir şekilde etrafına bakınarak, "Cemal? Cemal burada mı? Ona bir şey söylemem gerek," diye bağırdı.

Ayşe teyze, fotoğraf albümünü saklayarak Hasan’a doğru döndü. "Hasan, Cemal Bey... maalesef öldü," dedi üzgün bir ifadeyle.

Hasan’ın yüzü bembeyaz oldu. Gözleri faltaşı gibi açıldı. "Öldü mü? Ama... ama ben ona bir şey söylemem gerekiyordu! Dün gece... dün gece onu bir kadınla gördüm. Gizlice buluşuyorlardı. Kadın... kadın çok tanıdıktı ama kim olduğunu çıkaramadım!"

Ayşe teyze’nin kafasında şimşekler çaktı. Karalanmış yüzlü kadın... Gizli buluşma... İhanet...

"Hasan, o kadını tarif edebilir misin?" diye sordu Ayşe teyze, heyecanla. Hasan, derin bir nefes aldı ve kadını tarif etmeye başladı. Ayşe teyze, Hasan’ın anlattıklarını dinlerken, içten içe bir şeylerin çözüldüğünü hissediyordu. Ancak, Hasan’ın tarif ettiği kadın... Ayşe teyze’nin en yakın arkadaşıydı!

Ayşe teyze, şaşkınlıkla geriye doğru sendeledi. En yakın arkadaşı, bir cinayetin şüphelisi miydi?