Kırık Vazo, Yeni Çiçekler

Bölüm 1

Kırık Vazo, Yeni Çiçekler

Elindeki cam parçası avucunu keserken bile Zeynep acı hissetmedi. Gözyaşları, parlak kırmızı kanla karışarak mutfak fayanslarına damlıyordu. Beş yıllık evlilikleri, tıpkı o yere düşen kristal vazo gibi paramparça olmuştu. O vazoyu, annesi nikah hediyesi olarak vermişti; şimdi ise Zeynep'in mutsuzluğunun sembolüydü.

"Bitti," diye fısıldadı, sesi titrek bir yaprak gibiydi. "Her şey bitti."

O gün, hayatının en karanlık günüydü. Kocasından, Can'dan ayrılmıştı. İlk aşkı, tek aşkı… ya da en azından öyle sandığı. Can'ın onu terk etme sebebi, Zeynep için bir muammaydı. Bir gün her şey mükemmel gibiydi, ertesi gün Can çekip gitmişti. Ne bir açıklama, ne bir veda. Sadece boş bir ev ve kırık bir kalp bırakmıştı geride.

Zeynep, İstanbul'un kalabalığından uzakta, sakin bir sahil kasabası olan Ayvalık'ta yeni bir hayat kurmaya karar vermişti. Küçük bir butik otel işletiyordu. "Deniz Yıldızı" adını verdiği bu otel, onun sığınağı, yeni başlangıcıydı. Sabahları güneşin denize vuran ışıltılarıyla uyanıyor, misafirlerinin kahvaltılarını hazırlarken içindeki boşluğu doldurmaya çalışıyordu. Ama geceleri, o boşluk daha da büyüyordu. Can'sız geçen her gün, bir yara izi gibi kalbine işleniyordu.

Ayvalık, zeytin ağaçları ve taş evleriyle ünlü, huzurlu bir yerdi. Zeynep, burada yeni arkadaşlar edinmişti: Otelin yanındaki kafeyi işleten Gülay, balıkçı Salih Amca ve kasabanın kitapçısında çalışan Ece. Onların sıcaklığı ve desteği, Zeynep'in hayata tutunmasına yardımcı oluyordu.

Bir sabah, Zeynep otelin bahçesinde çiçekleri sularken, uzaktan bir araba yaklaştığını gördü. Kalbi hızla çarpmaya başladı. Bir an, Can'ın geldiğini sandı. Saçmalama Zeynep, diye geçirdi içinden. Can'ın burada ne işi olabilirdi ki? Araba otelin önünde durdu. İçinden uzun boylu, esmer tenli, koyu renk gözlü bir adam indi. Yüzü tanıdıktı ama tam olarak çıkaramıyordu. Adam ona doğru yaklaştı ve gülümsedi.

"Merhaba Zeynep Hanım," dedi, sesi derinden ve tanıdıktı. "Beni hatırladınız mı? Ben Demir."

Zeynep'in zihni bir anda geçmişe gitti. Demir… Can'ın en yakın arkadaşı. Üniversitede hep beraber takılırlardı. Ama sonra… sonra Demir birdenbire ortadan kaybolmuştu. Nedenini hiç öğrenememişti. Şimdi, yıllar sonra, neden buradaydı? Kalbi tekrar hızlanmaya başladı. Demir'in gözlerinde okuduğu anlam, Zeynep'i hem korkuttu hem de meraklandırdı. Demir, sessizce, "Konuşmamız gereken çok şey var," dedi ve elini uzattı. Zeynep, terleyen avuç içini eteğine sildi ve Demir'in elini sıktı. O an, yıllar sonra ilk kez, kalbinde bir umut ışığı belirdi. Ama aynı zamanda, derin bir endişe de duyuyordu. Demir'in gelişi, hayatını sonsuza dek değiştirebilirdi.

"Ne konuşmak istiyorsun, Demir?" diye sordu Zeynep, sesi titrek bir fısıltıdan ibaretti.

Demir, derin bir nefes aldı ve gözlerini Zeynep'in gözlerine dikti. "Can hakkında… ve senin bilmediğin her şey hakkında."