Düğün Günü Sırları

Bölüm 1

Düğün Günü Sırları

Düğün salonunun ışıltısı gözlerimi kamaştırırken, içimde büyüyen öfke midemi yakıyordu. Babamın beni, tanımadığım bir adamla evlendirme kararı, hayatımın en karanlık anıydı. Aşkın, sevginin zerresi olmayan bu anlaşma, beni bir kafese kapatmakla eş anlamlıydı.

İstanbul'un en lüks otelinin balo salonundaydım. Her yer kristaller, ipekler ve pahalı çiçeklerle süslenmişti. Etrafta tanıdık simalar olsa da, hepsi bana yabancıydı. Sanki bir tiyatro oyununun figüranlarıydılar ve ben, istemeden başrolü üstlenmiştim.

Üzerimdeki gelinlik, ünlü bir tasarımcının elinden çıkmış olsa da, içimde en ufak bir heyecan uyandırmıyordu. Beyaz ipek kumaşın soğukluğu, kalbimin buz gibi olmasının bir yansımasıydı sanki. Aynada kendime baktım. Gözlerimdeki çaresizlik, yüzümdeki solgun ifade, içimdeki fırtınayı ele veriyordu.

Babam, yanıma yaklaştı. Yüzünde her zamanki o otoriter ifade vardı. "Hazır mısın, Elif?" diye sordu. Sesindeki tonlama, sorudan çok bir emirdi. Elif, benim adım. Elif Demir. 22 yaşında, hayalleri çalınmış bir genç kadın.

"Hazır olmak zorunda mıyım?" diye karşılık verdim, sesim titrek çıksa da. Gözlerimi babamın gözlerine diktim. Belki, son bir umutla, bu evliliği durdurabileceğine inanıyordum.

Babamın yüzünde bir anlık bir tereddüt belirdi. Ama sonra, o maske yeniden yerine oturdu. "Bu, ailemiz için gerekli, Elif. Anlamalısın." dedi. Aile... Onun için her şeyden önce gelen şey, ailesinin çıkarlarıydı. Benim mutluluğum, hayallerim, hiçbir önemi yoktu.

"Hangi aile?" diye sordum, alaycı bir tonla. "Senin ailen mi, yoksa Demir Holding mi?" Demir Holding... Babamın hayatını adadığı, benim de içinde boğulduğum o devasa şirket.

Babam, sorumu duymazdan geldi. "Vakit geldi." dedi ve beni kolumdan tutarak, salondaki kalabalığın arasına doğru sürükledi.

Kalabalığın arasından geçerken, insanların meraklı bakışları üzerimdeydi. Herkes, bu gösterişli düğünün arkasındaki gerçeği bilmiyordu. Kimse, benim zorla evlendirildiğimi, kalbimin kan ağladığını fark etmiyordu.

Nikah masasına doğru ilerlerken, gözlerim damadı aradı. Kimdi bu adam? Hayatımı paylaşmak zorunda kalacağım kişi? Sadece ismini biliyordum: Aras Yıldırım. Yıldırım Holding'in varisi. İki büyük şirketin birleşmesi, iki ailenin güçlenmesi... Benim hayatım, sadece bir araçtı.

Aras, nikah masasında beni bekliyordu. Koyu renk takım elbisesi içinde, son derece yakışıklı görünüyordu. Ama yüzündeki ifade, benimkinden farklı değildi. Onda da bir isteksizlik, bir mutsuzluk vardı. Belki de, o da benim gibi, bu evliliğe zorlanmıştı.

Göz göze geldik. O an, sanki zaman durdu. İkimizin de kaderi, bu nikah masasında yazılıydı. Birbirimize yabancı, birbirimize mecbur... İki tutsak ruh.

Nikah memuru, konuşmaya başladı. Kelimeler, kulaklarımda yankılanıyordu ama anlamlarını idrak edemiyordum. Sanki bir rüyanın içindeydim, ya da daha doğrusu, bir kabusun.

"Elif Demir, Aras Yıldırım'ı kocanız olarak kabul ediyor musunuz?"

Sessizlik... Salonda derin bir sessizlik vardı. Herkes, cevabımı bekliyordu. Babamın bakışları üzerimdeydi. Tehdit dolu, uyarıcı bakışlar.

Derin bir nefes aldım. Kalbim, göğsümde deli gibi çarpıyordu. Ya 'evet' diyecektim ve hayatımı bir yabancıya adayacaktım, ya da 'hayır' diyecektim ve ailemin gazabına uğrayacaktım. İki seçenek de korkunçtu.

Tam 'evet' diyecekken, salonun kapısı büyük bir gürültüyle açıldı. Herkes, şaşkınlıkla kapıya döndü. Kapıda, siyahlar içinde, tanımadığım bir adam belirdi. Yüzünde acımasız bir ifade vardı. Gözleri, doğrudan beni buldu.

"Bu evlilik olmayacak!" diye bağırdı adam. Sesi, salonda yankılandı. Herkes, şaşkınlıkla ona bakıyordu. Babamın yüzü öfkeyle kızarmıştı. Aras bile, ne olduğunu anlamamış gibiydi.

Adam, kalabalığın arasından sıyrılarak, bana doğru yürümeye başladı. Adımları kararlı, bakışları keskindi. Kimdi bu adam? Ve neden bu evliliğin olmasını istemiyordu?

Adam, tam önümde durdu. Gözlerimin içine baktı ve fısıldadı: "Seni buradan kurtaracağım, Elif. Söz veriyorum."

O an, içimde bir umut filizi yeşerdi. Belki de, kaderim değişebilirdi. Belki de, bu adam, benim kurtarıcım olacaktı.

Fakat aynı anda, babamın korumaları adama doğru atıldı. Bir arbede başladı. Salonda panik hakimdi. Herkes bağırıyor, çağırıyordu. Ben ise, şaşkınlıkla olanları izliyordum. Hayatım, bir anda alt üst olmuştu.

Adam, korumaları etkisiz hale getirmeyi başardı. Sonra, bana doğru döndü ve elimi tuttu. "Gel benimle!" dedi. Gözlerinde bir kararlılık vardı.

Tereddüt ettim. Kaçmalı mıydım? Bu yabancıya güvenmeli miydim? Ama içimde büyüyen umut, beni harekete geçirdi. Elini tuttum ve onunla birlikte koşmaya başladım.

Salondan dışarı çıktık. Gece karanlıktı. Yağmur çiseliyordu. İstanbul'un ışıkları, uzaktan parıldıyordu. Sanki, yeni bir başlangıcın eşiğindeydik.

Fakat tam o sırada, arkamızdan bir silah sesi duyuldu. Adam, acıyla inledi ve yere yığıldı. Elimden kaydı. Gözlerim, dehşetle açıldı.

"Hayır!" diye bağırdım. Dizlerimin üzerine çöktüm ve adamı kucağıma aldım. Göğsünden kan fışkırıyordu. Gözleri kapanıyordu.

"Kim yaptı bunu?" diye sordum, hıçkırıklarımın arasından. Adam, güçlükle konuştu: "Affet... Elif... Seni... kurtaramadım..."

Son nefesini verdi. Gözleri kapandı. Hayatımın belki de tek umudu, ellerimin arasında can vermişti. Gecenin karanlığına gömülmüştüm. Tek başıma... Çaresiz... Ve kalbimde, tarifi imkansız bir acıyla...

O adam kimdi? Neden beni kurtarmak istedi? Ve en önemlisi, şimdi ne olacaktı?

Babamın korumaları, etrafımı sardı. Beni yeniden düğün salonuna götürdüler. Aras, nikah masasında beni bekliyordu. Yüzünde, anlaşılmaz bir ifade vardı. Sanki, olanlardan memnun gibiydi.

"Nerede kalmıştık?" diye sordu, alaycı bir tonla. Kalbim, buz kesti. Anladım ki, bu evlilik, o adamın ölümüyle bile durmayacaktı. Kaderim, karanlığa yazılmıştı. Ve ben, o karanlığa doğru sürükleniyordum...

Önümüzdeki günlerde beni bekleyenlerin dehşetiyle titrerken, Aras'ın gözlerinde yansıyan acımasızlığı ilk kez fark ettim. Bu evlilik, sadece iki ailenin birleşmesi değil, aynı zamanda bir savaşın başlangıcıydı. Ve ben, o savaşın en ön cephesinde yer alacaktım. Ölüme mahkum edilmiş bir piyon gibi...