Ang Halik sa Altar ng Kasinungalingan

Kabanata 1

Ang Halik sa Altar ng Kasinungalingan

Nanginginig ang mga kamay ko habang hinihintay ang signal. Ito na ba talaga? Wala na bang atrasan? Limang taon. Limang taon kong gugugulin sa piling ng lalaking halos hindi ko kilala, sa ilalim ng isang kasunduang walang pag-ibig. Isang pekeng kasal. Para saan? Para sa pamilya ko. Para iligtas ang negosyo ni Papa.

Ako si Pilar dela Vega, 24 years old, at sa loob ng ilang minuto, magiging Mrs. Bong Zaragoza ako. Ang ganda ng pangalan, ‘no? Bong Zaragoza. Parang pang-teleserye. Pero ang totoo, ang lalaking ‘yun ang magiging bangungot ko. He's known as the ruthless businessman, the cold heir, the guy who always gets what he wants. At ngayon, gusto niya akong maging asawa. O mas tamang sabihin, gusto niyang magpanggap akong asawa niya.

Nasa simbahan ako ngayon ng San Sebastian, isa sa pinakamagandang simbahan sa Manila. Ang daming tao, puro mayayaman at importante. Mga kaibigan at business partners ni Bong. Mukhang alam na nila ang tungkol sa kasal. Pero alam kaya nila ang totoo? Na isa lang itong malaking kasinungalingan?

“Pilar, anak, ayos ka lang ba?” Tanong ni Mama, hawak ang kamay ko. Ramdam ko ang panginginig din niya. Alam kong nahihirapan din siya sa sitwasyon na ‘to. Pero wala kaming choice. Kailangan namin ‘to.

“Okay lang po ako, Ma,” sagot ko, pilit ang ngiti. “Kinakabahan lang po.”

“Alam ko, anak. Pero tandaan mo, para sa atin ‘to. Para sa pamilya natin.”

Tumingin ako sa kanya. Ang mga mata niya, puno ng pag-aalala at pagmamahal. Mahal ko si Mama, at gagawin ko ang lahat para sa kanya. Kahit pa magpakasal ako sa isang estranghero.

Dumating na ang signal. Hudyat na lalabas na ako. Inayos ko ang belo ko at huminga nang malalim. Handa na ako. Handa na akong pumasok sa altar, at harapin ang lalaking magiging asawa ko sa papel. Handa na akong magpanggap.

Naglakad ako papunta sa pintuan ng simbahan. Bumukas ito, at tumambad sa akin ang napakaraming tao. Nakita ko si Bong sa dulo ng altar, nakatayo at naghihintay sa akin. Ang gwapo niya. Nakasuot ng itim na tuxedo, at ang kanyang buhok ay perpektong naka-ayos. Parang galing sa magazine. Pero ang mga mata niya… walang emosyon. Malamig. Parang yelo.

Habang naglalakad ako papunta sa kanya, hindi ko maiwasang mag-isip. Paano ko kaya makakayanan ang limang taon na ‘to? Paano ko kaya magagawang magpanggap na mahal ko siya? Paano ko kaya itatago ang tunay kong nararamdaman?

Nakarating ako sa altar. Kinuha ni Bong ang kamay ko at ngumiti. Isang pekeng ngiti. Pero sapat na para paniwalain ang mga taong nanonood. “You look beautiful,” bulong niya sa akin.

“Thank you,” sagot ko. Pilit pa rin ang ngiti.

Nagsimula na ang seremonya. Nakikinig lang ako sa mga sinasabi ng pari, pero wala akong maintindihan. Parang lumulutang ang utak ko. Ang tanging naririnig ko lang ay ang tibok ng puso ko. Ang lakas-lakas.

“Pilar dela Vega, tinatanggap mo ba si Bong Zaragoza bilang iyong asawa?” Tanong ng pari.

Huminga ako nang malalim. Ito na. Ang pinakamahalagang tanong sa buhay ko. Ang tanong na magpapabago sa lahat.

“Tinata…”

Pero bago ko pa matapos ang sasabihin ko, may sumigaw mula sa likod ng simbahan.

“Huwag ituloy ang kasal!”

Napalingon kaming lahat. Nakita ko ang isang babae na tumatakbo papunta sa amin. Magulo ang buhok niya, at umiiyak siya. Pero alam ko kung sino siya. Siya si Sabrina, ang ex-girlfriend ni Bong. At mukhang hindi pa siya tapos kay Bong.