Halik ng Sindikato

Kabanata 1

Sa Bawat Halik, Panganib

Nanginginig ang kamay ko habang inaabot ang sobreng kulay itim. Parang may nakabarang tinik sa lalamunan ko, pigil ang hininga. Isang maling galaw, isang maling desisyon, at baka hindi na ako sisikatan ng araw.

Ako si Celine, isang simpleng flower shop owner sa Makati. Hindi ko pinangarap ang maging bahagi ng isang mundo ng karahasan at dugo. Pero ang kapalaran, sadyang mapaglaro.

Tatlong taon na ang nakalipas nang mawala ang parents ko sa isang 'di maipaliwanag na aksidente. Ang sabi ng pulis, human error daw. Pero alam ko, ramdam ko, na may mas malalim na dahilan. Sabi ng Lola Ising ko, 'wag ko na daw galawin, delikado. Pero paano ako makakalimot kung gabi-gabi silang sumasayaw sa alaala ko?

Ang sobreng hawak ko ngayon ang posibleng susi sa katotohanan. Isang imbitasyon. Isang paanyaya sa pinakamalaking underworld gathering sa Pilipinas. Ang balita ko, lahat ng malalaking sindikato ay dadalo. Kasama na ang mga taong responsable sa pagkamatay ng mga magulang ko.

"Celine, anak, kumain ka muna," tawag sa akin ni Manang Letty. Siya na ang tumayong nanay ko simula nang mawala sila Mama at Papa. Tumango ako at pilit na ngumiti. Hindi ko pwedeng ipakita sa kanya ang takot na nararamdaman ko. Baka atakihin na naman siya sa puso.

"Manang, pakisabi na lang po kay Lola Ising na hindi ako makakakain. May importante lang po akong tatapusin sa shop," sabi ko at dali-daling lumabas. Kailangan kong mag-isip. Kailangan kong magplano.

Ang flower shop ko, ang "Sampaguita Dreams," ay ang aking santuwaryo. Dito, nakakalimutan ko ang lahat ng problema. Pero ngayon, kahit ang bango ng mga bulaklak ay hindi kayang takpan ang amoy ng panganib.

Binuksan ko ang laptop ko at nagsimulang magsaliksik tungkol sa gathering. Ang tawag nila dito ay "La Notte di Sangue" - Gabi ng Dugo. Isang tradisyon ng mga sindikato kung saan nagpapakita sila ng respeto sa isa't isa, nagpaplano ng mga bagong operasyon, at kung minsan, nagliligpit ng mga kalaban.

"This is insane," bulong ko sa sarili ko. Paano ako makakapasok doon? Wala akong koneksyon. Wala akong proteksyon. At higit sa lahat, wala akong alam sa mundo ng mga kriminal.

Pero may isang bagay akong alam. Hindi ako pwedeng umatras. Hindi ko pwedeng hayaan na manatiling lihim ang katotohanan. Kailangan kong ipaghiganti ang mga magulang ko.

Napatingin ako sa isang litrato sa mesa ko. Isang lumang larawan ng pamilya namin. Nakayakap sa akin si Mama at Papa, pareho silang nakangiti. Ang mga ngiting iyon, ninakaw sa amin. At sisiguraduhin kong babayaran nila ang lahat.

Kinuha ko ang cellphone ko at nagdial ng isang numero. Isang numero na matagal ko nang hindi ginagamit. Isang numero na may koneksyon sa mundo na kinamumuhian ko.

"Hello?" sagot ng isang boses sa kabilang linya. Isang boses na nagpabilis ng tibok ng puso ko. Isang boses na nagpabalik sa akin sa isang nakaraan na pilit kong kinakalimutan.

"Ako 'to, Celine," sabi ko. "Kailangan ko ng tulong mo."

Mahabang katahimikan. Pagkatapos, isang malalim na buntong-hininga.

"Alam kong tatawag ka," sabi ng boses. "Alam kong babalik ka."

"Kailangan kong pumunta sa La Notte di Sangue," sabi ko. "At kailangan kitang kasama."

"Delikado," sabi niya. "Hindi mo alam kung ano ang pinapasok mo."

"Alam ko," sagot ko. "Pero handa akong sumugal."

Tumawa siya. Isang mapait na tawa.

"Kung ganoon, magkita tayo bukas. May sasabihin ako sa 'yo," sabi niya. "Pero mag-isip ka munang mabuti, Celine. Dahil kapag pumasok ka sa mundong ito, walang labasan."

Binaba ko ang telepono. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko. Hindi ko alam kung tama ba ang ginawa ko. Pero isa lang ang sigurado ako. Handa akong gawin ang lahat para sa mga magulang ko.

Kinabukasan, maaga akong nagising. Hindi ako nakatulog nang maayos buong gabi. Paulit-ulit kong iniisip ang mga posibleng mangyari sa La Notte di Sangue. Iniisip ko rin ang taong makikita ko. Ang taong dating malapit sa puso ko.

Nagbihis ako ng isang simpleng itim na damit. Ayaw kong magmukhang mayaman o kapansin-pansin. Gusto kong maging invisible, isang anino sa dilim.

Pagdating ko sa address na ibinigay niya sa akin, nakita ko ang isang lumang bodega. May kalawang na ang mga pinto at sira-sira na ang mga bintana. Mukhang matagal na itong hindi ginagamit.

Kumatok ako sa pinto. Ilang sandali pa, bumukas ito. At tumambad sa akin ang isang lalaki. Isang lalaking matagal ko nang hindi nakita. Isang lalaking nagngangalang Gregorio.

"Celine," bati niya sa akin. Ang mga mata niya, puno ng lungkot at pag-aalala.

"Gregorio," bati ko pabalik. Pilit kong pinatatag ang boses ko.

Tumabi siya at pinapasok ako sa loob ng bodega. Madilim at malamig sa loob. May amoy ng alikabok at sigarilyo.

"Matagal na panahon na rin," sabi niya. "Nagulat ako nang tawagan mo ako."

"Kailangan ko ang tulong mo," sabi ko ulit. "Alam mo na kung bakit."

Tumango siya. "Alam ko. Pero hindi ko alam kung kaya kitang tulungan. Delikado talaga ang La Notte di Sangue. Lalo na para sa isang tulad mo."

"Hindi ako natatakot," sabi ko. "Kailangan kong gawin 'to."

"Kung ganoon, sasamahan kita," sabi niya. "Pero may isang kundisyon."

"Ano iyon?" tanong ko.

"Kailangan mong magpanggap na girlfriend ko," sabi niya. "Iyon ang tanging paraan para maprotektahan kita doon."

Napatigil ako. Hindi ko inaasahan ang kundisyong iyon. Magpanggap na girlfriend niya? Pagkatapos ng lahat ng nangyari sa amin? Pagkatapos ng lahat ng sakit at hinanakit?

"Bakit?" tanong ko. "Bakit kailangan pa 'to?"

"Dahil kung hindi, hindi ka nila papansinin," sabi niya. "Isa kang nobody. Pero kung kasama mo ako, respetado ako. Hindi ka nila gagalawin."

"Pero..." hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko.

"Wala nang pero-pero, Celine," sabi niya. "Ito lang ang paraan. Pumapayag ka o hindi?"

Napatingin ako sa mga mata niya. Nakita ko doon ang sinseridad at pag-aalala. Alam kong gusto niya akong protektahan. Alam kong gusto niya akong tulungan.

Pero alam ko rin na ang pagpapanggap na girlfriend niya ay magbubukas ng mga lumang sugat. Magbabalik ng mga alaala. Magpapakita ng mga emosyon na pilit kong kinakalimutan.

"Sige," sabi ko sa huli. "Pumapayag ako."

Ngumiti siya. Isang ngiting hindi ko nakita sa kanya sa loob ng maraming taon.

"Kung ganoon, maghanda ka," sabi niya. "Dahil simula ngayon, girlfriend na kita. At kailangan mong galingan ang pag-arte."

Inabot niya ang kamay ko. At sa unang pagkakataon, naramdaman ko ulit ang init ng kanyang palad. Ang init na matagal ko nang hinahanap. Ang init na nagpapagulo sa isip at puso ko. Ang init na maaaring magdala sa akin sa panganib.

Pero bago pa ako makapag-isip, may narinig kaming kaluskos sa labas. May mga yabag na papalapit sa bodega. May mga boses na nagbubulungan.

"May tao," sabi ni Gregorio. "Kailangan nating umalis dito."

Hinila niya ako at dinala sa isang likod na pinto. Tumakbo kami sa dilim, hindi alam kung saan kami pupunta. Hindi alam kung sino ang humahabol sa amin.

"Sino sila?" tanong ko, habang hinihingal.

"Hindi ko alam," sabi niya. "Pero isa lang ang sigurado ako. Hindi sila kaibigan."

At bago pa ako makasagot, may narinig kaming putok ng baril. Isang bala ang dumaplis sa braso ni Gregorio. Napasigaw siya sa sakit.

"Gregorio!" sigaw ko.

"Tumakbo ka, Celine!" sigaw niya. "Tumakbo ka na!"

Pero hindi ako gumalaw. Hindi ko siya pwedeng iwan. Hindi ko pwedeng hayaan na mapahamak siya. Lalo na ngayon, na kailangan ko siya. Lalo na ngayon, na nagbabalik na ang lahat sa dati.

Tumayo ako sa harap niya, handang harapin ang panganib. Handa akong gawin ang lahat para sa kanya. Kahit na mangahulugan ito ng kamatayan.

Pero bago pa ako makakilos, may lumitaw na isang grupo ng mga lalaki. Nakasuot sila ng itim na damit at may mga baril sa kamay. Pinalibutan nila kami. Wala na kaming matatakbuhan.

"Well, well, well," sabi ng isa sa kanila. "Tingnan mo nga naman ang nakita namin. Si Gregorio. At kasama pa ang girlfriend niya."

Ngumisi siya. Isang nakakatakot na ngisi.

"Mukhang mapapasabak tayo sa isang magandang gabi," sabi niya. "At sa tingin ko, may sorpresa kami para sa inyong dalawa."

Itinutok nila ang mga baril nila sa amin. Handa na silang pumutok. Handa na silang kitilin ang buhay namin. Handa na silang tapusin ang lahat.

Pero bago pa nila magawa iyon, may isang boses na sumigaw.

"Itigil niyo 'yan!" sigaw ng boses. "Huwag niyong gagalawin sila!"

Napatingin kami sa pinanggalingan ng boses. At nakita namin ang isang babae. Isang babaeng nakasuot ng pulang damit. Isang babaeng may hawak na baril. Isang babaeng hindi namin inaasahang makikita doon. Ang babaeng iyon ay si...