Ateş ve Barut

Bölüm 1

Ateş ve Barut

Lalelerin kan kırmızısı yaprakları yere düşerken, hayatımın sonsuza dek değişeceğini bilmiyordum. İstanbul Boğazı'nın serin esintisi yüzümü yalarken, babamın ani ölümüyle sarsılmıştım. Miras olarak sadece bir isim ve borçlarla dolu bir mafya imparatorluğu kalmıştı bana: Asiye Demir.

Demir Ailesi, İstanbul'un karanlık sokaklarında hüküm süren, acımasızlığıyla nam salmış bir aileydi. Babam, bu imparatorluğu kan ve gözyaşıyla kurmuştu. Şimdi, onun yerine geçmek ve bu tehlikeli dünyada hayatta kalmak zorundaydım. Ama ben, Asiye Demir, sadece bir avukat olmak isteyen, kitaplara gömülmüş bir genç kızdım. Mafya babası olmak, asla hayallerimin arasında yer almamıştı.

Cenaze töreni, şehrin ileri gelenlerinin ve karanlık figürlerinin buluşma noktası olmuştu. Herkes, yeni lideri, yani beni süzüyordu. Gözlerindeki merak ve şüpheyi hissedebiliyordum. Aralarında en dikkat çekeni, kara gözleri ve keskin bakışlarıyla Bora Akın'dı. Akın Ailesi, Demir Ailesi'nin en büyük rakibiydi. Yıllardır süren bir kan davası, iki aileyi de yiyip bitiriyordu.

Bora, babamın tabutunun önünde durdu, saygıyla eğildi ve sonra gözlerini bana dikti. “Başınız sağ olsun, Asiye Hanım,” dedi, sesi buz gibiydi. “Babanızın mirasını devralmak kolay olmayacak.”

“Teşekkür ederim, Bora Bey,” diye karşılık verdim, sesimdeki titremeyi gizlemeye çalışarak. “Elimden geleni yapacağım.”

Gözleri, meydan okurcasına benimkilere kilitlendi. “Göreceğiz,” diye fısıldadı, sonra kalabalığın içinde kayboldu.

Cenaze sonrası, babamın sağ kolu olan Kemal Bey beni çalışma odasına götürdü. Oda, babamın kişiliğini yansıtan, koyu renkli ahşap mobilyalarla döşenmişti. Duvarlarda, Demir Ailesi'nin geçmişine ait fotoğraflar asılıydı. Kemal Bey, babamın en güvendiği adamdı ve şimdi de benim en büyük destekçim olacaktı.

“Asiye Hanım, durum sandığınızdan daha karmaşık,” dedi Kemal Bey, endişeyle. “Akın Ailesi, babanızın ölümünü fırsat bilerek harekete geçebilir. Ayrıca, kendi içimizde de bazı hainler var.”

Kalbim hızla çarpmaya başladı. Bu kadar kısa sürede bu kadar çok düşmanla nasıl başa çıkacaktım? “Ne yapmalıyız, Kemal Bey?” diye sordum, çaresizce.

“Öncelikle, babanızın işlerini öğrenmelisiniz. Kimlere borcumuz var, kimler bize düşman, kimlere güvenebiliriz… Hepsini bilmelisiniz.”

O gece, babamın notlarını okuyarak geçirdim. Her satırda, bu dünyanın ne kadar acımasız ve tehlikeli olduğunu daha iyi anlıyordum. Borçlar, anlaşmazlıklar, ihanetler… Babamın sırtında taşıdığı yükün ağırlığı, omuzlarıma çökmüştü.

Sabah olduğunda, yorgun ve bitkin hissediyordum. Ama artık, sadece bir avukat değil, Demir Ailesi'nin lideriydim. Bu rolü üstlenmek zorundaydım, babamın mirasını korumak için.

Aşağı indiğimde, Kemal Bey beni bekliyordu. “Asiye Hanım, bugün önemli bir toplantımız var. Bütün aile üyeleri ve ortaklarımız toplanacak.”

Toplantı odasına girdiğimde, herkes ayağa kalktı ve saygıyla selam verdi. Ama gözlerindeki şüpheyi ve beklentiyi yine hissedebiliyordum. Konuşmaya başlamadan önce, derin bir nefes aldım.

“Hepinize merhaba,” dedim, sesim olabildiğince güçlü çıkmaya çalışarak. “Babanızın mirasını devraldım ve onun yolundan gitmeye kararlıyım. Demir Ailesi, her zamanki gibi güçlü ve saygın kalmaya devam edecek.”

Herkes sessizce beni dinliyordu. Sonra, kalabalığın arasından bir ses yükseldi. “Asiye Hanım, bu işleri yönetmek için yeterince tecrübeli misiniz? Belki de bu görevi daha deneyimli birine bırakmalısınız.”

Konuşan, babamın kuzeni ve ailenin en yaşlı üyesi olan Rıza Bey'di. Gözlerinde, açık bir meydan okuma vardı. Tam cevap verecekken, kapı aniden açıldı ve içeriye Bora Akın girdi. Herkes şaşkınlıkla ona baktı.

“Afedersiniz, geç kaldım,” dedi Bora, alaycı bir gülümsemeyle. “Demir Ailesi’nin yeni liderini tanımak için sabırsızlanıyordum.”