เงารัตติกาลทมิฬ

ภายในห้องนิรภัยใต้ดินอันเย็นเยียบ แสงตะเกียงน้ำมันที่กานดาถือสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง สะท้อนภาพเงาตะคุ่มของสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวหลายตน ภาพที่ปรากฏต่อหน้าทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเยียบ ปีศาจเงาตนมหึมา ยืนตระหง่านกลางห้อง ปลายดาบยาวเฟื้อยที่มันถือสั่นระริกราวกับกำลังลิ้มรสความหวาดกลัวที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของกานดา

ธามยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่ข้างๆ พี่สาว แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก มือข้างหนึ่งคว้าแขนของกานดาแน่น ราวกับจะดึงเธอออกจากฝันร้ายอันบ้าคลั่งนี้ให้ได้ แต่ดวงตาของเขามองเลยกานดาไปยังอีกมุมหนึ่งของห้องนิรภัย ที่ซึ่งมีสิ่งมีชีวิตรูปร่างผอมเกร็ง ดวงตาแดงฉานราวกับถ่านไฟ กำลังจ้องมองมาที่พวกเขา

“พี่กานดา… เราต้องไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้!” ธามกระซิบเสียงสั่นเครือ

แต่กานดาขยับตัวไม่ได้ ความกลัวเกาะกุมเธอไว้แน่นกว่าโซ่ตรวนใดๆ ปีศาจเงาเริ่มก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นอายเย็นยะเยือกปะทะเข้าใบหน้า กานดาเหลือบมองไปที่ผนังห้องนิรภัย ผนังที่เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่าไม่ได้ทำจากหินธรรมดา แต่เป็นแผ่นกระดูกสีดำขลับขนาดมหึมา ประกบต่อกันอย่างแนบสนิท และบนแผ่นกระดูกเหล่านั้น… มีร่องรอยราวกับถูกสลักเสลาด้วยกรงเล็บ! เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นในหัวของเธอ ราวกับเสียงที่เคยได้ยินในห้องสมุด แต่คราวนี้มันชัดเจนยิ่งกว่า เป็นเสียงของผู้หญิงที่กำลังคร่ำครวญ…

‘ที่นี่… ที่นี่คือสุสานของข้า…’

“นั่นมัน…” ธามชี้ไปยังกองวัตถุที่อยู่ตรงมุมห้อง ปีศาจเงาตนหนึ่งกำลังใช้กรงเล็บยาวของมันเขี่ยกองสมบัติที่กระจัดกระจายอยู่ กานดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นสร้อยคอเงินโบราณ ที่เธอเคยเห็นในความฝันของพ่อ! และข้างๆ กันนั้น… คือหีบไม้แกะสลักที่ดูคุ้นตา… หีบที่พ่อกับแม่เคยบอกว่ามี ‘บางอย่าง’ ที่ต้องปกป้อง

“มัน… พวกมันต้องการอะไรกันแน่?” กานดาพึมพำ พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง

ทันใดนั้นเอง เสียงโซ่เหล็กก็ดังลั่นขึ้นอีกครั้ง! ปีศาจเงาตนมหึมาที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา ปลดโซ่เส้นใหญ่ที่คล้องคอออก มันไม่ได้สวมใส่มันอยู่ แต่โซ่นั้น… มันงอกออกมาจากแผ่นกระดูกที่ผนัง! และกำลังเลื้อยไปมาราวกับอสรพิษ

“พี่!” ธามตะโกน พยายามดึงกานดาให้ถอยหลัง แต่กานดาถูกตรึงไว้ด้วยภาพตรงหน้า รอยสลักบนแผ่นกระดูกที่ผนัง เริ่มส่องแสงสีแดงเรืองรอง มันไม่ใช่แค่รอยสลัก… มันคืออักษรโบราณที่เธอเคยเห็นในบันทึกของพ่อ! อักษรที่ถูกซ่อนเร้นไว้…

‘คำสาป… คำสาปแห่งบรรพกาล…’

กานดาจำได้! พ่อเคยพูดถึงคำสาปนี้… คำสาปที่ผูกมัดวิญญาณของตระกูลไว้กับคฤหาสน์แห่งนี้! พลังงานมืดที่ไหลเวียนอยู่รอบตัวเธอ ไม่ใช่เพียงปีศาจที่มาคุกคาม… มันคือส่วนหนึ่งของเธอ… ส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์อันดำมืดของตระกูลนี้!

ปีศาจเงาตนอื่นเริ่มส่งเสียงคำรามต่ำๆ ดวงตาของพวกมันจับจ้องมาที่สร้อยคอเงินในกองสมบัติ กานดาตัดสินใจทันที! ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอต้องเข้าไปเอาสร้อยคอนั้น! พ่อกับแม่ฝากความหวังไว้กับมัน! เธอสะบัดแขนของธามออกอย่างแรง แล้วพุ่งตรงเข้าไปหาหีบไม้แกะสลัก โดยไม่สนใจเสียงร้องห้ามของน้องชาย

“กานดา! อย่า!” ธามตะโกนสุดเสียง

ขณะที่กานดาเอื้อมมือไปคว้าสร้อยคอ… แสงสีแดงจากแผ่นกระดูกผนังก็สว่างวาบขึ้น! เสียงคร่ำครวญในหัวของเธอแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องโหยหวน… และในชั่วพริบตา… แผ่นกระดูกตรงหน้าเธอ… ก็พลันแตกกระจายออก! เผยให้เห็น…!

สามวันต่อมา….

ธามนั่งอยู่เพียงลำพังในห้องทำงานของพ่อ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความอึดอัดและเงียบงัน เขาไม่พบร่องรอยของกานดาอีกเลยตั้งแต่คืนนั้นที่ห้องนิรภัย เขาพยายามตามหาเธอไปทั่วคฤหาสน์ แต่เหมือนเธอจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย โทรศัพท์ก็ไม่มีสัญญาณ โลกภายนอกดูเหมือนจะตัดขาดจากที่นี่ไปโดยสิ้นเชิง… จนกระทั่ง… เสียงเคาะประตูดังขึ้น! ไม่ใช่เสียงเคาะธรรมดา แต่มันหนักหน่วงและสั่นสะเทือน ราวกับมีบางอย่างพยายามจะพังประตูเข้ามา! ธามลุกขึ้นยืนอย่างระแวดระวัง เขามองไปที่ลูกบิดประตูที่เริ่มสั่นคลอน… และแล้ว… ลูกบิดประตูก็หมุนช้าๆ… พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังลอดออกมาจากช่องประตู…

“ธาม… พี่… อยู่… ที่นี่…”

เสียงนั้น… มันคุ้นเคย… แต่ก็แปลกประหลาด… เย็นยะเยือก… เหมือนไม่ใช่เสียงของกานดาที่เขาเคยรู้จัก…

“พี่กานดา…?” ธามเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ…

ประตูห้องทำงานค่อยๆ แง้มออก… เผยให้เห็นเงาร่างที่คุ้นตา… แต่แววตา… และรอยยิ้ม… มันช่างน่าสะพรึงกลัวเสียจน…

“ยินดีต้อนรับ… สู่บ้าน… น้องรัก…”

เสียงหัวเราะแห้งผากดังขึ้น… จากร่างของพี่สาวฝาแฝดที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นในสภาพเช่นนี้… ท่ามกลางเงาที่ทอดยาว… ดวงตาของกานดา… เปล่งประกายสีแดงฉาน… ราวกับถ่านไฟ…!

ธามทรุดตัวลง… ภาพตรงหน้า… คือความสยดสยองที่เขาไม่สามารถรับได้… พี่สาวของเขา… กลายเป็น…!

“พี่… ทำอะไรลงไป…?” เขาพึมพำ…

“พวกเรา… มาอยู่ด้วยกัน… ตลอดไป…” เสียงของกานดา… เย็นเยียบ… ไร้ซึ่งความรู้สึก…

แล้วประตูก็ةปิดลงอย่างรวดเร็ว… เหลือเพียงความมืด… และเสียงหัวเราะอันน่าขนลุก… ของกานดา… ที่ยังคงดังก้องอยู่ในห้อง…

“นี่… คือ… เวลา… ของ… เรา…”

กานดา… กลายเป็น… แล้ว…?

ธามมองไปรอบตัว… ความมืด… และความเงียบ… มีเพียงเสียงหัวใจของเขาเองที่เต้นระรัว… เขาตัดสินใจ… เขาต้องทำอะไรบางอย่าง… ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป… เขาเหลือบมองไปที่โต๊ะทำงาน… มีสมุดบันทึกเล่มหนา… ของพ่อ… เขาจะ…

แต่ทันใดนั้นเอง… เสียงฝีเท้า… ก็ดังขึ้น… ช้าๆ… หนักแน่น… กำลังเดินตรงเข้ามาหาเขา… จากมุมมืดของห้อง…

“อ้าว… น้องธาม… หายไปไหนมา…?”

เสียงทุ้มต่ำ… ที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน… ดังขึ้น… พร้อมกับร่างสูงใหญ่… ที่ค่อยๆ ปรากฏตัวออกมาจากเงามืด… ร่างนั้น… สวมสูทสีดำสนิท… และยืนอยู่ตรงหน้าเขา… พร้อมกับรอยยิ้ม… ที่ดูราวกับ…

“ข้า… คือ… ผู้… ดูแล… ที่นี่…”

ธามเงยหน้ามอง… และพบว่า… ชายผู้นั้น… กำลังถือ… ถ้วยน้ำชา… ที่มีของเหลวสีดำข้น… บรรจุอยู่…

“ข้า… มี… บางสิ่ง… จะ… มอบให้… เจ้า…”

ชายปริศนา… ยื่นถ้วยน้ำชา… มาตรงหน้าเขา… ธามมอง… และรู้สึกถึง… พลังงานบางอย่าง… ที่ไหลเวียน… จากถ้วยนั้น… มายังตัวเขา…

“ดื่ม… ซะ…”

ธาม… ไม่รู้จะทำอย่างไร… เขา…

“ถ้าเจ้า… ไม่อยาก… เจอกับ… ชะตากรรม… เดียวกัน… กับ… พี่สาว…”

คำพูดนั้น… ทำให้ธาม… ตัวแข็งทื่อ…

แล้ว… ชายปริศนา… ก็ยกถ้วยน้ำชา… ขึ้นมา… และจิบ… อย่างช้าๆ… ดวงตาของเขามองตรงมาที่ธาม… ราวกับจะ… อ่านใจ…

“เลือก… เอา… น้องธาม…”

“เจ้า… จะ… ยอมจำนน… หรือ… จะ… ต่อต้าน…?”

ธาม… มองไปที่ถ้วยน้ำชา… และมองไปที่ชายปริศนา… เขา… เขาจะ…

ในขณะนั้นเอง… เสียงกระซิบ… ก็ดังขึ้นอีกครั้ง… ในหัวของเขา…

‘อย่า… ดื่ม… ธาม… อย่า… ยอมจำนน…’

เสียงนั้น… มันคือ… เสียงของกานดา… ใช่หรือไม่…?

ธาม… รู้สึกได้… ว่ามีบางอย่าง… กำลัง… เปลี่ยนแปลง… ภายในตัวเขา… ความรู้สึก… ไม่ใช่… ความกลัว… อีกต่อไป… แต่มันคือ… ความโกรธ… และความมุ่งมั่น…

เขา… ไม่ยอมแพ้…!

ธาม… ผลักถ้วยน้ำชา… ออกไป…!

“ไม่! ข้า… จะ… ไม่… ยอม…!”

ชายปริศนา… ยิ้ม… รอยยิ้มนั้น… เต็มไปด้วย… ความสนุกสนาน…

“ดี… ดีมาก…”

แล้ว… ชายปริศนา… ก็…

“ถ้าอย่างนั้น… ข้า… ก็… จะ… บังคับ… เจ้า… เอง…”

ก่อนที่ธามจะทันตั้งตัว… ร่างสูงใหญ่ของชายปริศนา… ก็พุ่งเข้าใส่เขา… อย่างรวดเร็ว… ราวกับ… พยัคฆ์ร้าย…!

“โอ๊ย!”

ธามกรีดร้อง… เมื่อรู้สึกถึง… ความเจ็บปวด… ที่แล่นไปทั่วร่าง…

“เจ้า… ยัง… อ่อนแอ… เกินไป…”

ชายปริศนา… กระชาก… แขนของธาม… ออกมา…

“แต่… ไม่เป็นไร… ข้า… จะ… สอน… เจ้า… เอง…”

แล้ว… ธาม… ก็รู้สึกถึง… สิ่งที่… กำลัง… ถูก… กระทำ… กับ… แขนของเขา…!

“อ๊ากกกก!”

เสียงกรีดร้อง… ดังสนั่น… ท่ามกลาง… ความมืด… และความเงียบ… ที่ปกคลุม… คฤหาสน์ศิลาดำ…

ธาม… รู้สึกถึง… เลือด… ที่ไหล… ออกมา… จาก… แขนของเขา…!

“นี่… คือ… บทเรียน… แรก… ของเจ้า…”

ชายปริศนา… กระซิบ… เสียงของเขา… ช่าง… น่าขนลุก…

“ยินดีต้อนรับ… สู่… ความ… มืด…”

แล้ว… ทุกอย่าง… ก็… ดับ… มืด… มิด…

ธาม… รู้สึก… ตัว… ลอย… เคว้งคว้าง… เขา… เขา…