Aroma ng Matinding Galit

Napatigil ang hininga ni Cassandra. Ang mga salitang iyon—'Sino ka?'—mula sa ina ni Crisanto, na tila tinik na bumaon sa kanyang lalamunan. Nakatingin lang siya sa matandang babae, ang mga mata nito'y matalim at puno ng pagdududa. Ang kanina'y malamig na hapag-kainan ay tila naging napakainit, pinapakulo ang pawis sa noo niya.

“Mama, siya si Cassandra,” mahinang sagot ni Crisanto, ang boses nito ay may halong pagtitimpi. Nilapitan niya si Cassandra, ang kamay ay tila naghahanap ng pagkakataong hawakan ito, ngunit nagdalawang-isip. Ang presensya ng kanyang ina ay tila nagbibigay ng kakaibang lamig sa kanilang dalawa.

“Cassandra?” ulit ng ina ni Crisanto, ang kilay ay bahagyang tumaas. Inusisa nito si Cassandra mula ulo hanggang paa, isang pagsusuring tila naghuhubad sa buong pagkatao niya. “Hindi ko pa naririnig ang pangalang iyan mula sa iyo, Crisanto. At hindi ka pa nakapagpakilala ng sino man sa akin bilang… fiancée.”

Napasulyap si Cassandra kay Crisanto. Ang tingin nito ay nagpapahiwatig ng 'tulungan mo ako.' Alam niyang nasa bingit siya ng kapahamakan. Kailangan niyang magsalita, kailangan niyang gumawa ng paraan para mailigtas ang sarili niya sa sitwasyong ito. Ang pagpapanggap na fiancée ay isang malaking kasinungalingan, isang maliit na tulong para sa trabaho, ngunit ang pagharap sa matapang na ina ni Crisanto ay iba—ito'y parang pagharap sa isang hukom.

Bumuntong-hininga si Cassandra, pinilit na magpakatatag. Ngumiti siya, isang pilit na ngiti na hindi umabot sa kanyang mga mata. “Magandang gabi po, Ma’am. Ako po si Cassandra Reyes. Nais ko pong humingi ng paumanhin kung hindi po ako agad nakapagpakilala nang maayos kanina. Nagulat po kasi ako na nandito kayo… I mean, hindi ko po alam na kasama po pala kayo sa plano ni Crisanto.” Tumingin siya kay Crisanto, ang kanyang tingin ay nagtatanong. Sino ba talaga ang niloloko nila?

“Plano?” Nanlaki ang mga mata ng ina ni Crisanto. “Ano’ng plano, Crisanto? May plano kayong pagtatago sa akin?” Ang boses nito ay tumaas, ang dating elegante na kilos ay napalitan ng galit. “At ikaw, Cassandra, ano ang tunay mong pakay dito? Bakit ka nagpapanggap na fiancée ng anak ko?”

Napalunok si Cassandra. Ang sitwasyon ay lumalala. Hindi niya akalain na ang simpleng pagpapanggap ay hahantong sa ganito. Kung hindi siya sasagot nang maayos, baka mapatalsik siya sa trabaho, o mas malala, baka mapahamak pa siya.

“Ma’am, ako po ang personal assistant ni Crisanto. At… at nagkaproblema po kami sa isang mahalagang client kanina. Kailangan po naming magpanggap para ma-secure ang deal. Sumang-ayon po si Crisanto na gamitin ako bilang… pansamantalang kasintahan para lang sa gabing ito. Hindi ko po akalain na personal niyo pong makikilala.” Ang mga salitang ito ay lumabas mula sa kanya na tila mga pampalubag-loob, ngunit alam niyang hindi nito kayang lubusang ipaliwanag ang lahat.

Nagbuntong-hininga ang ina ni Crisanto, ang kanyang mga mata ay hindi pa rin bumibitaw kay Cassandra. Tila sinusuri nito ang bawat salita, bawat kilos. “Personal assistant?” Ang pagdududa ay naroon pa rin sa kanyang tinig. Tumingin ito kay Crisanto, ang mga mata ay nagbabaga. “Crisanto Dela Vega, sabihin mo sa akin ang totoo. Sino ang babaeng ito?”

Tahimik si Crisanto. Nakatitig lang siya sa kanyang ina, ang mga kamao ay nakakuyom. Tila nag-iisip ng tamang sagot, o baka naghahanap ng paraan para takasan ang sitwasyon. Nakita ni Cassandra ang pag-aalinlangan sa mukha ni Crisanto, at iyon ang nagbigay sa kanya ng tapang.

“Ma’am,” muling nagsalita si Cassandra, ang tinig ay matatag na ngayon. “Sinabi ko na po ang totoo. Pero kung hindi po kayo naniniwala, naiintindihan ko po. Hindi naman po talaga ako ang fiancée ni Crisanto. Isa lang po akong empleyado na ginamit para sa isang… kumplikadong sitwasyon. Kung ayaw niyo po akong paniwalaan, pwede na po akong umalis.”

Natahimik ang buong silid. Ang tanging maririnig ay ang pagtibok ng puso ni Cassandra, at ang malamig na hangin mula sa labas na tila humahaplos sa kanilang balat.

Biglang tumayo ang ina ni Crisanto. Lumapit ito kay Cassandra, ang mukha ay malapit na sa kanya. “Umalis?” mahinang tanong nito, ang boses ay nakakakilabot. “Hindi mo maaaring iwanan ang anak ko. Hindi pa tapos ang gabi.”

Nagulat si Cassandra sa biglaang pagbabago ng kilos ng ina ni Crisanto. Tumingin siya kay Crisanto, naghahanap ng tulong, ngunit nakatitig lang ito sa kanyang ina, ang mukha ay blangko.

“Mama, tama na,” sabi ni Crisanto, ngunit tila hindi ito pinansin ng kanyang ina.

“Ikaw,” sabi ng ina ni Crisanto kay Cassandra, ang mga daliri nito ay tumuro sa kanya. “Bakit ka nandito? Hindi ka simpleng personal assistant lang. May alam ka sa nangyayari. At hindi ko hahayaan na gamitin mo ang anak ko.”

Nanginig ang mga tuhod ni Cassandra. Ang mga salitang iyon ay tila may ibang kahulugan. Ano ang ibig sabihin ng ‘may alam ka’? Hindi niya naiintindihan. Tumingin siya sa paligid, hinahanap ang anumang paraan para makatakas, ngunit ang ina ni Crisanto ay humarang na sa kanya.

Sa pagitan ng kanyang takot at pagkalito, napansin ni Cassandra ang isang bagay na nakasabit sa leeg ng ina ni Crisanto. Isang maliit na pilak na kuwintas, na may pendant na hugis puso. Hindi ordinaryong kuwintas iyon. Ito ang kuwintas na palagi niyang suot, ang kuwintas na ibinigay sa kanya ng kanyang ina bago ito… bago ito mawala. Ang kuwintas na may larawan niya at ng kanyang ina sa loob. Nanlaki ang kanyang mga mata sa pagkagulat. Ito… paano ito napunta sa ina ni Crisanto?

“Iyan…” bulong ni Cassandra, ang tinig ay nanginginig. “Iyan ang kuwintas ko…”

Nagulat ang ina ni Crisanto sa sinabi ni Cassandra. Tumingin ito sa kuwintas, tapos ay sa mukha ni Cassandra. Ang pagdududa sa kanyang mga mata ay napalitan ng pagtataka, at pagkatapos ay… isang malalim na pagkilala?

“Cassandra…” mahinang sabi ng ina ni Crisanto, ang tinig ay halos hindi marinig. “Ikaw ba… ikaw nga ba ang…”

Ngunit bago pa matapos ang kanyang sasabihin, biglang nagbukas ang pinto ng silid. Isang babae ang pumasok, ang mukha ay pamilyar kay Cassandra. Si Aling Ising, ang receptionist sa Dela Vega Corp. Nakauniporme ito, ngunit ang kanyang mga mata ay puno ng takot. Tumingin siya kay Crisanto, tapos kay Cassandra, at sa ina ni Crisanto.

“Sir! Ma’am! Kailangan niyo pong malaman… may nagbanta po sa Dela Vega Corp! May kumuha po ng… ng file na naglalaman ng lahat ng impormasyon tungkol kay…” Tila natakot si Aling Ising na sabihin ang susunod na salita. “Tungkol sa… sa isang tao.”

Napatitig si Cassandra sa receptionist. Ang file? Anong file? At sino ang tinutukoy nito? Ang pagkakakilanlan ng ina ni Crisanto, ang kuwintas, ang banta sa kumpanya—lahat ng ito ay biglang bumalot sa kanya na parang isang malaking hamon. Nakita niya ang pagkabahala sa mukha ni Crisanto, at ang pagkabigla sa mukha ng ina nito. Tila ang lahat ng kanilang mga lihim ay nagsisimula nang mabunyag, at siya ay nasa gitna ng lahat ng ito.