รอยยิ้มของศัตรูคือยาพิษ

เสียงเคาะประตูห้องของณัฐวุฒิเบาๆ ดังขึ้น ลลิตาผลักบานประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ เผยให้เห็นร่างบอบบางของบิดาที่กำลังนั่งอยู่บนเตียง ร่างกายผ่ายผอมลงกว่าเดิม แต่แววตาฉายแววเด็ดเดี่ยว-

"พ่อ..." ลลิตาเอ่ยเสียงแผ่ว พลางเดินเข้าไปหา "พ่อรู้สึกดีขึ้นไหมคะ"

ณัฐวุฒิมองลูกสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความกังวล "ดีขึ้นแล้วลูก พ่อแค่อยากจะบอกความจริงให้ลูกฟัง"

ลลิตาทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง จับมือเย็นเฉียบของบิดาไว้แน่น "หนูรู้แล้วค่ะ... พ่อถูกวางยา"

สีหน้าของณัฐวุฒิซีดเผือดลง "ลูกรู้แล้วเหรอ? ใครบอกลูก"

"คิมหันต์ค่ะ" ลลิตาตอบเสียงหนักแน่น "เขาเสนอข้อตกลงกับหนู... เพื่อให้หนูได้รู้ความจริง"

ณัฐวุฒิกำมือลูกสาวกลับแน่น "อย่าไว้ใจเขา ลลิตา คิมหันต์ไม่ใช่คนที่จะทำอะไรโดยไม่มีเหตุผล พ่อเชื่อว่าเขามีเบื้องหลังอะไรบางอย่าง"

"หนูรู้ค่ะพ่อ แต่หนูต้องรู้ความจริงให้ได้ว่าใครทำกับพ่อ... แล้วทำไม"

"พ่อจะช่วยลูกเอง" ณัฐวุฒิกล่าวอย่างหนักแน่น "พ่อจำได้ลางๆ ว่าก่อนที่พ่อจะหมดสติไป พ่อเห็นเงาตะคุ่มๆ อยู่ตรงมุมห้อง... มันดูคุ้นตาเหมือนคนที่พ่อเคยรู้จัก"

ลลิตาพยายามนึกตาม แต่ก็ยังนึกไม่ออก รอยแผลเป็นบนขมับของบิดาเป็นเครื่องเตือนใจถึงความรุนแรงที่เกิดขึ้น สายตาของเธอเหลือบไปเห็นโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง มีสายที่ไม่ได้รับแจ้งเตือนอยู่หลายสาย จู่ๆ เธอก็นึกถึงโทรศัพท์ปริศนาที่โทรเข้ามาเมื่อช่วงบ่าย-

"พ่อคะ หนูขอตัวไปข้างนอกสักครู่ค่ะ" ลลิตาตัดสินใจอย่างแน่วแน่ "หนูมีนัดสำคัญ"

ณัฐวุฒิมองลูกสาวด้วยความเป็นห่วง "ไปไหนลูก? อันตรายนะ"

"หนูจะระวังค่ะพ่อ" ลลิตาพยายามยิ้มให้กำลังใจบิดา แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสนและหวาดหวั่น-

----

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง ลลิตาขับรถมาตามทางที่ชายลึกลับบอกไว้ จนมาถึงท่าเรือร้างแห่งหนึ่ง แสงไฟจากเสากลางถนนสาดส่องให้เห็นโครงสร้างที่ผุพังและเรือเก่าจอดนิ่งสนิท ไร้ซึ่งผู้คน ลมทะเลพัดแรงจนใบหน้าของเธอเย็นเฉียบ-

เธอจอดรถและก้าวลงมาอย่างช้าๆ หัวใจเต้นระส่ำ เธอเหลือบมองซ้ายมองขวา พยายามมองหาบุคคลตามที่นัดหมาย ไม่มีวี่แววของใครเลย-

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง ลลิตาหันขวับไปมอง พบชายร่างสูงสวมหมวกปีกกว้างกำลังเดินเข้ามาหาเขาภายใต้แสงไฟสลัว

"คุณคือ... คุณลลิตาใช่ไหมครับ?"

เสียงทุ้มต่ำที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนดังขึ้น ลลิตาเม้มปากแน่น พยักหน้าเพียงเบาๆ

"ผมมีบางอย่างที่คุณต้องการ"

ชายคนนั้นล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเชิ้ต และหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมา ยื่นให้เธอ-

ลลิตาลังเล ก่อนจะค่อยๆ รับมา มือของเธอสั่นเทาขณะเปิดซองออก ข้างในนั้นคือรูปถ่ายหลายใบ ใบแรกเป็นภาพมุมสูงของอุบัติเหตุที่รถของพ่อเธอพลิกคว่ำ อีกใบเป็นภาพถ่ายของบุคคลที่กำลังวางยาบางอย่างลงในแก้วน้ำ แต่ใบหน้าที่ชัดเจนที่สุดคือภาพของ... คิมหันต์!

ใบหน้าของเขาปรากฏชัดเจนในภาพถ่ายขณะกำลังยืนอยู่ข้างรถของพ่อเธอ และมีบางอย่างในมือที่ดูเหมือนจะเป็นของเหลวบางชนิด-

"นี่มัน..." ลลิตาเงยหน้ามองชายลึกลับอย่างตกตะลึง "คุณ... คุณถ่ายรูปนี้มาได้ยังไง"

"ผมเห็นทุกอย่าง" ชายคนนั้นตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ผมเห็นคิมหันต์ทำทุกอย่าง เขาคือคนที่วางแผนอุบัติเหตุทั้งหมด"

น้ำตาไหลอาบแก้มของลลิตา ความโกรธ ความแค้น และความสับสนถาโถมเข้าใส่-

"เป็นไปไม่ได้! ทำไมเขาต้องทำแบบนั้น?" เธอตะโกนถามเสียงสั่นเครือ

"คุณต้องไปถามเขาเอง" ชายคนนั้นกล่าว ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ลลิตายืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความมืดและเสียงคลื่น-

ลลิตากลับมาที่รถอย่างรวดเร็ว เธอสตาร์ทเครื่องยนต์ และรีบขับออกไปทันที มือที่กำพวงมาลัยสั่นเทา เธอต้องเผชิญหน้ากับคิมหันต์ เธอต้องรู้ให้ได้ว่าทำไม-

ขณะที่รถกำลังจะพ้นจากบริเวณท่าเรือ เธอก็เหลือบไปเห็นรถยนต์สีดำคันหนึ่งจอดซุ่มอยู่ใต้เงาของตึกร้างคันหนึ่ง แสงไฟจากหน้ารถส่องกระทบใบหน้าของคนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย... มันคือคิมหันต์!

เขาจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนที่รถของเขาจะค่อยๆ ขยับออกมา และขับตามเธอไปติดๆ-

ลลิตาเร่งความเร็ว หัวใจเต้นแรง เธอไม่รู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร แต่เธอก็รู้ว่าเธอหนีเขาไม่ได้อีกต่อไป-

---