Pait ng Kahapon, Tamis ng Paghihiganti

Bumigat ang hawak ni Ian sa kamay ni Trisha, tila isang angkla na nagpapatatag sa kanya sa gitna ng bagyong bumabalot sa buhay niya. Ang mga salita ni Trisha ay tumatagos sa kanyang puso, bawat isa ay may bigat ng katotohanan na hindi niya inaasahan.

“Nadine… hindi siya ang babaeng inaakala mo, Ian,” mahinang sabi ni Trisha, ang mga mata ay nakatingin sa malayo, sa nagngangalit na alon. “Ang lahat ng nakikita mo, ang lahat ng ipinapakita niya sa iyo, ay puro kasinungalingan.”

Napalunok si Ian. Ang kanyang mundo na kanina lang ay puno ng saya at pagmamahal ay biglang naglaho, napalitan ng kawalan at pagdududa. “Anong ibig mong sabihin, Trisha? Bakit mo sinasabi ito? Sino ka ba talaga?”

Ang tanong na iyon, ang pagdududa sa tono ni Ian, ay parang sinampal kay Trisha. Ito na ang tamang pagkakataon. Kailangan niyang sabihin ang lahat, hindi lang para sa kanyang paghihiganti, kundi para sa kaluluwa ni Clara na walang tigil na bumubulong sa kanyang puso.

“Ako si Trisha. Ang kapatid ni Clara,” sagot niya, ang tinig ay nagiging matatag. Tumingin siya diretso sa mga mata ni Ian, hinahayaan ang bawat salita na ipinta ang larawan ng sakit na kanyang nararamdaman. “Si Clara na sinira mo, Ian. O mas tamang sabihin, si Clara na sinira NIYA.” Turo niya kay Nadine na ngayon ay nakatayo sa di kalayuan, ang mukha ay puno ng takot at desperasyon, habang pinapanood sila.

Nawala ang hininga ni Ian. Clara? Ang Clara na minahal niya dati, bago pa man niya makilala si Nadine? Ang Clara na namatay nang biglaan at hindi na niya malilimutan ang sakit na idinulot nito sa kanyang dating kasintahan na si Trisha? Hindi niya akalain na ang babaeng nasa harapan niya ngayon, ang babaeng nagdulot ng pagkalito sa kanya, ay konektado pa pala sa kanyang nakaraan.

“Hindi ko maintindihan…” bulong ni Ian, nanginginig ang mga labi.

“Hayaan mong ipaintindi ko sa iyo,” mariing sabi ni Trisha. “Limang taon na ang nakalipas nang mamatay si Clara. Isang insidente na sinigurado ni Nadine na walang makakaalam ng kanyang tunay na papel. Isang insidente na nagdulot sa akin ng walang hanggang pighati at nagtulak sa akin na magplano ng paghihiganti.”

Habang nagsasalita si Trisha, unti-unting nagbabago ang ekspresyon ni Ian mula sa pagkalito tungo sa pagkabigla, at pagkatapos ay sa galit. Ang mga alaala ni Clara, ang masasakit na alaala, ay bumabalik. Ang pagmamahal na nararamdaman niya para kay Nadine ay nagsisimulang mapalitan ng pagdududa at pagtataksil.

Biglang may yumakap sa braso ni Ian. Si Nadine, umiiyak at nagmamakaawa. “Ian, huwag kang maniwala sa kanya! Kasinungalingan lang lahat iyan! Mahal kita, Ian. Ikaw lang ang mahal ko!”

Tinaasan siya ng tingin ni Ian, ang mga mata ay puno ng sakit. “Nadine… sabihin mo sa akin ang totoo. Ano ang ginawa mo kay Clara?”

Nanginginig ang mga kamay ni Nadine. Tumingin siya kay Trisha, pagkatapos ay kay Ian. Ang kanyang mga mata ay puno ng takot na tila napagtanto niyang wala na siyang takas.

“Hindi ko… hindi ko alam ang sinasabi ninyo,” pautal-utal niyang sagot, ngunit ang kanyang pag-aalangan ay mas malakas kaysa sa kanyang mga salita.

“Hindi mo alam?” Sumigaw si Trisha, ang tinig ay puno ng galit. “Sinayang mo ang buhay ng kapatid ko! Pinatay mo siya! At ngayon, nagpapanggap kang inosente sa harap ng lalaking mahal mo!”

Nagsimulang umulan. Ang malalakas na patak ay bumagsak sa kanilang balat, tila kasabay ng mga luhang hindi mapigilan ni Nadine. Napakapit siya kay Ian, ngunit itulak siya nito palayo. Para bang ang bawat dampi ng kanyang balat ay nagdudulot ng sakit kay Ian.

“Lumayo ka sa akin, Nadine!” sigaw ni Ian, ang tinig ay garalgal. “Sabihin mo sa akin ang totoo! Ngayon na!”

Nanginginig si Nadine, nakatingin sa isang direksyon na parang may nakikita siyang multo. Ang kanyang mga labi ay bumubulong ng mga salita na hindi marinig ni Ian, ngunit nakikita ng mga mata ni Trisha ang pagbagsak ng kanyang pagtatanggol.

Sa kabila ng buhos ng ulan, may narinig silang tunog ng yapak. Mula sa dilim ng kalsada, lumitaw ang isang pigura. Isang lalaki, nakasuot ng itim na coat, ang mukha ay natatakpan ng anino ng kanyang sombrero. Dahan-dahan siyang naglakad palapit sa kanila, ang bawat hakbang ay nagdadala ng isang kakaibang presensya na nagpapatigil sa kanilang paghinga.

Nang makalapit ang lalaki, natanaw ni Trisha ang kanyang mukha. Nanlaki ang kanyang mga mata. Hindi siya makapaniwala sa kanyang nakikita. Si… si Kuya Miguel? Ang dating kasintahan ng kanyang kapatid na si Clara? Ang taong nawala na parang bula matapos ang pagkamatay nito?

“Mukhang napakarami ninyong gustong pag-usapan,” sabi ni Miguel, ang tinig ay mahinahon ngunit may bahid ng lamig. Ang kanyang mga mata ay nakatuon kay Nadine, at may kakaibang kislap na hindi maintindihan ni Trisha.

Napatingin si Nadine kay Miguel, at ang takot sa kanyang mukha ay lalong lumala, tila sa kanya lamang nakikita ang tunay na panganib. “Miguel… ikaw na naman…” bulong niya.

Natawa si Miguel. Isang tawa na walang saya. “Oo, ako na naman. At mukhang, nandito ako sa tamang oras para makita ang simula ng katapusan.”

Napatingin si Ian kay Miguel, pagkatapos ay kay Nadine, pagkatapos ay kay Trisha. Ang pagkalito sa kanyang mukha ay pinalitan ng bagong kuryosidad at isang pakiramdam ng pagiging nasusuklam. Tila ang bawat tao na malapit sa kanya ay may tinatagong madilim na sikreto.

Hinawakan ni Miguel ang kamay ni Nadine, at sa isang iglap, narinig nila ang ingay ng papalapit na sasakyan. Isang itim na van ang huminto sa kanilang tabi, at bumukas ang pinto. Sa loob, dalawang lalaking naka-itim ang naghihintay. Bago pa man makapag-react si Ian o si Trisha, hinila ni Miguel si Nadine papasok sa van. Napasigaw si Nadine, ngunit walang nakarinig sa kanya sa gitna ng malakas na ulan.

Isinara ang pinto ng van, at sa isang iglap, nawala ito sa paningin ni Trisha at Ian, kasama si Miguel at si Nadine. Naiwan silang dalawa sa tabi ng kalsada, nababasa ng ulan, napapalibutan ng katahimikan at ng mga katanungan na mas marami pa kaysa sa mga sagot.

“Ano… ano ang nangyari?” sambit ni Ian, ang tinig ay halos hindi marinig.

Napahigpit ang hawak ni Trisha sa kanyang sariling braso. Ang kanyang plano ay nagbago. Ang kanyang paghihiganti ay tila lalong naging kumplikado. Hindi lang si Nadine ang dapat niyang harapin, kundi pati na rin ang misteryosong pagbabalik ni Miguel at ang kanyang papel sa nakaraan ni Clara. Sino si Miguel? At bakit niya kinuha si Nadine?

Napakagat-labi si Trisha, ang kanyang mga mata ay nanlilisik. Ang tanging alam niya ay kailangan niyang malaman ang katotohanan. At gagawin niya ang lahat, kahit na ang ibig sabihin nito ay mas malalim pang paghuhukay sa mga madilim na sikreto na bumabalot sa kanyang pamilya.