Hawla ng Ginto at Lihim

Napatulala si Mika sa sinabi ni Nestor. Ang alok na kasal. Sa isang bilyonaryo. Habang hawak ang malamig niyang kamay, tila bumibilis ang tibok ng kanyang puso, hindi dahil sa kilig, kundi sa pagkabigla at takot.

"Anong… anong ibig mong sabihin, Mr. Zaragoza?" mahina niyang tanong, pilit kumakawala sa paghawak nito.

Ngumiti lang si Nestor, isang ngiting hindi umabot sa kanyang mga mata. "Sabi ko, pakasalan mo ako, Mika. Kapalit ng tulong sa inyong lupa. Isang simpleng kasunduan. Isang kasal na walang pag-ibig, para sa ating dalawa."

Napalunok si Mika. Kasunduan? Kasal? Para siyang nasa isang bangungot. Ang mga mata ni Nestor ay tila sinusuri ang bawat hibla ng kanyang pagkatao. Ang kanyang pamilya, ang kanilang maliit na sakahan sa Tondo, ang lahat ng pinaghirapan nila ay nakasalalay sa kanyang desisyon. Kung tatanggi siya, mawawala ang lahat. Ngunit kung tatanggapin niya… ano ang kapalit nito sa kanya? Sa kanyang kaluluwa?

"Hindi… hindi ko yata kaya," bulong niya, nanginginig ang mga labi.

"Kaya mo, Mika. Alam kong kaya mo." Mas hinigpitan ni Nestor ang hawak sa kamay niya. "Isipin mo ang pamilya mo. Ang aking pamilya ay nangangailangan ng isang asawa para sa akin. Ikaw, kailangan mo ng pera para sa kanila. Itong kasal ang magbibigay sa inyo ng seguridad na kailangan ninyo. Ito ang pinakamadaling paraan."

Nakarinig si Mika ng mga yabag palapit. Napalingon siya at nakita ang ilang bisita na nakatingin sa kanila, ang ilan ay may pagtataka, ang iba ay may panunuya. Ang mga mata ni Nestor ay muling bumalik sa kanya, may babala sa mga iyon. Kailangan niyang magdesisyon, ngayon na.

"Sige na, Mika," mahina ngunit mapilit na sabi ng kanyang ina na biglang lumapit, ang mga mata ay puno ng pag-asa at desperasyon. "Para sa atin, Mika. Para sa sakahan."

Napapikit si Mika. Ang halimuyak ng mga bulaklak sa hardin, ang tunog ng musika, ang usapan ng mga bisita – lahat ay tila naglaho. Tanging ang tinig ng kanyang ina at ang malamig na kamay ni Nestor ang kanyang nararamdaman.

"Tanggapin ko," sabi niya, ang boses ay halos hindi marinig. Isang desisyong isinumpa niya sa kanyang sarili habang binibigkas ito.

Isang kakaibang kislap ang dumaan sa mga mata ni Nestor. Ngunit bago pa man makapag-react si Mika, isang tinig ang pumailanlang mula sa likuran nila.

"Nestor, sino ang babaeng ito?"

Napalingon silang dalawa. Nakatayo roon ang isang babaeng napakaganda, nakasuot ng mamahaling damit, at tila nagmamay-ari ng buong lugar. Ang kanyang tingin kay Mika ay puno ng paghamak at pagmamay-ari habang nakatingin kay Nestor.

Nanginig ang buong katawan ni Mika. Kilala niya ang babaeng iyon. Si Isabella. Ang kasalukuyang nobya ni Nestor. Ang babaeng madalas niyang makita sa mga magasin na kasama nito. Ang kanyang puso ay biglang bumigat. Ito na ba ang simula ng kanyang pagdurusa?

"Isabella," mahinang tugon ni Nestor, ang kanyang mukha ay tila nagbago ang ekspresyon. "Siya si Mika."

Tumalim ang tingin ni Isabella kay Mika. "Mika? At bakit hawak mo ang kamay ng aking…"

"Asawa ko na siya, Isabella," biglang putol ni Nestor, ang boses ay may awtoridad na hindi niya pa naririnig. Ang mga salitang iyon ay dumapo kay Mika na parang mga kidlat, nagdulot ng pagkabigla at pagkalito. Asawa niya? Hindi pa nga sila kasal.

Namilipit ang mukha ni Isabella sa galit. "Ano?! Hindi maaari! Nestor, anong kalokohan ito?!"

"Ito ang katotohanan, Isabella. Si Mika na ang aking magiging asawa," mariing sabi ni Nestor, hinahawakan ang kamay ni Mika na tila isang tropeyo. Tumingin siya kay Mika, ang mga mata ay may ipinapahiwatig na hindi niya maintindihan. May pagmamay-ari ba? O pangungutya?

Naramdaman ni Mika ang pagbilis ng kanyang paghinga. Ang mga salita ni Nestor ay tila isang sumpa. Hindi pa sila kasal, ngunit sinabi na niyang asawa niya ito. Ano ang kahulugan nito? Para kanino ang kasinungalingang ito? At higit sa lahat, ano ang magiging susunod na mangyayari?

Ang mga mata ni Isabella ay puno ng determinasyon. "Hinding-hindi ko hahayaang mangyari ito, Nestor. At ikaw, Mika… magsisisi ka sa araw na ito."

Huling nakita ni Mika ang mga mata ni Isabella na puno ng poot bago ito tumalikod at mabilis na lumakad palayo, nag-iwan ng napakalamig na presensya sa gitna ng masiglang pagtitipon. Nananatili si Mika na nakatayo, ang kamay ay mahigpit pa ring hawak ni Nestor, ang kanyang isipan ay gulong-gulo sa mga kaganapan. Ang alok ng kasal ay naging isang mapanganib na laro ng mga salita at kasinungalingan, at siya ang nasa gitna nito.