Mga Busal sa Alaala

Ang halik ni Ulises ay parang yelo na dumampi sa labi ni Jasmine—malamig, biglaan, at puno ng pahiwatig. Nang bumitaw ito, nakita niya ang pagka-gulat at pagkalito sa mga mata ng mga bisita, ang pagkabigla sa mukha ng mga magulang ni Ulises, at ang nagliliyab na galit sa mga mata ni Oscar. Sa isang iglap, nagdilim ang ekspresyon ni Oscar. Bago pa man makapagsalita si Jasmine, tumalikod na si Oscar, ang yabag ng kanyang mga paa ay tila mga tambol na tumatama sa dibdib niya. Sa labas ng malaking pinto ng mansion, narinig ni Jasmine ang pagkalansag ng pinto, sinundan ng nakakabinging katahimikan.

Binaling ni Jasmine ang tingin kay Ulises. Nakatayo pa rin ito sa harap niya, ang mga mata nito ay nakatitig sa kanya nang may hindi maipaliwanag na intensity. May bahid ng kasiyahan ba sa mga mata nito? O baka naman, ang pagtatagumpay sa isang laro na siya lamang ang nakakaalam?

"Yan ang dapat niyang malaman," mahinang sabi ni Ulises, ang boses nito ay halos bumubulong sa gitna ng nagbabadyang tensyon sa silid. Tumalikod ito at naglakad palayo, iniwan si Jasmine na mag-isa sa gitna ng mga nakatingalang mga mukha. Ang engagement ring na nasa kanyang daliri ay tila biglang bumigat, isang paalala ng kanyang sitwasyon.

Nais ni Jasmine na tumakbo, habang hinahabol si Oscar, ngunit alam niyang hindi niya ito magagawa. Ang kanyang pamilya, ang kanilang kinabukasan, ay nakasalalay sa kanya. Ang pag-ibig niya kay Oscar ay isang alaala na ngayon ay nababalot ng kadiliman ng pilit na kasal.

"Jasmine, anak? Ayos ka lang ba?" Ang tinig ng kanyang ina ay nanginginig. Lumapit ito at hinawakan ang kanyang braso. "Kailangan nating tapusin ito. Ipakita natin sa kanila na hindi tayo aatras."

Tumango si Jasmine, pilit na itinago ang nanginginig na mga kamay at ang bumibigat na dibdib. "Opo, Inay. Tapusin natin ito."

Tatlong araw ang lumipas. Ang mansion ng mga De Silva ay puno ng aktibidad, naghahanda para sa nalalapit na kasal. Si Jasmine ay abala sa mga paghahanda, ngunit ang bawat sandali ay tila napupuno ng kawalan. Hindi pa niya nakakausap si Oscar simula noong gabing iyon. Ang bawat tawag niya ay hindi nasasagot, ang bawat mensahe ay hindi nababasa.

Minsan, habang nagpapahinga sa hardin, napansin niya ang isang maliit na kahon na nakapatong sa isang bato. Laking gulat niya nang makita ang isang maliit na velvet box. Pagbukas niya nito, tumambad sa kanya ang isang manipis na kuwintas na may maliit na pendant na hugis puso. Nasa loob ng kahon ang isang maliit na sulat:

"Ang mga alaala ay hindi napapalitan. Mahal kita. - O"

Sa pagitan ng mga luha, hinawakan ni Jasmine ang kuwintas, ang lamig ng metal ay tila nagpapalala sa sakit na nararamdaman niya. Habang sinusuri niya ang pendant, napansin niya ang isang kakaibang marka sa likod nito—isang maliit na letra 'U'. Napakagat-labi si Jasmine, naguguluhan. Paano napunta ang letrang 'U' sa kuwintas na bigay ni Oscar? Biglang may narinig siyang yabag sa likuran niya. Nang lumingon siya, nakita niya si Ulises, nakatayo sa may pasukan ng hardin, ang isang bahagi ng kanyang labi ay nakaangat sa isang malamig na ngiti.