Bakas ng Kahapon

Nanginginig ang mga kamay ni Marisol habang hawak ang lumang kahon na bakal. Ito ang huling pisikal na alaala na naiwan sa kanya mula kay Leon—o baka, ang simula ng pagkakabunyag ng lahat ng kanilang mga kasinungalingan. Napakabigat ng hawak niya, hindi lang sa pisikal na bigat kundi pati na rin sa bigat ng mga taon na naghiwalay sa kanila at sa mga sikretong tila nagpapahirap kay Leon.

"Bakit mo ibinigay ito sa akin, Leon?" bulong niya, kahit alam niyang wala na ang dating kasintahan sa tabi niya. Ang mga salita ni Leon ay bumabagabag pa rin sa kanyang isipan: *Hindi mo pa alam ang buong kuwento. Hindi mo alam kung sino talaga ang nilapitan mo.* Sino nga ba ang nilapitan niya? Ang Leon na kilala niya, o ang Leon na ngayon ay nakatayo sa harap niya, tila may tinatagong napakadilim na nakaraan?

Nais niyang buksan agad ang kahon, ngunit may takot na bumalot sa kanya. Paano kung ang laman nito ay ang katotohanang sisira sa lahat ng pinaniniwalaan niya? Paano kung ang kasal ni Leon kay Arabella ay hindi lang dahil sa obligasyon, kundi dahil sa isang mas malalim at mas mapait na dahilan?

Lingid sa kaalaman ni Marisol, hindi kalayuan, sa isang mamahaling sasakyan na nakaparada sa kabilang kanto ng parke, nakatitig si Arabella Monteverde sa direksyon ng kanyang kinatatayuan. Ang kanyang mga mata, na dati'y puno ng saya kapag kasama si Leon, ay ngayon ay naglalaman ng malamig na determinasyon. May kung anong gumagapang sa kanyang dibdib habang nakikita niya ang pag-uusap nina Marisol at Leon, kahit malayo ang kanilang agwat. Alam niyang may kinalaman ang babaeng iyon sa nakaraan ni Leon, at hindi niya ito palalampasin.

Ang mga salita ni Leon tungkol sa 'kung sino ang nilapitan' ni Marisol ay umalingawngaw sa kanyang isipan. Sino nga ba ang nilapitan ni Marisol? Hindi lamang ang pagkatao ni Leon ang kanyang binabantayan, kundi pati na rin ang mga lihim na nagbubuklod sa kanila noon pa man. Ang kahon na hawak ni Marisol ay tila nagiging sentro ng lahat ng mga katanungan.

Ilang oras ang lumipas. Umalis si Marisol sa parke dala ang mabigat na kahon at mas mabigat na damdamin. Nagpunta siya sa kanyang pansamantalang tinutuluyan, isang tahimik na apartment na malayo sa mga alaala ng kanilang dating pagmamahalan. Dala ang panginginig at pag-asa, inilapag niya ang kahon sa lamesa. Ang alikabok nito ay tila nagtatakip sa mga taon ng paghihirap at pagsisisi. Huminga siya ng malalim, ipinikit ang kanyang mga mata, at sinimulang buksan ang nakakandadong lock gamit ang maliit na susi na kasama nito.

Sa kabilang banda naman, nakatanggap si Leon ng isang tawag. "Tapos na ang lahat, Leon. Hindi na natin ito mapipigilan pa. Ang kasal ay magaganap sa takdang panahon." Ang boses sa kabilang linya ay tila nagbibigay ng huling babala. Bumagsak ang balikat ni Leon. Tila wala na siyang takas sa napipintong kinabukasan. Ngunit bago niya pa man masabi ang anumang bagay, may biglang pumasok sa kanyang opisina—si Arabella, dala ang isang malungkot na ngiti at isang napakalamig na tanong: "Sino ang babaeng iyon sa parke, Leon? At ano ang nasa loob ng kahon na ibinigay mo sa kanya?"