พันธนาการรัก บัลลังก์เลือด

แสงสลัวจากหลอดไฟนีออนกระพริบถี่ บีบคั้นความหวาดผวาให้เกาะกุมหัวใจดวงน้อยของลลิตา ร่างกายที่เคยอ่อนปวกเปียกจากการเสียเลือดและแรงกระแทกเมื่อครู่ เริ่มกลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง แต่กลับเต็มไปด้วยความปวดร้าวระบมไปทั่วสรรพางค์กาย เสียงหอบหายใจดังแหบพร่าของเดชาอยู่ไม่ไกลนัก เขาผลักร่างของเธอให้ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล มือหยาบกร้านแต่แฝงไว้ด้วยความเย็นเยียบออกแรงบีบแขนเธอแน่นจนแทบช้ำ

“ตื่นได้แล้ว ลลิตา… เวลาแห่งฝันร้ายของเธอเพิ่งจะเริ่มต้น” น้ำเสียงของเดชาแหบพร่า ทว่าแฝงไว้ด้วยความเหี้ยมกระหายอย่างน่าสะพรึงกลัว เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องพักที่ดูเหมือนจะเป็นสถานพยาบาลชั่วคราว กลิ่นยาฆ่าเชื้อฉุนกึกตีขึ้นจมูก ชวนให้คลื่นไส้

ลลิตาพยายามขยับตัว แต่ทุกการเคลื่อนไหวกลับยิ่งทำให้ร่างกายประท้วง เสียงครวญครางเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบาง “คุณ…คุณเป็นใคร…คุณทำอะไรกับฉัน…แล้ว…แล้วคุณคฤนย์…เขาเป็นยังไงบ้าง?” คำถามสุดท้ายหลุดออกไปอย่างแผ่วเบา ความกังวลต่อร่างของชายที่เธอเกลียดชังแต่กลับมีชะตากรรมผูกพันกันอย่างประหลาด ทำให้เธอแทบจะบ้าตาย

เดชายิ้มเยาะ มุมปากยกขึ้นอย่างเย้ยหยัน “คฤนย์น่ะเหรอ…ตอนนี้คงกำลังชดใช้กรรมที่ก่อไว้… ส่วนฉัน…ฉันคือผู้ที่จะปลดปล่อยเธอจากพันธนาการทั้งหมดนั่น” เขากระชับวงแขนให้แน่นขึ้น “แต่ก่อนอื่น…เธอต้องช่วยฉันทำบางอย่าง”

“ไม่…ฉันไม่ทำอะไรทั้งนั้น…ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้!” ลลิตาพยายามสะบัดแขนอย่างแรง ท่าทางดื้อรั้นของเธอทำให้เดชายิ่งฉุนเฉียว มือข้างหนึ่งที่ว่างอยู่ยกขึ้นประคองใบหน้าของเธออย่างรวดเร็ว บีบจนเนื้อปริบช้ำ

“อย่าบังอาจต่อรองกับฉัน ลลิตา… เธอไม่มีสิทธิ์” ดวงตาของเดชาฉายแววอาฆาต “ชีวิตของเธอ…และชีวิตของไอ้หน้าอ่อนอย่างภัทร…มันอยู่ในกำมือฉันทั้งหมด”

คำว่า ‘ภัทร’ ดั่งสายฟ้าฟาดลงมากลางใจของลลิตา เธอเบิกตากว้าง จ้องมองเดชาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด “คุณ…คุณหมายความว่าไง…คุณจับตัวภัทร…?”

“ฉันไม่ได้จับ…แต่ถ้าเธอไม่ให้ความร่วมมือ…ฉันก็จะไปรับเขามาอยู่เป็นเพื่อนเธอในห้องใต้ดินนั่นไงล่ะ” เดชายิ้มกว้าง โชว์ฟันขาวสะอาดที่ตัดกับความมืดมิดในดวงตา “คิดดูให้ดีนะ…เธออยากเห็นเขาทรมานอีกครั้งไหม?”

ภาพภัทรถูกทรมานอย่างแสนสาหัสเมื่อวันก่อนผุดขึ้นมาในหัวของลลิตาอย่างชัดเจน เธอไม่อาจทนเห็นภาพนั้นอีกต่อไป น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอพยักหน้าอย่างอ่อนแรง “ฉัน…ฉันยอม…ฉันจะทำทุกอย่าง…ขอแค่อย่าทำอะไรภัทร…”

เดชายิ้มพอใจ ปล่อยมือจากใบหน้าของเธอ “ดีมาก…ฉลาดกว่าที่คิด…ตอนนี้…มาฟังแผนของฉันกัน…”

เขาปล่อยลลิตาให้ยืนเซอยู่เพียงลำพัง ปลดปล่อยความทรมานทางร่างกายจากการถูกบีบออกไป แต่กลับทิ้งรอยแผลเป็นทางใจที่ลึกยิ่งกว่าเดิม เขาเดินไปหยิบเสื้อโค้ทตัวยาวสีเข้มที่พาดอยู่บนเก้าอี้มาสวม มันดูราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างที่ดำมืดของเขา

“เตรียมตัวให้พร้อม…เราจะไปกันตอนค่ำ…ที่ๆ เราจะไป…มันอันตรายกว่าที่เธอเคยเจอมาทั้งหมด…” เขาหันกลับมามองลลิตาอีกครั้ง แววตาเย็นชา “และจำไว้…ถ้ามีใครรู้เรื่องนี้…เธอรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคนที่เธอรัก…”

## สามวันต่อมา

อากาศยามค่ำคืนของเดือนที่อากาศเริ่มเย็นลง ช่างแตกต่างจากความอบอ้าวและอบอุ่นของห้องพักที่ลลิตาเคยอยู่โดยสิ้นเชิง สายลมเย็นยะเยือกพัดพาเอาความอ้างว้างมาแตะต้องผิวเนื้อ เธอสวมเสื้อผ้าที่เดชาจัดหาให้ เป็นชุดที่เรียบง่ายแต่ดูดีจนน่าประหลาดใจ ไม่มีความหรูหราฟุ่มเฟือย แต่กลับแฝงไว้ด้วยความมีระดับที่ทำให้เธอรู้สึกแปลกแยกจากตัวเอง

เดชาขับรถลีมูซีนสีดำสนิทคันใหญ่ พาเธอมายังสถานที่ที่เขาเรียกว่า “คฤหาสน์อิทธิฤทธิ์” มันเป็นบ้านหลังใหญ่โตโอ่อ่าตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา มองเห็นวิวทิวทัศน์ของเมืองจากเบื้องบนได้อย่างงดงาม ทว่าภายใต้ความสวยงามหรูหรานั้น กลับอบอวลไปด้วยบรรยากาศอันน่าอึดอัดและกดดัน

“คืนนี้…เป็นงานเลี้ยงต้อนรับแขกคนสำคัญ…เธอต้องทำตัวให้ดี…อย่าทำให้ฉันผิดหวัง” เดชาพูดขณะที่รถจอดสนิทอยู่หน้าประตูทางเข้าใหญ่ “และจำไว้…เธอคือ ‘แขก’ ของฉัน…ไม่ใช่ของใครทั้งนั้น”

ประตูคฤหาสน์เปิดออกอย่างนุ่มนวล หญิงสาวในชุดราตรีสีดำสนิท ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ ยืนรออยู่ก่อนแล้ว เธอคือ นลิน แม่บ้านที่คอยดูแลลลิตาในบ้านพักปลอดภัย

“คุณเดชา…มาแล้วหรือคะ…คุณผู้หญิงรออยู่ค่ะ” นลินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่แสดงความประหลาดใจใดๆ ที่เห็นลลิตาอยู่กับเดชา

ลลิตาเบิกตากว้างด้วยความตกใจปนสับสน “นลิน…นี่มันเกิดอะไรขึ้น…คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดเหรอ?”

นลินเพียงแต่ก้มหน้าลงเล็กน้อย “ดิฉันทำตามคำสั่งของคุณเดชาค่ะ…คุณลลิตา”

เดชายิ้มมุมปาก “เห็นไหม…ทุกคนล้วนมีทางเลือก…และทางเลือกของนลิน…คือการทำตามคำสั่งฉัน” เขาหันไปหานลิน “พาเธอไป…อย่าให้ใครเห็นว่าเธอมากับฉัน”

นลินพยักหน้ารับ ก่อนจะผายมือเชื้อเชิญให้ลลิตาเดินตามเข้าไปในคฤหาสน์ ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับและเสียงดนตรีที่ดังแว่วมาแต่ไกล ลลิตารู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่นรกอีกครั้ง

เมื่อก้าวเข้าไปในโถงกลางขนาดใหญ่ แขกเหรื่อมากมายต่างหันมามองเธอเป็นตาเดียว ร่างกายของเธอแข็งทื่อไปชั่วขณะ ท่ามกลางใบหน้าเหล่านั้น เธอมองเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย… ใบหน้าที่เธอพยายามจะลืม…แต่กลับเป็นไปไม่ได้

ภัทร… สถาปนิกหนุ่มผู้เป็นที่รักของเธอ… เขายืนอยู่ตรงนั้น…ในชุดสูทสีเข้ม…ดูสง่างาม…แต่แววตาของเขา…กลับว่างเปล่า…ราวกับไร้ซึ่งชีวิต

“ภัทร!” ลลิตาพยายามจะเอ่ยเรียกชื่อเขา แต่เสียงกลับแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน

ภัทรหันมามองเธอ… แววตาของเขา…ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ… ราวกับไม่รู้จักเธอ… ราวกับว่าเธอเป็นเพียงคนแปลกหน้า…

“ใคร…ใครคือภัทร…?” ภัทรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา… แววตาของเขาสะท้อนเงาของลลิตาที่กำลังยืนตัวสั่น…

“คุณ…คุณจำฉันไม่ได้จริงๆ เหรอ…ภัทร…?” น้ำเสียงของลลิตาสั่นเครือ… ความหวังทั้งหมดที่เคยมี…กำลังพังทลายลงตรงหน้า

เดชายืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน เขาเดินเข้ามาใกล้ลลิตา กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ชวนขนลุก

“ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งความจริงของเธอ…ลลิตา…ที่นี่…ไม่มีใครเป็นอย่างที่เธอคิด…”

ในขณะที่ลลิตากำลังช็อกกับสิ่งที่เห็นและได้ยิน… เสียงปืนนัดหนึ่งก็ดังขึ้น… ร่างของภัทรทรุดฮวบลงกับพื้น… เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาจากหน้าอก…

“ภัทร!” ลลิตาร้องตะโกนสุดเสียง… เธอพุ่งเข้าไปหาเขา…แต่กลับมีมือของเดชาคว้าแขนเธอไว้…

“อย่า…อย่าโง่ไปลลิตา…เขาไม่ใช่ภัทร…เขาเป็นแค่หุ่นเชิด…”

แต่ลลิตาไม่ฟัง… เธอเห็นร่างของชายที่เธอรัก…นอนจมกองเลือด… สายตาของเขากำลังมองมาที่เธอ… ด้วยแววตาที่…เย็นชา…ไร้ความรู้สึก…ราวกับ…ราวกับเป็นคนแปลกหน้า…

“ใคร…เป็นคนทำ…?” ลลิตาถามเดชา… เสียงแหบพร่า…

เดชายิ้ม… “ก็…คนที่รักเธอมากที่สุดไง…คนที่อยากปกป้องเธอ…จากทุกสิ่ง…”

ก่อนที่ลลิตาจะได้เอ่ยถามต่อ… เธอก็เห็นร่างหนึ่ง… กำลังเดินออกมาจากเงามืด… ร่างนั้น…สวมชุดคล้ายกับที่เธอเคยเห็นในภาพถ่ายเก่าๆ… และใบหน้า…ที่กำลังปรากฏขึ้น… ช่างคุ้นเคย…คุ้นเคยจนน่าขนลุก…

“คุณ…คุณ…!” ลลิตาอุทานด้วยความตกใจ… เขาคนนั้น…คือ…

“เดชา…?” ลลิตาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ… ใบหน้าของชายที่เดินออกมา… คือเดชา… แต่…ไม่ใช่เดชาคนเดิม… แววตาของเขากำลังฉายประกายของความบ้าคลั่ง… และมือที่ถือปืน… เล็งมาที่เธอ…

“ไม่…ไม่ใช่ฉัน…ลลิตา…” เสียงนั้น…ไม่ใช่เสียงของเดชา… แต่เป็นเสียงที่เย็นชา… และชวนให้ขนหัวลุก…

“ฉัน…คือคนที่…รักเธอ…มากกว่าใคร…”

เงาสะท้อนในดวงตาของลลิตา… เธอเห็นตัวเอง…ยืนอยู่ตรงหน้า…ชายผู้ซึ่ง…กำลังประกาศความรัก…ด้วยน้ำมือที่เปื้อนเลือด…