Iniwan sa Altar

Tila huminto ang oras sa maliit na kubo sa Tagaytay. Ang amoy ng preskong lupa at mga pine tree ay bumabalot sa kanila, isang mapait na pabango na kaibahan sa init ng galit na nagliliyab sa dibdib ni Mariel.

"Hindi ko alam kung paano ka nagtitiis," mahinang sabi ni Mariel, habang nakatanaw sa malayo, sa mga ilaw ng siyudad na tila walang pakialam sa kanyang pinagdadaanan. Ang kanyang mga mata ay naghahanap ng sagot sa kawalan.

Si Aldo ay nakaupo sa tapat niya, ang kanyang mukha ay nagliliwanag sa liwanag ng kandila. May mga bakas ng lungkot sa kanyang mga mata, ngunit mayroon ding determinasyon. "Nasira na niya ang buhay ko, Mariel. Hindi ko hahayaang sirain pa niya ang sa iyo nang hindi napapanagot." Lumapit siya ng bahagya, ang kanyang boses ay bumaba sa isang bulong. "Pero hindi tayo makakagalaw kung nandito lang tayo. Kailangan natin ng malinaw na isip. Kailangan nating magtago."

Nag-iisip si Mariel. Ang ideya ng pagtatago ay tila pag-atras, ngunit nauunawaan niya ang punto ni Aldo. Kung magpapakita sila agad, madali silang mahuhuli nina Anton at Clarissa, at ang kanilang plano ay mabibigo bago pa man magsimula.

"May lugar akong alam," sabi ni Aldo, ang kanyang tingin ay naging matalim. "Malayo ito sa lahat. Isang lugar kung saan pwede tayong magplano nang hindi natin kailangang mag-alala sa kahit ano. Pero... may kapalit ito."

Nagtaas ng kilay si Mariel. "Kapalit? Ano 'yun?"

"Kailangan mong magtiwala sa akin, Mariel. Lubusan. Hindi lang sa plano, kundi pati sa akin." Tinitigan siya ni Aldo sa mata, tila hinuhubad ang kanyang kaluluwa. "Ang paghihiganti ay isang mapanganib na laro. Minsan, ang mga taong malapit sa iyo ang mas nakakakilala sa iyong kahinaan."

Napalunok si Mariel. Ang mga salita ni Aldo ay parang mga patak ng yelo sa kanyang puso. Tumingin siya sa mga mata ni Aldo, naghahanap ng anumang pahiwatig ng panloloko. Ngunit ang nakikita niya ay isang kaparehong sugat, isang kaparehong pagnanais na makaganti. "Sige," sabi niya, ang kanyang boses ay matatag. "Magtitiwala ako sa iyo."

Napakunot ang noo ni Aldo, tila hindi makapaniwala. Ngumiti siya, isang ngiti na hindi umabot sa kanyang mga mata. "Magaling. Pero bago tayo umalis, kailangan nating siguraduhin na wala silang makukuhang impormasyon mula sa atin." Tumayo siya at naglakad papunta sa maliit na mesa, kinuha ang isang maliit na kahon na may nakaukit na letrang 'A'. "Hindi natin pwedeng iwanan ito."

Habang binubuksan ni Aldo ang kahon, nakita ni Mariel ang isang koleksyon ng mga lumang litrato, sulat, at isang maliit na susi. Ang kanyang puso ay biglang bumilis. Napansin niya ang isang litrato ni Aldo at ni Clarissa, na magkasama at masaya. Hindi niya alam kung bakit, ngunit parang may kung anong nagbago sa kanyang pananaw kay Aldo.

Biglang tumunog ang telepono ni Mariel. Isang hindi kilalang numero. Agad na nag-aalala si Mariel. Sinagot niya ito, ang kanyang puso ay kumakabog sa kanyang dibdib.

"Hello?" sabi niya, ang kanyang boses ay nanginginig.

Isang malamig at pamilyar na boses ang sumagot mula sa kabilang linya. "Mariel... matagal na tayong hindi nag-uusap. Nabalitaan ko ang nangyari. Nandito ako sa Maynila. Gusto mo bang magkita tayo?"

Nanigas si Mariel sa kinatatayuan niya. Ang boses na iyon... imposible.

"Sino ka?" bulong niya, ang kanyang mga kamay ay nanginginig.