เล่ห์รักในไฟหนาว

เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นอย่างเร่งรีบทำลายความเงียบสงัดของโถงทางเดินโรงพยาบาล อรพรรณสะดุ้งถอยห่างจากธีธัชทันที หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ภาพที่คุณน้ากำลังเดินตรงมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมปรากฏขึ้นในสายตา ราวกับพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำเข้ามา

“คุณน้าคะ!” อรพรรณรีบเอ่ยเสียงสั่น พยายามอธิบาย “เมื่อกี้…”

คุณน้าปรายตามองธีธัชด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ ก่อนจะหันมาคว้าแขนอรพรรณไว้แน่น “อร! นี่มันเกิดอะไรขึ้น! คุณผู้ชายคนนี้เขาทำอะไรกับเธอ!” น้ำเสียงของผู้เป็นน้าแฝงไปด้วยความโกรธและความเป็นห่วงปนเปกัน

ธีธัชยืนนิ่ง เขากระชับกำปั้นแน่น ปรับสีหน้าให้เรียบเฉย แม้จะรู้สึกขุ่นมัวเล็กน้อยกับสถานการณ์ที่บานปลายเกินความคาดหมาย การปรากฏตัวของคุณน้าในจังหวะนี้ยิ่งทำให้ทุกอย่างยุ่งเหยิง “ผมไม่ได้ทำอะไรครับคุณน้า” เขาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความหนักแน่น “ผมแค่มาเยี่ยมไข้คุณพ่อของอรพรรณ และให้กำลังใจเธอเท่านั้น”

“เยี่ยมไข้?” คุณน้าหัวเราะเยาะ “แล้วไอ้ที่เมื่อกี๊เห็นมันคืออะไร! การปลอบโยนแบบนี้มันเหมาะกับใคร! เธอคิดว่าฉันแก่เกินกว่าจะมองเห็นหรือไง!” น้ำเสียงของเธอเริ่มดังขึ้นจนคนแถวนั้นเริ่มหันมามอง

อรพรรณหน้าซีดเผือด เธอพยายามดึงแขนคุณน้า “คุณน้าคะ อย่าเพิ่งเข้าใจผิดค่ะ ท่าน… ท่านแค่มอบความห่วงใยให้ ไม่ได้มีอะไรเกินเลยจริงๆ ค่ะ” เธอเหลือบตามองธีธัชอย่างขอร้องให้เขาช่วยพูดอะไรสักอย่าง

ธีธัชถอนหายใจแผ่วเบา “ผมเข้าใจที่คุณน้าเป็นห่วงอรพรรณนะครับ แต่ผมยืนยันว่าผมไม่ได้ล่วงเกินเธอ และข้อเสนอที่ผมให้ไว้ ยังคงมีผลอยู่ หากอรพรรณต้องการความช่วยเหลือเรื่องธุรกิจของครอบครัว” เขากล่าว สายตาคมกริบจับจ้องไปที่อรพรรณ ราวกับจะทวงถามคำตอบที่เขาต้องการ

คำว่า ‘ข้อเสนอ’ และ ‘ธุรกิจครอบครัว’ ทำให้คุณน้าชะงักไปชั่วครู่ ใบหน้าของเธอเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความสงสัย “ข้อเสนออะไร? ธุรกิจครอบครัวมีปัญหาอะไรกัน?”

อรพรรณหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน นี่คือช่วงเวลาที่เธอไม่อยากเผชิญที่สุด การต้องมาอธิบายเรื่องหนี้สิน ความเดือดร้อนของครอบครัว ให้กับคนที่รักเธอมากที่สุด แต่ก็อาจจะเข้าใจผิดได้ง่ายเหลือเกิน “คือ… ครอบครัวเรากำลังมีปัญหาเรื่องการเงินค่ะคุณน้า” เธอเอ่ยเสียงเบา “และคุณธีธัช… ท่านเสนอจะช่วยเหลือ”

“ช่วยเหลือ? โดยแลกกับอะไร?” คุณน้าถามเสียงแข็ง ความหวาดระแวงกลับมาอีกครั้ง

ธีธัชก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกขั้น “ผมต้องการแต่งงานกับอรพรรณครับ” เขาประกาศเสียงดังพอที่จะให้คุณน้าได้ยินชัดเจน “ผมจะจัดการปัญหาหนี้สินทั้งหมดของครอบครัวเธอ และดูแลคุณพ่อของเธอให้ดีที่สุด เพื่อแลกกับการแต่งงานครั้งนี้”

คุณน้าอ้าปากค้าง สีหน้าซีดเผือดราวกับเห็นผี “แต่งงาน! นี่… นี่มันเรื่องอะไรกัน! เธอ… เธอตกลงไปแล้วหรือไงอร!” เธอหันไปถามอรพรรณด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

อรพรรณส่ายหน้าช้าๆ “อรยังไม่ได้ตกลงค่ะคุณน้า” เธอพูดพร้อมกับมองหน้าธีธัช “แต่… อรคิดว่านี่อาจจะเป็นทางออกเดียวที่เรามีตอนนี้” คำพูดนี้ราวกับมีดที่กรีดลงบนหัวใจของเธอเอง

“ทางออกเดียว!” คุณน้าทวนคำ “นี่มันไม่ใช่ทางออก แต่มันคือการขายตัวชัดๆ! เธอคิดว่าผู้ชายอย่างคุณธีธัชเขาจะต้องการอะไรจากเธอจริงๆ นอกจากร่างกาย! เขาเห็นเธอเป็นอะไร!” คุณน้าพูดเสียงดังด้วยความรู้สึกผิดหวังและเสียใจที่อรพรรณอาจจะยอมทำแบบนี้

“ผมไม่ได้ต้องการแค่ร่างกายของอรพรรณครับ” ธีธัชแทรกขึ้น น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องไปที่อรพรรณ “ผมต้องการ ‘เธอ’ ทั้งคน” ประโยคนี้ทำเอาอรพรรณเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ ระคนกับความสับสน

“พอ! ฉันไม่เชื่อ!” คุณน้าประกาศเสียงดัง “ฉันไม่ยอมให้หลานฉันต้องมาแต่งงานกับคนที่ไม่รู้จักหัวใจกันดีแบบนี้เด็ดขาด! อร! ไปกับฉันเดี๋ยวนี้!” คุณน้าพยายามดึงแขนอรพรรณอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้ อรพรรณไม่ได้ขัดขืน เธอเพียงแค่ยืนนิ่ง ดวงตาของเธอค่อยๆ เหลือบไปมองที่ห้องไอซียูที่คุณพ่อของเธอนอนอยู่ ภาพใบหน้าที่อ่อนแรงของคุณพ่อแวบเข้ามาในความคิด ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี และภาระที่แบกรับไว้ตีกันในอก

“คุณน้าคะ… ปล่อยอรค่ะ” อรพรรณเอ่ยเสียงเบา ทว่าหนักแน่น “อรต้องคิด”

คุณน้าถอนหายใจอย่างอ่อนแรง เมื่อเห็นแววตาของอรพรรณที่แน่วแน่ “ก็ได้… ถ้าอรคิดว่านี่คือสิ่งที่อรต้องทำจริงๆ ก็ตามใจ… แต่อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน” คุณน้ากล่าวด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้อรพรรณยืนเผชิญหน้ากับธีธัชเพียงลำพัง ท่ามกลางความเงียบของโรงพยาบาลที่เริ่มมืดลง

ธีธัชเดินเข้ามาใกล้ จนยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เขาเอื้อมมือที่เย็นเฉียบของเขามาประคองแก้มของอรพรรณไว้เบาๆ “ผมรู้ว่ามันยากนะอร” เขาพูดเสียงนุ่ม “แต่ผมจะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ”

อรพรรณมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามหาคำตอบในนั้น แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับมีเพียงความซับซ้อนที่เธอไม่อาจเข้าใจได้ทั้งหมด ท่ามกลางความสับสนและภาระที่ถาโถมเข้ามา เธอกำลังจะตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต

ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันก็ทำลายบรรยากาศลง อรพรรณรีบดึงมือของธีธัชออกไปดูที่หน้าจอ… เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่ชื่อที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอนั้น ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบ…

“อนันต์…” อรพรรณพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ “พี่อนันต์…”

ธีธัชเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สายตาของเขาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของอรพรรณอย่างรวดเร็ว “ใครครับ?” เขาถาม “มีอะไรรึเปล่า?”

อรพรรณไม่ตอบ เธอเพียงแค่กดรับสายอย่างสั่นๆ “พี่อนันต์… มีอะไรรึเปล่าคะ?”

ปลายสายเสียงแหบพร่าดังลอดออกมา “อร… พี่มีเรื่องจะบอก… เรื่องอุบัติเหตุของคุณพ่อ…”

อรพรรณตัวแข็งทื่อ หัวใจหล่นวูบ เธอจำได้ว่าพี่อนันต์คือเพื่อนสนิทของคุณพ่อ และเป็นคนแรกๆ ที่เธอติดต่อไปเมื่อทราบข่าว… แต่เขาเงียบหายไปตลอดทั้งวัน…

“พี่อนันต์… บอกอรมาสิคะ!” เธอเร่งเสียงด้วยความกระวนกระวาย

“อุบัติเหตุ… มันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ…” เสียงของพี่อนันต์แผ่วเบาลง “ใครบางคน… พยายามจะฆ่าคุณพ่อของอร…”