สินสอดเลือด

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้หนักหน่วงและเร่งร้อนกว่าเดิม จนบานประตูไม้เนื้อดีสั่นสะเทือนไปทั้งบาน

มารดาของธารินี หรือคุณหญิงรัตนา ยืนคุมเชิงอยู่หน้าประตู บังคับให้ลูกสาวเปิดเข้าไป ธารินีมองหน้าพิภพ สัญชาตญาณบางอย่างบอกเธอว่าเขาเองก็กำลังประเมินสถานการณ์ ไม่ต่างจากเธอ

“คุณหญิง ผมขอโทษที่เสียมารยาทเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต” พิภพเอ่ยขึ้น พลางผินหน้าไปเผชิญหน้ากับมารดาของธารินี เสียงของเขาเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่นที่ทำให้คุณหญิงรัตนาชะงักไปเล็กน้อย

“เรื่องนั้นค่อยว่ากันทีหลัง! คุณเข้ามาในห้องลูกสาวฉันทำไม! แถมยังอยู่ถึงเช้าแบบนี้! ธารินี! นี่มันเรื่องอะไรกัน!” น้ำเสียงของคุณหญิงรัตนาเต็มไปด้วยความโกรธและไม่พอใจ เธอไม่เคยคิดว่าจะมีผู้ชายคนไหนกล้าทำแบบนี้กับลูกสาวเธอ โดยเฉพาะนักธุรกิจอย่างพิภพที่ภาพลักษณ์ภายนอกดูดีมีชาติตระกูล

ธารินีกลืนน้ำลายเหนียวหนืด พยายามรวบรวมสติ “คุณแม่คะ คือ… เมื่อคืนธารินีไม่สบายหนักมากค่ะ คุณพิภพเขาบังเอิญผ่านมาเลยเข้ามาดูอาการ” เธอพยายามเลือกใช้คำพูดให้น้อยที่สุด แต่ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องโกหก

พิภพหันมามองธารินี ดวงตาคมกริบของเขาสบเข้ากับดวงตาที่สั่นระริกของเธอ เขารู้ดีว่าเธอกำลังพยายามปกป้องเขา และปกป้องสถานการณ์ที่อาจจะบานปลายไปมากกว่านี้

“บังเอิญผ่านมา? เป็นไปได้ยังไง! นี่คุณแม่บอกให้หนูมาดูตัวกับเขา แต่ไม่ได้บอกว่าจะให้มาค้างคืน! แถมยังเข้ามาในห้องแบบนี้อีก!” คุณหญิงรัตนาแทบจะตะโกนออกมา ความอดทนของเธอขาดสะบั้นลง “พิภพ! คุณทำเกินไปแล้วนะ! ผมนี่เสียใจจริงๆ ครับที่คุณหญิง” พิภพกล่าวเสียงเรียบ “ผมเพียงแต่เป็นห่วงธารินี ยามที่เธอไม่สบาย และไม่คิดว่าคุณหญิงจะเข้ามาในเวลานี้เสียก่อน” เขาไม่ได้ปฏิเสธว่าเขาเข้ามา แต่ก็ไม่ได้อธิบายเหตุผลที่แท้จริงของการเข้ามา

“ห่วง? ห่วงอะไร! อย่ามาพูดจาให้มันน่าสงสัยหน่อยเลย! คุณเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร! นี่คุณมีกุญแจห้องธารินีด้วยอย่างนั้นเหรอ!” คำถามสุดท้ายของคุณหญิงรัตนาแทงใจดำของธารินีอย่างจัง ธารินีหน้าซีดเผือด เธอไม่เคยบอกเรื่องกุญแจสำรองให้ใครรู้ แม้แต่กับพิภพเธอก็ไม่ได้บอกว่าเธอมีมัน

พิภพเงียบไปครู่หนึ่ง เขากำลังตัดสินใจว่าจะตอบคำถามนี้อย่างไรดี การที่เขาพูดความจริงทั้งหมด อาจจะทำให้สถานการณ์ยิ่งเลวร้ายลงไปอีก แต่ถ้าเขาโกหกต่อไป ความไว้วางใจที่เขากำลังพยายามสร้าง ก็จะยิ่งพังทลาย

“ใช่ครับคุณหญิง ผมมี” คำตอบของพิภพทำให้ธารินีแทบทรุดลงกับพื้น หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงยอมรับง่ายๆ ทั้งที่รู้ว่ามันจะทำให้เธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบาก “ผม… ได้รับมันมาจากคุณธารินีโดยตรงครับ” เขาเสริมอีกประโยคหนึ่ง เพื่อหวังจะลดความขัดแย้งที่อาจจะเกิดขึ้น

“อะไรนะคะ! ธารินี! นี่แกให้กุญแจห้องแกกับเขาเหรอ!” คุณหญิงรัตนาหันมาต่อว่าลูกสาวเสียงดัง “แม่ไม่เคยเห็นแกทำอะไรแบบนี้เลยนะ! นี่มันอะไรกันแน่! แกกับคุณพิภพ… ตกลงเป็นอะไรกัน!”

ธารินีน้ำตาคลอเบ้า “แม่คะ… คือ… มันซับซ้อนกว่านั้นค่ะ” เธอไม่สามารถอธิบายทุกอย่างได้ในตอนนี้ เธอเองก็ยังสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง และไม่เข้าใจความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวกับพิภพ

“ซับซ้อน? แม่ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรซับซ้อน! เห็นแก่หน้าคุณพิภพ ฉันถึงจะไม่พูดอะไรมาก แต่คุณมันก็เกินไป! การที่คุณเข้ามาในห้องลูกสาวฉันแบบนี้ มันไม่ถูกต้อง!” คุณหญิงรัตนาประกาศกร้าว

พิภพยืนนิ่ง เขาปล่อยให้คุณหญิงรัตนาพูดระบายความไม่พอใจออกมาจนหมด “ผมเข้าใจครับคุณหญิง ผมขอโทษอีกครั้งที่ทำให้คุณหญิงไม่พอใจ แต่ผมยืนยันว่าผมเข้ามาที่นี่ด้วยความห่วงใยในตัวธารินีเท่านั้น” เขาพูดจบก็ก้าวเท้าถอยหลังไปสองสามก้าว “ถ้าคุณหญิงต้องการคุยกับธารินี ผมขอตัวก่อนนะครับ” เขาผินหน้าไปมองธารินีเป็นครั้งสุดท้าย แววตาของเขาอ่านยาก ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความตึงเครียดและความเงียบงัน

คุณหญิงรัตนากลับมานั่งลงบนโซฟาตัวเดิม สีหน้ายังคงไม่สบอารมณ์ เธอหันมามองธารินีด้วยสายตาจับผิด “แม่ว่ามีอะไรบางอย่างที่แกปิดบังแม่นะธารินี บอกแม่มาให้หมด!”

ธารินียืนอยู่ที่เดิม น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงอาบแก้ม เธอเหลือบมองไปที่กระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง ภาพสะท้อนของเธอเองในกระจกดูอ่อนล้าและสับสน แต่สิ่งที่ทำให้เธอตกใจยิ่งกว่าคือ ภาพสะท้อนของผู้ชายอีกคน ที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ ในกระจกเงาบานนั้น… เขาคือพิภพ… เขาไม่ได้ไปไหน…

“คุณแม่คะ… คือ…” ธารินีอ้าปากจะพูด แต่เสียงของเธอก็ขาดหายไป เมื่อเธอเห็นชัดเจนอีกครั้งในกระจก… เงาของผู้ชายคนนั้น… กำลังก้าวเข้ามาใกล้เธอ…