Ang Mga Pangarap na Sinunog sa Altar

Ang malamig na hangin ng parking lot ay tila humahalik sa balat ni Gloria, dala ang panginginig hindi lang dahil sa lamig kundi sa nakakabinging katahimikan na bumalot sa kanilang dalawa. Si Jaime. Narito siya. Ngunit ang dating sigla at init sa kanyang mga mata ay napalitan ng isang uri ng kalungkutan na tila ba nakakulong sa loob ng kanyang sariling anino. Hindi ito ang Jaime na minahal niya, ang Jaime na ipinangako ang mundo sa kanya, ang Jaime na naging dahilan ng kanyang mga pangarap.

“Jaime?” mahina niyang bulong, ang pangalan nito ay tila isang dasal na hindi sigurado kung maririnig ba.

Lumapit ito ng isang hakbang, ang bawat galaw ay tila may pag-aalinlangan, na parang natatakot na baka mabasag ang kung anong manipis na porselana ang nasa pagitan nila. “Gloria,” sagot nito, ang tinig ay malalim at nababalot ng isang bagay na hindi niya maintindihan—pagkakasala? Pagsisisi? O baka naman pagtanggap sa isang kapalaran na hindi niya nais?

“Bakit? Bakit ka nagpakita ngayon? Ang akala ko…” hindi na niya natapos ang sasabihin. Ang akala niya ay wala na ito, na tuluyan na itong naglaho, kasama ng mga pangakong napako.

Umiling si Jaime, ang kilos ay mabagal, tila napakaraming salita ang gustong sabihin ngunit hindi masabi. “Hindi ko alam kung paano… pero kailangan mong malaman, Gloria. Hindi ito ang gusto ko.” Nilapit nito ang kamay, ngunit umatras din agad, tila may bumabara sa kanyang lalamunan. “May mga bagay na hindi mo… hindi mo maiintindihan.”

Naramdaman ni Gloria ang lalong paninikip ng kanyang dibdib. Ang misteryosong lalaki kanina ay nagbigay babala sa kanya tungkol kay Jaime, na tila ba may bahid ng panganib sa paglapit dito. At ngayon, si Jaime mismo ang nagsasabi na hindi niya maiintindihan. Ito ba ang ibig sabihin ng lalaki? Na si Jaime ang panganib?

“Hindi maintindihan?” umangat ang kanyang boses, ang pagkalito ay nagiging galit. “Ikaw ang umalis, Jaime! Ikaw ang nang-iwan sa akin sa altar! At ngayon, nandito ka, nagsasabing hindi ko maiintindihan? Ano ba ang nangyayari sa iyo?” Lumapit siya, hinawakan ang braso nito, pilit na hinahanap ang dating apoy sa mga mata nito. Ngunit ang nakita lang niya ay ang pagkalunod nito sa sariling lihim.

“Gloria, please…” halos pabulong nitong sabi, nakatingin sa kung saan, tila iniiwasan ang kanyang mga mata. “Hindi mo alam ang buong kwento. Hindi mo alam kung ano ang pinagdaanan ko. Si Don Elias… siya ang may hawak ng lahat. At ako…” huminto ito, tila nag-aalangan ulit. “Ako ay wala nang magawa.”

“Wala kang magawa?” nagtawanan na lang siya ng mapait. “Kaya ka nagpakita para sabihin sa akin iyan? Para paglaruan ulit ako? Para iparamdam sa akin ang lahat ng sakit na naramdaman ko noon?”

Natauhan si Jaime sa sinabi niya. Tumingala ito, ang mga mata ay nagliliyab na ngayon sa kakaibang emosyon. “Hindi, Gloria. Hindi ko kailanman gustong saktan ka. Pero kailangan kong gawin ito. Para sa iyo.”

“Para sa akin?” nakakunot-noong tanong ni Gloria. “Hindi ko maintindihan, Jaime. Kung mahal mo ako, kung totoo ang lahat ng iyon, bakit mo ito ginagawa?”

Natahimik si Jaime, ang mga kamao nito ay nakakuyom. Tila pinipili nito ang bawat salita na bibitawan. “May kasunduan, Gloria. Isang kasunduan na hindi ko kayang sirain. At ang kasunduang iyon… ay nagsasangkot sa iyo.”

Napalunok si Gloria. Kasunduan? Ano ang kinalaman niya sa anumang kasunduan ni Jaime? At bakit parang lahat ng tao ay may tinatagong lihim tungkol sa kanya?

“Anong kasunduan, Jaime? Kanino?”

Bago pa man makasagot si Jaime, isang sasakyan ang biglang huminto sa kanilang gilid. Bumukas ang pinto, at bumungad ang isang pamilyar na pigura, ngunit may dalang masamang balita. Si Daddy Ramon. Ang mukha nito ay hindi mapakali, tila may nakita o narinig na hindi maganda.

“Gloria! Umalis ka riyan!” sigaw ni Daddy Ramon, ang tinig ay puno ng pagmamadali at takot. “Sumama ka sa akin! Agad!”

Napatingin si Gloria kay Jaime, na nakatayo lang doon, walang imik, ang mga mata ay tila malalim na balon ng kalungkutan. Hindi niya alam kung sino ang paniniwalaan, kung ano ang gagawin. Ang banta ng misteryosong lalaki, ang kakaibang kilos ni Jaime, at ngayon ang biglaang pagpapakita ng kanyang ama na puno ng pangamba.

“Ano pong nangyayari, Itay?” tanong ni Gloria, habang dahan-dahang umatras papalapit kay Daddy Ramon.

“Hindi na mahalaga iyan ngayon, anak. Kailangan nating umalis. May mga tao na… may mga tao na naghahanap sa iyo.” Tumingin si Daddy Ramon sa direksyon kung saan nagmula ang sasakyan ng misteryosong lalaki kanina, tila may nakikita siyang hindi nakikita ni Gloria. “Mabilis!”

Napatingin si Gloria kay Jaime. Nakatayo pa rin ito, ngunit may kakaibang ekspresyon sa mukha. Tila may gustong sabihin, o pigilan. Ngunit bago pa man niya mahulaan kung ano ang iyon, hinila na siya ni Daddy Ramon papasok sa sasakyan nito. Habang papalayo sila, nakita niyang tila may… may binulong si Jaime, ngunit hindi niya ito narinig.

Sa loob ng sasakyan, habang papalayo sila sa parking lot, tinitigan ni Gloria ang repleksyon ng kanyang sarili sa salamin ng bintana. Ang babaeng nakikita niya ay tila isang estranghero—nalilito, natatakot, at galit. Ngunit sa likod ng lahat ng iyon, isang bagay ang malinaw: ang kanyang paghahanap ng katotohanan ay nagsisimula pa lang, at ang mga sikreto ni Jaime at ng pamilya Zaragoza ay mas malalim at mas mapanganib kaysa sa kanyang inaakala. At ang pagtatagpo nila ni Jaime sa gabing ito ay tila hindi isang pagkakataon, kundi isang masalimuot na paraan ng tadhana upang ilabas ang mga kasinungalingang matagal nang nakatago.

Nang makarating sila sa ligtas na lugar, agad na humarap si Daddy Ramon kay Gloria, ang mga mata ay puno ng pighati. “Anak, may kailangan akong sabihin sa iyo. Ito ang dahilan kung bakit hindi ko masabi sa iyo ang lahat noon. Si Cecilia…” huminto ito, tila nahihirapang huminga. “Si Cecilia… alam niya ang lahat tungkol sa plano ni Don Elias. At tila… tila tinulungan niya si Jaime.”

Nagulat si Gloria. Si Cecilia? Ang kakambal niyang hindi niya kilala? Ang dahilan ng lahat ng ito? Tinulungan niya si Jaime na iwanan siya sa altar? Bumigat lalo ang kanyang dibdib, tila may bumagsak na malaking bato dito. Ito na ba ang katapusan ng kanyang pag-asa? Ang pag-ibig na akala niya ay totoo, ay isang malaking kasinungalingan lamang? Tumingin siya sa kanyang ama, naghihintay ng higit pang paliwanag, ngunit ang tanging nakita niya ay ang lalim ng kanyang pag-aalala, at ang bigat ng mga lihim na kanilang pasan.

Nag-iba ang tingin niya sa repleksyon niya. Hindi na siya ang biktima na iniwan sa altar. Siya ang babaeng unti-unting nakakakita ng katotohanan, gaano man ito kasakit. At ang katotohanang ito, gaano man ito kasakit, ay kailangan niyang harapin. Lalo na kung may kinalaman ito sa kanyang kakambal, si Cecilia. Ang salamin ng kasinungalingan ni Jaime ay nagsimula nang mabasag, ngunit ang mga piraso nito ay tila mas matalas pa kaysa sa inaakala niya.