Abonong Pagmamahal

Natahimik ang buong conference room. Ang bawat salita na lumabas sa bibig ni Nathan ay tila bumigat at bumagsak na parang kidlat sa gitna ng tahimik na silid. Ang litrato—ang litrato ng isang babaeng hindi niya kilala, na nakahilig sa balikat ni Nathan, habang ang mga labi nila ay halos magkadikit—ay nakapatong sa gitna ng conference table, isang malaking paalala ng kanilang nakaraan at ng isang hinaharap na hindi na kailanman magiging kanila.

Hindi makapaniwala si Rosario sa kanyang nakikita. Ang lalaking minahal niya, ang lalaking ipinagkatiwala niya ang kanyang puso, ngayon ay humaharap sa kanya kasama ang ebidensya ng kanyang tila pagtataksil. Ngunit higit pa sa sakit ng nakikita, ang mga salitang binitawan ni Nathan ang mas tumusok sa kanya: "Hindi na ako ang lalaking iniwan mo, Rosario. At hindi mo na ako makukuha pa." Bawat salita ay tila pako sa kabaong ng kanilang pag-ibig na minsan nang nabuhay.

Nanginginig ang mga kamay ni Rosario habang inaabot ang litrato. Ang mukha ng babae sa larawan ay malabo, ngunit ang galak sa mga mata nito, ang pagiging komportable nito sa tabi ni Nathan, ay sapat na para bumigay ang kanyang mga tuhod. Sino siya? Bakit sila magkasama? At bakit ngayon pa ipinakita ni Nathan ang litratong ito?

"Sino siya, Nathan?" mahinang tanong ni Rosario, ang boses niya ay basag at puno ng sakit. Nais niyang sumigaw, nais niyang basagin ang lahat ng salamin sa silid, ngunit isang kakaibang lakas ang nagpipigil sa kanya. Kailangan niyang maging matatag. Kailangan niyang malaman ang lahat.

Nag-angat ng tingin si Nathan, ang kanyang mga mata ay malamig at tila walang emosyon. "Hindi mahalaga kung sino siya. Ang mahalaga ay hindi ka na mahalaga sa akin." Ang mga salitang iyon ay parang humampas sa mukha ni Rosario. Tinitigan niya si Nathan, hinahanap ang kahit anong bakas ng lalaking minahal niya dati, ngunit wala. Tanging ang pader ng galit at pagkamuhi ang nakikita niya.

Sa pagitan ng kanilang tensyon, biglang nag-vibrate ang cellphone ni Rosario. Isang bagong text message. Ito na naman. Ang unknown sender. Kinakabahan niyang binuksan ang mensahe. Ang mga salita ay mabilis na sumilay sa kanyang screen:

"Huwag kang maniniwala sa kanya, Rosario. Alam ko ang totoo. Alam ko kung bakit siya ganito. Huwag kang susuko. - R"

Napasinghap si Rosario. "R"? Sino si R? At paano niya alam ang tungkol dito? Ang bawat mensahe mula sa taong ito ay lalo lamang nagpapagulo sa kanyang isipan. Para bang may isang taong nanonood sa bawat galaw niya, na alam ang lahat ng kanyang nararamdaman at iniisip.

Bumalik ang kanyang tingin kay Nathan, na ngayon ay nakatayo na at nakahanda nang umalis. "Sigurado ka ba, Nathan? Sigurado ka bang... wala ka na talagang nararamdaman? Kahit kaunti?" tanong ni Rosario, ang kanyang boses ay halos pabulong, puno ng desperasyon. Nais niya lang ng isang maliit na pag-asa, isang senyales na hindi pa tapos ang lahat.

Naglakad si Nathan patungo sa pinto, ngunit huminto siya at bahagyang lumingon. Ang kanyang mukha ay seryoso. "Kung gusto mo ng kasagutan, Rosario, hanapin mo ang sarili mong katotohanan. Pero huwag mong asahan na ako ang magbibigay nito sa iyo." Pagkasabi noon ay lumabas na siya ng silid, iniwan si Rosario na mag-isang nakatayo sa gitna ng malamig na conference room, hawak ang litrato at ang bagong mensahe na nagpapalala lang sa kanyang kalituhan.

Naiwan siyang luhaan, hindi alam kung sino ang paniniwalaan. Ang lalaking minahal niya na ngayon ay tila isang estranghero, o ang misteryosong sender na patuloy na nagbibigay ng mga cryptic na mensahe? Ang presensya ni Nathan ay parang apoy na nagpapainit sa kanyang puso, ngunit ang kanyang mga salita at ang litrato ay tila naglulubog sa kanya sa yelo. Habang nakatayo siya roon, napansin niya ang isa pang bagay sa litrato—isang maliit na hikaw na nakasabit sa tainga ng babae, isang hikaw na pamilyar sa kanya. Sa pagkabigla, napahawak siya sa kanyang sariling tainga. Ang hikaw na iyon... ito rin ay sa kanya.

Nang makalabas ng conference room si Nathan, naglalakad siya ng mabilis sa hallway patungo sa kanyang opisina. Ang kanyang assistant ay sumalubong sa kanya, hawak ang isang folder. "Sir, may naghihintay po sa inyo. Hindi po siya nagpakilala, pero sabi niya mahalaga daw po ito para sa inyo."

Naguguluhang tumingin si Nathan sa assistant. "Sino?"

"Hindi ko po alam, Sir. Pero... parang pamilyar po siya sa akin."

Sinundan ni Nathan ang tingin ng kanyang assistant patungo sa dulo ng hallway. Nakaupo sa isang bench, tila naghihintay, ay isang babae. Ang kanyang buhok ay nakatali, at nakasuot siya ng isang simpleng damit. Hindi niya ito kilala, ngunit may kakaibang pakiramdam na bumalot sa kanya. Nang magtama ang kanilang mga mata, bahagyang ngumiti ang babae at tumayo. Habang papalapit ito, napagtanto ni Nathan ang isang bagay na nakapagpatigil sa kanya. Ang hikaw na suot ng babae. Ito rin ay pamilyar. Katulad ng hikaw sa litratong ipinakita niya kay Rosario. Ngunit ang babaeng ito... hindi niya maalala kung sino ito, pero ramdam niya ang isang koneksyon.

"Nathan," bati ng babae, ang boses nito ay malambot ngunit may bahid ng pagod. "Matagal na panahon na rin ang nakalipas, hindi ba?" Habang papalapit ito, napansin ni Nathan ang malungkot na ngiti sa mga mata nito. Tumingin siya sa babae, pagkatapos ay sa pinto ng kanyang opisina, pagkatapos ay bumalik sa babae. May bumabagabag sa kanya, isang alaala na malapit na niyang mahawakan.

"Sino ka?" tanong ni Nathan, ang tinig niya ay mahina. "At bakit... bakit parang nakilala na kita?"

Nagpatuloy ang babae sa paglapit, ang kanyang mga mata ay hindi lumalayo kay Nathan. "Hindi mo na talaga ako naalala? Sigurado ka?", sabi nito, may bahid ng pait sa kanyang tinig. Lumapit pa ito hanggang sa halos magkadikit na sila, at pagkatapos ay itinuro nito ang sarili nitong dibdib. "Ako... ako yung nawala sa iyo, Nathan. Ako yung babae sa litrato."

Namilog ang mga mata ni Nathan. Ang babaeng nasa litrato? Ang nawala sa kanya? Pero paano? At bakit hindi niya ito maalala? Ang babae ay tumingala sa kanya, ang kanyang mga mata ay puno ng pagmamakaawa at pag-asa. "Nathan, kailangan kitang makausap. Kailangan kong malaman kung bakit... kung bakit ka nagkakaganyan."

Sa pagitan nila, isang anino ang gumalaw sa gilid ng kanilang paningin. Isang tao na nagmamasid mula sa dilim ng hallway, ang mukha ay hindi makita. Ang anino ay tila naghihintay, tahimik, sa tamang pagkakataon para kumilos.