Kapalit ng Pangarap

Nanginginig ang mga kamay ni Kristel habang pinupunasan niya ang basang tela sa kanyang damit. Ang lamig ng tubig ay tila dumampi hindi lang sa kanyang balat, kundi pati na rin sa kanyang kaluluwa. Ang pagkabigla at kahihiyan ay naghalo sa galit. Hindi niya akalain na ganito kabilis magiging marahas si Hector. Nakatingala siya sa lalaki, ang mga mata nito'y nagniningas sa determinasyon at babala. Ang kanyang pag-asa na baka sakaling maging maayos ang kanilang pagsasama ay tila naglaho na parang bula.

"Ano ang ibig mong sabihin, Hector?" mahina ngunit may bahid ng tapang na tanong ni Kristel. "Anim na buwan? Para saan?"

Natawa lang si Hector, isang tawa na walang bahid ng saya. "Hindi mo na kailangang magpanggap na inosente, Kristel. Alam mo kung para saan. Ang kontrata ay malinaw. Kailangan natin ng tagapagmana. At kung hindi ka susunod sa aking kagustuhan, well…" Tumingala siya sa bintana, tila may malalim na iniisip. "May iba akong paraan para masigurado na mangyayari ito. At hindi mo gugustuhin na makita ang mga paraang iyon."

Bumagsak ang balikat ni Kristel. Alam niyang hindi niya kayang labanan si Hector. Ang kanyang pamilya, ang kanyang ama na nakaratay sa ospital, lahat sila ay nakasalalay sa kanya. Hindi niya pwedeng isugal ang kanilang buhay dahil lang sa pride o takot. Subalit, ang ideya ng pagbibigay ng anak sa lalaking hindi niya mahal, sa ilalim ng ganitong panggigipit, ay tila mas masakit pa sa anumang pisikal na pananakit.

"Gagawin ko," bulong ni Kristel, hindi sigurado kung narinig ba ito ni Hector. "Gagawin ko ang kailangan."

Humugot ng malalim na hininga si Hector at tumingin muli kay Kristel. Ang dating galit sa kanyang mga mata ay napalitan ng isang malamig na determinasyon. "Mabuti. Alam ko naman na hindi ka tanga, Kristel. Matalino ka. Alam mo kung ano ang tama para sa iyo at sa pamilya mo." Nilapitan niya ito at hinawakan ang baba nito, pilit itong pinapaharap sa kanya. "Huwag mong kalimutan kung sino ang may hawak ng iyong kapalaran. Huwag mong subukang maglaro sa akin. Dahil kapag nagkamali ka, hindi lang ikaw ang masasaktan."

Naramdaman ni Kristel ang init ng kamay ni Hector sa kanyang balat, pero mas naramdaman niya ang lamig ng mga salitang binibitawan nito. Pinilit niyang kumalma, pinilit na hindi magpakita ng kahinaan. Kailangan niyang mag-isip. Kailangan niyang humanap ng paraan para makalabas sa sitwasyong ito nang hindi nasisira ang lahat.

"Pwede na ba akong umalis?" tanong ni Kristel, pilit tinatago ang panginginig ng kanyang boses. "Gusto ko nang bumalik sa aking silid."

"Walang problema," sagot ni Hector, tinanggal ang kamay mula sa baba nito. "Pero huwag mong isipin na tapos na tayo. Ito ay simula pa lamang." Tumingin siya sa labas ng bintana, kung saan ang mga ilaw ng Maynila ay tila naglalaro sa kadiliman. "Marami pang dapat ayusin. Marami pang dapat isakripisyo."

Naglakad si Kristel palabas ng sala, bawat hakbang ay mabigat. Pagdating niya sa tapat ng pinto ng kanyang silid, huminto siya. Nilingon niya si Hector, na nakatayo pa rin sa tapat ng bintana, tila isang estatwa na nababalot ng misteryo. "Sana… sana hindi mo na kailangang gumawa ng anumang masama, Hector," sabi niya, ang mga salita ay tila desperadong panalangin.

Ngumiti lang si Hector, isang ngiting hindi umabot sa kanyang mga mata. "Lahat tayo ay may ginagawa para sa mga taong mahal natin, Kristel. Minsan, ang pagmamahal ay nangangailangan ng pagpapasakit din sa iba."

Pagkapasok ni Kristel sa kanyang silid, agad niyang sinara ang pinto at sinigurado na naka-lock ito. Nanginginig pa rin siya habang bumagsak siya sa gilid ng kama. Hinugot niya ang kanyang cellphone mula sa bulsa ng kanyang robe. Ang misteryosong text message ay naroon pa rin, tila isang anino na nakabantay sa kanya.

"Sino ka? Ano ang alam mo?" bulong niya sa hangin. Ang mga salitang "Alam ko ang sikreto mo" ay tila umaalingawngaw sa kanyang isipan. Sino ang nagpadala nito? At ano ang ibig sabihin ng 'sikreto' ni Hector? Napansin niya ang isang maliit na folder na nakapatong sa bedside table, na hindi niya napansin kanina. Tila hindi ito kasama sa mga gamit niya. Dahan-dahan niyang binuksan ito. Sa loob, isang larawan. Isang larawan ni Hector at ng isang babae, na nakangiti. Ngunit ang nakapagpatigil sa kanyang paghinga ay ang nakasulat sa likod ng larawan: "Ang totoo mong ina."

Napatitig si Kristel sa larawan, hindi makapaniwala. Ang babaeng nasa larawan ay hindi ang babaeng kilala niya bilang ina ni Hector. Sino ang babaeng ito? At bakit sinasabi ng nakasulat na siya ang 'totoong' ina ni Hector? Nagkaroon ng biglaang pag-ikot sa kanyang utak, ang mga piraso ng palaisipan ay tila nagsisimulang magkabit-kabit sa paraang hindi niya inaasahan. Tumingin siya sa pinto, tila nakakakita ng isang multo. Ang mga salita ng babaeng kaibigan ni Hector sa party ay biglang bumalik sa kanyang isipan: "Hindi lahat ng nakikita mo ay totoo, lalo na pagdating sa pamilya ng mga Zaragoza."

Nang marinig niya ang mahinang kalampag sa kanyang pinto, biglang nanlaki ang kanyang mga mata. Sino iyon? Si Hector ba? O ang misteryosong nagpadala ng text? Ang larawan ay nanatiling hawak niya, ang mga salitang nakasulat dito ay tila dumidilim sa kanyang paningin habang papalapit ang kalampag.