Anak ng Nakaraan

Bawat patak ng malamig na tubig na dumampi sa pisngi ni Cherry ay tila nagpapabigat lalo sa kanyang dibdib. Ang simpleng pagligo ay nagiging ritwal ng pagmumuni-muni, pagtatago sa katotohanan na mas matalas pa sa kutsilyo. Lima taon. Limang taon siyang nagtago, nagpakalayo-layo, nagtayo ng sariling buhay na walang bahid ni Yago. Ngayon, ang tawag na iyon—ang baritonong boses na matagal na niyang binura sa alaala—ay parang malakas na kidlat na bumagtas sa kanyang katahimikan.

"Makati City. Starbucks sa Ayala Avenue. Bukas, alas-diyes ng umaga," sabi ni Yago sa telepono, ang boses nito ay hindi nagpapakita ng anumang pagbabago. Walang pag-aalinlangan, walang pahiwatig ng kung ano ang tunay niyang sadya. Ito lang. Isang utos, na nakabalot sa pormal na anyo.

“Hindi ako makakapunta,” mahinang sagot ni Cherry, kahit na alam niyang kasinungalingan iyon. Ang kanyang katawan ay tila may sariling pag-iisip, umaakma na sa utos na iyon. Kailangan niyang malaman. Kailangan niyang marinig mula mismo kay Yago kung bakit siya biglang nagpakita matapos ang lahat.

“Cherry, kailangan natin mag-usap,” giit nito, ang tono ay bahagyang tumigas. “Tungkol sa… sa atin.”

Sa atin. Ang dalawang salitang iyon ay tila mga tinik na tumusok sa kanyang puso. Ano pa ang “tayo”? Wala na. Ang kanilang nakaraan ay abo na, natangay ng hangin ng pagkakamali at ng kasal ni Yago kay Sabrina.

“Wala na tayong pag-uusapan, Yago,” sabi niya, pinipilit na patigasin ang kanyang boses. “Tapos na tayo.”

Isang mahabang katahimikan ang sumunod. Narinig ni Cherry ang paghinga ni Yago sa kabilang linya, isang tunog na nagpaalala sa kanya ng mga gabing nagdaan sila sa pagmamahalan, mga gabing tila panghabambuhay. Ngayon, ang mga gabing iyon ay tila panaginip na masakit balikan.

“Sige,” sagot ni Yago sa wakas, ang boses ay tila nababalot ng kung anong emosyon na hindi niya mabasa. “Kung ‘yan ang gusto mo. Pero Cherry, may kailangan kang malaman.”

Bago pa man makasagot si Cherry, naputol na ang linya. Naiwan siyang nakatitig sa telepono, ang mga salitang iyon ay umalingawngaw sa kanyang isipan. Ano ang kailangang malaman? At bakit tila mas mabigat ang pakiramdam niya ngayon kaysa kanina?

Kinabukasan, alas-diyes na ng umaga. Ang Starbucks sa Ayala Avenue ay puno ng mga taong nagmamadali, mga empleyadong naghahanda para sa isang ordinaryong araw. Ngunit para kay Cherry, ang araw na ito ay hindi ordinaryo. Nakaupo siya sa isang sulok na mesa, ang tasa ng kape sa harap niya ay malamig na, hindi niya nagalaw. Ang kanyang mga mata ay nakatutok sa pintuan, bawat pagbukas nito ay nagdudulot ng mabilis na tibok ng puso.

Naramdaman niya ang presensya nito bago pa man niya ito makita. Ang pamilyar na amoy ng mamahaling pabango, ang matikas na tindig. Si Yago. Nakatayo ito sa kanyang tabi, ang kanyang mukha ay seryoso, ang mga mata nito ay naglalakbay sa kanyang mukha, tila sinusuri ang bawat pagbabago sa loob ng limang taon.

“Cherry,” bati nito, ang boses ay mahinahon ngunit may bigat. Naupo ito sa tapat niya, ang kanyang presensya ay tila pumuno sa maliit na espasyo sa pagitan nila.

“Yago,” sagot niya, sinubukang pigilan ang panginginig ng kanyang mga kamay. “Bakit mo ako pinapunta dito?”

Uminom ng kape si Yago, tila nag-iisip ng tamang salita. “Gusto kong… gusto kong humingi ng tawad.”

Natawa si Cherry ng mahina, isang tawang walang saya. “Paghingi ng tawad? Pagkatapos ng lahat?”

“Alam ko, Cherry. Masyado nang huli,” sabi nito, ang tingin nito ay hindi nawawala sa kanya. “Pero hindi ko na kaya. Ang paninisi sa sarili ko. Ang mga alaala…” Napahinto ito, tila nahihirapang ipahayag ang kanyang nararamdaman. “May nagbago sa akin simula noong… noong gabing iyon sa Batangas.”

Batangas. Ang pangalang iyon ay tila isang suntok sa sikmura. Ang company outing. Ang alak. Ang mga mata ni Yago na nag-aalok ng kaligtasan mula sa ingay ng lahat. Ang isang gabing nagpabago ng lahat.

“Anong nagbago, Yago?” tanong ni Cherry, ang kanyang boses ay halos pabulong na lamang. Nararamdaman niya ang init sa kanyang pisngi, hindi dahil sa kape, kundi dahil sa bigat ng mga salitang hindi niya kayang sabihin, hindi niya kayang tanggapin.

“Narealize ko ang mga mali ko,” sabi ni Yago. “Narealize ko kung gaano ako naging duwag. At narealize ko na… na hindi ko kayang mawala ka sa buhay ko.”

Napatitig si Cherry kay Yago. Ang mga salitang iyon ay tila pampalubag-loob lamang, mga salitang sasabihin ng isang lalaking nakakaramdam ng konsensya. Pero sa kanyang mga mata, may nakita siyang kakaiba—isang pakiusap, isang desperasyon na hindi niya inaasahan.

“Hindi pwede, Yago,” sabi ni Cherry, pinipilit na kumapit sa katotohanan. “May asawa ka na.”

“Alam ko,” mahinang sagot nito. “Pero hindi ko na kaya itong itago. Hindi ko na kaya itong… hindi sabihin sa’yo.” Yumuko ito, ang mga kamay nito ay nakahawak sa kanyang baba, itinataas ang kanyang mukha upang magtagpo ang kanilang mga mata. Ang lapit nito ay tila nagpapabilis ng tibok ng kanyang puso. Ang amoy ng kape ay nababalutan na ng pamilyar na pabango ni Yago, isang amoy na nagpapaalala sa kanya ng pagmamahal at sakit.

“Cherry,” sabi nito, ang boses ay puno ng emosyon. “May kailangan akong aminin sa’yo. Isang bagay na hindi ko kayang itago pa. At ito ay…”

Biglang may tumikhim sa kanilang tabi. Napalingon si Cherry at Yago. Nakatayo doon si Sabrina, ang asawa ni Yago, ang sikat na artista, nakangisi ng malamig. Ang kanyang mga mata ay nakatutok sa kanilang dalawa, sa nakakabahalang lapit nila, sa pagkakakapit ng mga kamay ni Yago sa mukha ni Cherry.

“Yago, mahal ko,” sabi ni Sabrina, ang boses nito ay matamis ngunit may bahid ng bakal. “Kanina pa kita hinahanap. Hindi ko alam na may meeting ka pala. At sino naman itong kasama mo?” Ang tingin nito kay Cherry ay tila kutsilyo na gustong bumutas.

Nabitawan ni Yago ang mukha ni Cherry na parang tinamaan ng kidlat. Ang pagkabigla sa kanyang mukha ay hindi maitatago. Si Cherry naman ay nanigas, ang kanyang puso ay bumagsak sa kanyang tiyan. Ang kinatatakutan niyang mangyari ay naririto na, sa harap nila.