Mga Mata ng Tag-Ulan

Mabigat ang usok na bumalot sa silid, nagmistulang kurtina na naghihiwalay sa kanila sa kung anong nangyari ilang sandali pa lamang. Napahawak si Rica Carla sa kanyang dibdib, ang bawat paghinga ay tila may karayom na tumutusok. Ang pagkakita sa tunay na Marco, ang kanyang pagtataksil, at ang paglitaw ng nakakakilabot na nilalang—lahat ng iyon ay bumagyo sa kanyang isipan, nag-iiwan ng mga bakas ng takot at pagkalito.

Sa kabilang banda, si Adrian Vance ay nakatitig sa piraso ng salamin na hawak ng bagong pigura. Ang repleksyon na nakita niya sa nabasag na salamin—ang mukha ni Marco na tila nagbabago, ang sugat sa kanyang pisngi—ay patuloy na umiikot sa kanyang isipan. Sino ang taong ito? At bakit tila may koneksyon siya sa mga nakababahalang pangyayari?

"Sino ka?" matigas na tanong ni Adrian, tinatago ang pagkabigla sa kanyang boses. Pinilit niyang ilagay ang sarili sa pagitan ni Rica at ng misteryosong nilalang na tila humihigop ng liwanag sa silid.

Sumagot ang bagong pigura, ang tinig nito ay kalmado ngunit may bigat na nagpapahiwatig ng panganib. "Ako ang taga-ayos ng mga gusot. At mukhang marami kang nagawa, Vance."

Hinawakan ng bagong pigura ang salamin, at sa isang iglap, ang repleksyon ni Adrian ay nagbago. Hindi na ito ang itsura niya ngayon, kundi isang Adrian na may malalim na sugat sa noo, ang mga mata'y puno ng paghihirap. Napasinghap si Rica. Ito ang nakita niya kanina sa repleksyon ni Marco. Hindi ito basta repleksyon; ito ay isang pangitain?

"Hindi mo magugustuhan ang makikita mo sa hinaharap," dagdag pa ng pigura, na tila binabasa ang isipan ni Adrian. "Maliban kung... gagawa ka ng tamang desisyon ngayon."

"Ano ang gusto mo?" galit na tanong ni Adrian. Naramdaman niya ang pagkawala ng lakas ng tunay na Marco na tila hinihigop ng nilalang na nasa likuran nito. Kailangan niyang kumilos, at kailangan niyang iligtas si Rica.

Nang walang imik, itinutok ng bagong pigura ang piraso ng salamin kay Rica. Sa repleksyon nito, hindi si Rica ang nakita ni Adrian, kundi ang Babaeng Anino. Nagulat si Adrian. Tila naglalaro sa kanya ang katotohanan, na binabaluktot ang mga bagay hanggang sa hindi na niya malaman kung ano ang totoo.

"Ang babaeng mahal mo ay hindi ang babaeng nasa tabi mo," sabi ng bagong pigura, ang mga mata nito ay nakatuon kay Adrian. "Ang tunay na Rica Carla ay nawala. Ang nakikita mo ay isang anino lamang. Isang panlilinlang."

Napatingin si Rica kay Adrian, ang kanyang mga mata ay puno ng sakit at pagkalito. Ang mga salita ng pigura ay tila mga patak ng asido na tumatama sa kanyang puso. Totoo ba ang sinasabi nito? Siya ba ay isang panlilinlang lamang?

"Huwag kang maniwala sa kanya, Adrian!" sigaw ng tunay na Marco, ang kanyang tinig ay mahina na dahil sa enerhiyang hinihigop ng nilalang sa kanyang likuran. "Gusto lang niyang paghiwalayin tayo!"

Ngunit ang mga salita ng pigura ay tila mas mabigat. Ang repleksyon sa salamin, ang mga sinasabi nito, ang lahat ay nagpapahina sa kanyang pagtitiwala kay Rica.

Biglang kumalabog ang lupa. Ang misteryosong nilalang na nakatayo sa likuran ng tunay na Marco ay lalo pang lumaki, ang kadiliman nito ay tila bumabalot sa buong silid. Napalakas ang pagkakapit ni Rica sa kanyang sariling braso, ang kanyang mga daliri ay namumuti. Ang halimuyak nito ay mabaho at nakakasulasok, tila pinagsamang amoy ng bulok na bagay at ng nagbabagang bakal.

"Hindi mo kayang iligtas siya," mahinang sabi ng nilalang, ang tinig nito ay parang bulong ng hangin na may kasamang ungol. Ang mga mata nito, kung masasabi ngang mata iyon, ay dalawang nagliliyab na pula na nakatitig kay Rica.

Naramdaman ni Rica ang paglamig ng kanyang buong katawan. Ito ang pakiramdam ng kamatayan, ng kawalan ng pag-asa. Ngunit sa gitna ng kanyang takot, isang imahe ang sumulpot sa kanyang isipan—ang mukha ni Adrian, ang kanyang ngiti noong mga panahong hindi pa kumplikado ang lahat. Ang alaala na iyon ang nagbigay sa kanya ng lakas.

"Hindi ako susuko!" sigaw ni Rica, na nakapagtataka ay lumakas ang kanyang tinig. Sa kanyang kamay, tila may nag-init. Napatingin siya sa kanyang kwintas—ang kwintas na bigay ni Adrian. Ito ay kumikinang nang bahagya, naglalabas ng mahinang liwanag na tila sagot sa kadiliman.

Sa pagtibay ng loob ni Rica, ang nilalang ay tila napaurong nang bahagya, ngunit hindi ito tuluyang nawala. Sa halip, nagpakita ito ng mas matinding galit. Muli itong sumugod, hindi patungo kay Rica, kundi patungo kay Adrian.

Napagdesisyunan ni Adrian. Hindi niya hahayaang mapahamak si Rica dahil sa kanyang pagdududa. Ang mga sinasabi ng pigura ay maaaring totoo, ngunit ang kanyang nararamdaman para kay Rica—ang kasalukuyang Rica—ay mas malakas kaysa sa anumang repleksyon o pangitain. Kailangan niyang protektahan ito, kahit na ang ibig sabihin nito ay harapin ang kanyang sariling mga multo.

Nang biglang sumugod ang nilalang, si Adrian ay humakbang pasulong, hindi para umatras, kundi para salubungin ang panganib. Nakatuon ang kanyang mga mata kay Rica, isang pangakong hindi masusukat ang lalim ang nakapaloob sa kanyang tingin. Ngunit bago pa niya tuluyang masalubong ang nilalang, isang anino ang biglang dumating mula sa gilid—isang mabilis at pamilyar na anino. Isang Babaeng Anino.

Ang Babaeng Anino ay tumayo sa pagitan ni Adrian at ng nilalang. Sa sandaling iyon, napagtanto ni Adrian ang isang bagay na mas nakakabigla kaysa sa anumang nakita niya kanina. Ang Babaeng Anino na iyon, ang anino na nakikita niya sa mga repleksyon, ang nakikipaghalikan kay Rica sa video—ito ay ang kanyang ina, si Elena Vance.

Nabulunan si Adrian sa sariling laway. Hindi niya alam kung ano ang mas masakit—ang pagtataksil na nakikita niya, o ang pagtuklas na ang kanyang sariling ina ang nasa likod ng lahat ng ito.

"Ina?" mahinang bulong ni Adrian, ang kanyang tinig ay nanginginig. Hindi makapaniwala ang kanyang mga mata sa kanyang nakikita. Ang Babaeng Anino ay nakaharap sa nilalang, ang kanyang kamay ay nakaangat, at sa isang iglap, isang malakas na liwanag ang sumabog mula dito, tumatama sa nilalang at nagpapalipad sa tunay na Marco palayo.

Napatitig si Adrian, ang puso niya ay tila pinipiga. Ang kanyang ina ang Babaeng Anino? Ang ina na alam niyang masama ang loob kay Rica? Ang ina na tila nagtutulak sa kanya na ituloy ang kasal?

Nilingon ng Babaeng Anino ang naguguluhang si Adrian. Ang kanyang mukha ay puno ng determinasyon, ngunit may bahid ng pighati. "Patawarin mo ako, anak," sabi nito, ang kanyang tinig ay malungkot na bumulong sa hangin. "Ngunit kailangan ko itong gawin."

Bago pa man makasagot si Adrian, ang Babaeng Anino—si Elena—ay humarap muli sa nilalang, at sa isang iglap, naglaho na parang bula, iniwan si Adrian at ang naguguluhang si Rica sa gitna ng madilim at nagkalat na silid, habang ang bagong pigura na may hawak na salamin ay nakatayo lamang at tahimik na nagmamasid.