Mga Mata ng Tag-Ulan

Nabulag ang mga mata ni Rica sa biglaang pagsabog. Ang usok at alikabok ay bumalot sa madilim na silid, tila mga kamay na yumayakap sa kanya sa isang yakap na puno ng kawalan. Sa kabila ng kaguluhan, narinig niya ang boses ni Adrian, malayo ngunit puno ng pag-aalala, kasabay ng pagtunog ng kanyang pangalan.

"Rica!"

Nagtakbuhan ang mga paa ni Rica, ang bawat hakbang ay pabigla-bigla, pabigla-bigla. Gusto niyang marating si Adrian, gusto niyang humawak sa kanya, ngunit ang bawat galaw ay tila nahihirapan. Ang hangin ay tila nagiging makapal, bawat paghinga ay hirap. Ang imahe ng litrato na hawak niya—si Adrian at ang Babaeng Anino na magkasintahan—ay paulit-ulit na sumasagi sa kanyang isipan, bawat pag-ulit ay tila isang dagdag na tinik sa kanyang puso.

"Marco, ano'ng ginawa mo?!" sigaw ni Adrian, ang kanyang boses ay nanginginig sa pagitan ng galit at pagkabahala. Tumayo siya sa pagitan ni Rica at ng bagong pigura na lumitaw mula sa usok. Ang piraso ng salamin na hawak ng pigura ay kumikinang sa manipis na liwanag, ang mga gilid nito ay tila nagbabanta.

"Ginagawa ko lang ang tama, Vance," sagot ng pigura, ang kanyang boses ay malalim at puno ng lamig. "Ang babaeng 'yan ay hindi ang tunay na Rica Carla. Pinapahamak niya ang lahat."

Napalunok si Rica. Ang mga salitang iyon ay tila bumabagsak sa kanya na parang mga bato. Ang pagdududa na matagal na niyang kinikimkim ay tila lumalaki, nagiging isang malaking pader na humaharang sa lahat ng kanyang nararamdaman. Ang mga alaala ng Babaeng Anino, ang kanyang mga salita, ang mga halik—lahat ay tila nagkakatugma sa sinasabi ng lalaking ito.

"Hindi mo alam ang sinasabi mo," mahinang sabi ni Rica, ang kanyang boses ay halos hindi marinig sa gitna ng ingay. Ngunit ang kanyang mga mata ay nakatuon kay Adrian, naghahanap ng kasagutan, naghahanap ng paniniwala.

Ngunit ang mga mata ni Adrian ay puno ng pagdududa. Ang video na ipinakita ni Marco ay nanatili sa kanyang isipan. Ang litrato na natanggap ni Rica ay tila nagpapatunay sa lahat ng kanyang kinatatakutan. Tiningnan niya si Rica, ang babaeng minahal niya, ngunit sa sandaling ito, tila hindi niya lubos na kilala.

"Sinabi ko na sa'yo, Rica," sabi ni Marco, lumalapit kay Adrian. "Hindi siya ang babaeng akala mo."

Ang biglaang paglitaw ni Marco sa tabi ni Adrian ay nagdulot ng panibagong takot kay Rica. Si Marco, ang lalaking tila nagmamalasakit sa kanya, ay tila naglalaro sa kanyang likuran. Ang kanyang mga salita, ang kanyang mga kilos—lahat ay tila may malalim na kahulugan na hindi niya maintindihan.

"Marco, lumayo ka sa kanya," utos ni Adrian, ngunit ang kanyang boses ay nawawalan ng lakas. Ang kaguluhan sa kanyang isipan ay mas malaki kaysa sa anumang pisikal na banta.

Sa gilid ng kanyang paningin, nakita ni Rica ang anino ng isang babae na gumalaw. Ang Babaeng Anino. Hindi siya nawala. Nakatayo siya sa likuran ni Marco, nakatingin kay Adrian, ang kanyang mga mata ay puno ng pakiusap, ngunit walang tinig na lumabas sa kanyang bibig.

Nang makita ito ni Adrian, lalong nagulo ang kanyang isipan. Ang Babaeng Anino, si Marco, si Rica—lahat ay tila nagtutulungan upang lituhin siya. Ang piraso ng salamin sa kamay ng bagong pigura ay nagmistulang palamuti sa isang gulo na tila walang katapusan.

"Makinig ka sa akin, Vance," sabi ng pigura, ang kanyang boses ay nagiging mas matalas. "Nagsimula na ang lahat. Kailangan mong pumili kung sino ang paniniwalaan mo."

Biglang tumingin si Adrian kay Rica. Ang kanyang mga mata ay tila nagsusuri, naghahanap ng katotohanan sa likod ng mga mata ni Rica. Ang litrato sa kamay ni Rica ay tila napunta sa kanyang isipan—si Rica at ang Babaeng Anino. Sino ang tunay na Rica?

"Sino ka ba talaga, Rica?" mahinang tanong ni Adrian, ang kanyang tinig ay puno ng sakit. Ang tanong na ito ang pinakakinatatakutan niyang marinig, at ngayon, siya na mismo ang nagtatanong nito.

Naramdaman ni Rica ang pagtibok ng kanyang puso. Ang mga salita ni Adrian ay tila bumabaon sa kanya. Gusto niyang sumigaw, gusto niyang ipagtanggol ang sarili, ngunit ang kanyang mga labi ay tila nakatali. Tiningnan niya ang piraso ng salamin sa kamay ng pigura. Sa isang iglap, isang ideya ang nabuo sa kanyang isipan. Kailangan niyang patunayan kay Adrian na siya ang tunay na Rica. Kailangan niyang ipakita ang kanyang pagmamahal.

Sa isang mabilis na kilos, inabot ni Rica ang piraso ng salamin mula sa kamay ng pigura. Ang malamig na metal ay dumapo sa kanyang palad. Tumingala siya kay Adrian, ang kanyang mga mata ay puno ng determinasyon. Sa kanyang isipan, ang halik nila ni Adrian ay ang magiging patunay. Ngunit bago pa man niya magamit ang salamin, bago pa man niya masabi ang anumang bagay, biglang tumakbo si Marco papunta sa kanya, ang kanyang mukha ay puno ng galit.

"Hindi ka magtatagumpay!" sigaw ni Marco, inaagaw ang piraso ng salamin mula kay Rica. Ngunit sa kanyang pagmamadali, nawalan siya ng balanse at natapilok. Ang piraso ng salamin ay lumipad sa hangin, at sa pagbagsak nito, nagkalat ang mga maliliit na bubog sa sahig. Sa gitna ng mga nagkalat na piraso, isang bagay ang napansin ni Adrian. Isang bagay na tila nagpapatunay sa lahat ng kanyang hinala, ngunit sa maling paraan.

Nakita ni Adrian ang isang repleksyon sa isang bahagi ng nabasag na salamin. Hindi ang repleksyon ni Rica, hindi ang repleksyon ng Babaeng Anino, kundi ang repleksyon ni Marco, na may dalang ibang mukha—isang mukhang pamilyar kay Adrian, ngunit hindi niya mawari kung sino.

"Marco... sino... sino ka talaga?" bulong ni Adrian, ang kanyang tinig ay nanlalata. Ang mukha na nakita niya sa salamin ay hindi ang mukha ng lalaking kasama niya kanina.

Sa kanyang tabi, napansin ni Rica ang pagbabago sa ekspresyon ni Adrian. Tumingin siya sa direksyon kung saan nakatingin si Adrian. Nakita niya ang piraso ng salamin na hawak ni Marco. Sa repleksyon nito, nakita niya ang isang anino na hindi pamilyar, isang anino na may ibang anyo. Kasabay nito, narinig niya ang tunog ng mga paa na papalapit, at ang isang tinig na hindi niya inaasahan.

"Hindi mo magagawa 'yan, Vance," sabi ng isang boses mula sa pasukan ng silid. Nakatayo doon ang isang lalaking nakasuot ng itim, ang kanyang mukha ay halos natatakpan ng anino, ngunit ang isang piraso ng salamin na hawak niya ay kumikinang sa dilim. At sa salamin na iyon, nakita ni Adrian ang kanyang sarili, na may dalang mga sugat na hindi pa niya naranasan.

Sa gitna ng lahat ng ito, naramdaman ni Rica ang isang kamay na humahawak sa kanyang braso. Nang lumingon siya, nakita niya ang Babaeng Anino, ang kanyang mga mata ay puno ng pag-aalala, at sa isang iglap, nagsalita ito, ang tinig ay tila nagmumula sa malayo, ngunit malinaw sa kanyang pandinig.

"Tama na, Rica. Kailangan na nating umalis dito."

Samantala, sa likod ni Adrian, nagsimulang gumalaw ang mga anino. Ang tunay na Marco ay tila nabubuhay, ang kanyang mga mata ay nakatuon kay Adrian, ngunit ang kanyang ngiti ay tila puno ng panlilinlang. Ngunit ang mas nakakatakot ay ang paglitaw ng isang bagay sa likod ng tunay na Marco. Isang nilalang na tila nababalot ng kadiliman, na may mga matang kumikislap na parang mga baga sa isang madilim na gubat. At ang nilalang na iyon ay nakatingin kay Rica.