Mga Mata ng Tag-Ulan

Madilim. Malamig. Ang amoy ng lumang alikabok at bahid ng pamilyar na pabango ang bumati kay Rica pagmulat ng kanyang mga mata. Nasa isang silid siya na tila matagal nang hindi nagagamit, ang hangin ay mabigat at nanunuot sa kanyang baga. Ang tanging liwanag ay nagmumula sa maliit na siwang sa ilalim ng pinto.

Nasaan siya? Ang huling naalala niya ay ang pagdating ni Adrian sa madilim na lugar na iyon, ang tinig nito na humihingi ng tawad, at ang pagpikit ng kanyang mga mata. Pagkatapos, wala na.

"Rica..." Isang mahinang bulong ang umalingawngaw sa kawalan. Hindi ito galing kay Adrian. Ito ay mas manipis, mas malapit, at puno ng pamilyar na emosyon na hindi niya matukoy. Nang lumingon siya, nakita niya ang pigura ng babae na nakatayo sa pinakamadilim na sulok ng silid, ang anyo nito ay tila nababalot ng anino.

"Sino ka?" tanong ni Rica, ang boses niya ay nanginginig sa takot at pagkalito. "Anong kailangan mo sa akin?"

Ang anino ay lumapit, unti-unti, nagpapakita ng isang mukha na halos kapareho ng sa kanya—ngunit mas matalas, mas mapanglaw, at may mga matang tila nakakakita ng napakaraming taon ng sakit. Ito ang Babaeng Anino. Ito ang nagsabing siya ang tunay na Rica Carla.

"Kailangan kita," sagot ng anino, ang tinig nito ay nagiging mas malinaw, may bahid ng determinasyon. "Kailangan kong mabawi ang lahat ng ipinagkait sa akin. Ang pangalang ito. Ang buhay na ito. Ang lalaking iyon."

"Lalaki? Anong lalaki? Si Adrian?" Hindi maintindihan ni Rica ang kanyang sinasabi. Ang babaeng ito ay sinasabing siya ang tunay na Rica Carla, ngunit ang mga salita nito ay puno ng galit at pagka-agaw. Ito ba ang tunay niyang pagkatao na naghahanap ng hustisya?

"Oo, si Adrian," pagpapatuloy ng anino. "Siya ang susi. Ang kasal niyo... hindi ito para sa iyo. Ito ay para sa akin. At hindi ko hahayaang makuha mo ang anumang nararapat sa akin."

Biglang nagbago ang ekspresyon ng anino, isang pahiwatig ng pagbabanta ang sumilay sa kanyang mga labi. "Alam mo, may sinasabi ang mga lumang kwento tungkol sa kambal na tinig. Ang isa ay ang tunay, ang isa ay ang anino. Ngunit paano kung ang anino ang nagtataglay ng tunay na damdamin? Ang tunay na lakas?"

Nanginig si Rica sa kanyang narinig. Ang mga salitang ito ay tila nagpapalalim sa pagkalito na nararamdaman niya. Ang kwintas sa kanyang leeg ay bahagyang uminit, at muli niyang narinig ang mahinang bulong sa kanyang isipan, na tila nagpapatibay sa sinasabi ng anino.

Samantala, sa labas ng madilim na silid na iyon, sa kabilang dulo ng lungsod, nagaganap ang isang mas maigting na paghaharap.

Nasa opisina ni Adrian Vance ang kanyang "kapatid," ang lalaking tumawag sa kanya kanina, ang nagbabanta na hawak nito ang tunay na Rica Carla. Ngunit sa pagharap nila, nakita ni Adrian na ang lalaki ay hindi ang kanyang kapatid—kundi isang taong mas matanda, may malamig na mga mata, at isang ngiti na puno ng panlilinlang. Ang Babaeng Anino na kasama nito ay hindi niya inaasahan.

"Sino ka talaga?" mariing tanong ni Adrian, habang nakahawak nang mahigpit sa kanyang desk. Nakita niya ang pagdududa at takot sa mga mata ng kanyang assistant na si Leo, na nasa tabi niya.

"Ako ang iyong kapatid, Adrian," sagot ng lalaki, ang tinig nito ay hindi nagpapakita ng anumang emosyon. "Ang kapatid na nagmamalasakit sa iyo. At sa iyong napaka-espesyal na 'asawa.'"

Dumating ang Babaeng Anino, ang presensya nito ay tila nagpapabigat sa hangin. "Ang Rica na hawak mo ay isang impostor, Adrian. Ang tunay na Rica ay narito. At malapit na siyang bumalik sa kanyang nararapat na lugar."

Napalunok si Adrian. Ang babaeng ito ay ang tila kinidnap si Rica. Ang babaeng nagsasabing siya ang tunay na Rica Carla. Ngunit bakit ito kasama ng lalaking ito?

"Marco, alam kong ikaw iyan," biglang sabi ni Adrian, ang tinig nito ay puno ng galit. Tiningnan niya ang lalaking nagpakilalang kapatid. Ang tindig, ang paraan ng pagsasalita—lahat ay pamilyar. Ito ay si Marco, ang kasosyo ng kanyang ama, ang lalaking tila nagtatago ng lihim.

Natawa nang mahina si Marco. "Matalino ka rin pala, Adrian. Akala ko nabola ka na ni Isabella. Pero gaya ng sabi ko, ang kasal niyo ay isang malaking pagkakamali. Ang tunay na Rica ay narito. At sa pagbabalik niya, mawawala na ang lahat ng iyong plano."

"Hindi mo siya masisaktan!" sigaw ni Adrian, nagpapakawala ng galit.

Sa gitna ng tensyon, isang pamilyar na tunog ang narinig. Isang malakas na pagkalampag mula sa labas ng opisina, na sinundan ng mga yabag ng maraming tao. Tila may kaguluhan sa penthouse.

"Mukhang hindi na tayo ang sentro ng atensyon," bulong ni Marco, isang mapanuksong ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi. "Pero huwag kang mag-alala, Adrian. Mayroon pa akong regalo para sa iyo."

Naglabas si Marco ng isang maliit na device. Pinindot niya ang isang button, at biglang umilaw ang isang screen na tila nagmumula sa kisame ng opisina. Isang video feed ang lumabas—ang video feed mula sa madilim na silid kung saan naroon si Rica.

Nakita ni Adrian ang sarili niya, ang mukha ni Rica na puno ng takot, at ang Babaeng Anino na nakatayo sa tabi nito. At sa isang iglap, ang Babaeng Anino ay yumuko, hinawakan ang pisngi ni Rica, at pagkatapos ay... hinalikan siya.

Isang halik na tila nagpatigil sa oras. Isang halik na hindi maipaliwanag, puno ng pagka-akit at pagkalito. Nakita ni Adrian ang kanyang sarili na nanigas, ang kanyang puso ay bumigat sa hindi maintindihang sakit at pagtataksil. Ang halik na iyon ay tila tumagos sa screen at direktang tumama sa kanyang pagkatao.

"Ang tunay na Rica Carla ay nagbabalik, Adrian," sabi ni Marco, ang tinig nito ay puno ng tagumpay. "At ang halik na iyan... iyan ang simula ng iyong katapusan."

Nanlaki ang mga mata ni Adrian, hindi makapaniwala sa kanyang nakikita. Ang imahe ng halik sa screen ay tila bumabalot sa kanyang isipan, nag-iiwan ng tanong na mas malalim kaysa sa anumang dati niyang naramdaman.

Sa madilim na silid, nang makita ni Rica ang pagkabigla at sakit sa mukha ng Babaeng Anino pagkatapos ng kanilang halik, tila may nagbago sa kanyang pandama. Ang Babaeng Anino ay umatras, ang mga mata nito ay puno ng pagkalito. Sa pagkakataong iyon, narinig ni Rica ang tinig na iyon sa kanyang isipan, hindi na isang bulong, kundi isang malinaw na pahayag:

"Ngayon... alam mo na."

Napadikit ang kamay ni Rica sa kwintas na nasa kanyang dibdib. Ang init nito ay tila dumadaloy sa kanyang buong katawan. Sa isang iglap, ang lahat ng pagkalito at takot ay napalitan ng kakaibang lakas. Tumingala siya sa Babaeng Anino, ang kanyang mga mata ay nagliliyab na ngayon sa determinasyon. "Hindi," sagot ni Rica, ang kanyang tinig ay mas matatag kaysa dati. "Hindi mo alam kung sino ako. Hindi mo alam kung ano ang kaya kong gawin."

Biglang tumunog ang kanyang cellphone, na nakalagay sa tabi niya. Isang notification ang lumitaw: Isang mensahe mula sa isang hindi kilalang numero, naglalaman lamang ng isang litrato—ang litrato ni Adrian, na may isang babae sa tabi niya. Ngunit hindi ito ang babaeng inaasahan niya. Ito ay ang babaeng nasa litrato na nakita niya noon, ang Babaeng Anino. Ngunit ngayon, sa litrato, sila ay tila magkasama, nagtatawanan, na parang... magkasintahan.

Nabitawan ni Rica ang kwintas. Ang kanyang mundo ay tila gumuho sa isang iglap. Ang kanyang pagmamahal, ang kanyang pagdududa, ang lahat ng kanyang pinaglalaban—lahat ay tila naging walang saysay. Ang larawang iyon ay isang patunay na ang lahat ng kanyang kinatatakutan ay totoo na.