Mga Mata ng Tag-Ulan

Ang malamig na papel ng litrato ay dumulas mula sa kamay ni Rica, bumagsak sa maruming sahig ng silid. Ang imahe—si Adrian Vance, nakangiti sa Babaeng Anino, na para bang sila ang pinagtatagpo ng tadhana—ay tila tumutusok sa kanyang puso. Hindi niya alam kung ano ang mas masakit: ang nakita niyang halik nila sa video, o ang litratong ito na parang kumpirmasyon ng lahat ng kanyang kinatatakutan.

"Nakikita mo na?" bulong ng Babaeng Anino, ang boses nito ay puno ng tagumpay. "Kaya pala naguguluhan ka. Dahil hindi mo maintindihan kung sino ang tunay mong minamahal. Si Adrian, o ako?"

Nanginginig na inabot ni Rica ang litrato. Hindi ito ang Adrian na kilala niya. Ang Adrian na nakilala niya ay ang lalaking tumitig sa kanya na may pag-aalinlangan, ang lalaking nag-alala noong siya ay nawawala, ang lalaking nagtanggol sa kanya laban kay Marco. Ngunit ang Adrian sa litratong ito... parang ibang tao.

"Hindi ito totoo," mahinang sabi ni Rica, tila sa sarili niya lamang sinasabi. Ngunit ang mga salita ay bumalik sa kanya, walang kapangyarihan sa kabila ng katotohanang nakalatag sa kanyang harapan.

"Lahat ng ito ay totoo, Rica," giit ng Babaeng Anino. "Ang mga halik, ang pagmamahalan, ang mga pangako. Hindi mo ba naaalala? Ikaw... tayo..." Huminto ito, tila nag-aalangan. "Malapit na. Malapit na nating mabawi ang lahat."

Napatitig si Rica sa Babaeng Anino, sinusubukang hanapin ang tunay na pagkakakilanlan sa likod ng maskara. Ang boses nito, ang kilos nito, may kung anong pamilyar, ngunit hindi niya ito matukoy. Ang kwintas na nakasuot sa kanyang leeg ay tila umiinit, nagbibigay ng kakaibang pakiramdam. May mga bulong na tila bumubulong sa kanyang isipan, mga alaala na hindi niya lubos maisip.

"Bakit mo ito ginagawa?" tanong ni Rica, ang kanyang tinig ay bahagyang mas matatag na ngayon. Hindi niya hahayaang masira siya ng mga ito. Kailangan niyang makalabas dito.

"Para sa atin," sagot ng Babaeng Anino. "Para sa pagmamahal na ipinagkait sa atin. Para sa buhay na dapat sana ay atin."

Biglang bumukas ang pinto ng silid. Natigilan ang Babaeng Anino. Si Rica ay napalingon, ang kanyang puso ay kumabog sa dibdib. Nakatayo sa bukana ng pinto si Adrian Vance, ang kanyang mukha ay walang emosyon, ngunit ang kanyang mga mata ay puno ng sakit. Sa tabi niya, nakatayo si Marco, ang kanyang mukha ay puno ng pagkabalisa.

"Rica!" tawag ni Adrian, ang boses nito ay tila nanginginig.

Nakita ni Adrian ang litrato sa sahig. Nakita niya ang Babaeng Anino. Nakita niya ang tingin sa pagitan ng dalawang babae. Ang kanyang puso ay tila nadurog muli.

"Sinabi ko na sa iyo," pagputol ni Marco, ang tinig nito ay kalmado ngunit may pahiwatig ng banta. "Hindi mo siya mapipigilan. At hindi mo siya mapoprotektahan."

Ang Babaeng Anino ay tumingin kay Adrian, isang kakaibang ngiti ang sumilay sa kanyang labi. "Mukhang nagkita na kayo ng tunay mong minamahal, Adrian. O baka naman, ang tunay mong kasalukuyan?"

Naguguluhan si Rica. Hindi niya maintindihan ang sinasabi ng Babaeng Anino. Ngunit nakikita niya ang pagbabago sa mga mata ni Adrian. Ang pagdududa. Ang sakit. Ang pagtataksil na tila bumabalot dito.

"Hindi ito ang nakikita mo, Rica," sabi ni Adrian, ang kanyang mga mata ay nakatuon sa Babaeng Anino. "Si Marco... siya ang nagsabi sa akin ng lahat. Ang tungkol sa video, ang tungkol sa panloloko ninyo."

"Panloloko?" bulalas ni Rica. "Adrian, hindi mo naiintindihan!"

"Naiintindihan ko," malamig na sagot ni Adrian. Tumingin ito kay Marco. "Ikaw, Marco. Akala ko kaibigan kita. Akala ko tutulungan mo akong unawain ito. Ngunit pinakita mo sa akin ang video. Tiniyak mong makikita ko kung paano mo ako sinasaktan."

"Kailangan kong gawin iyon, Vance," sabi ni Marco, lumapit pa ito kay Adrian. "Para sa iyong sarili. Para sa katotohanan."

"Katotohanan?" tumawa ng mapait si Adrian. "Ang nakikita ko ay babaeng minamahal ko, na nagtataksil sa akin kasama ng Babaeng Anino na ito. At ang litratong ito..." Pinulot niya ang litrato sa sahig, ang kanyang mga kamay ay nanginginig. "Tunay ba ito, Rica? Kasama mo siya?"

Napalunok si Rica. Paano niya sasabihin ang katotohanan? Paano niya ipapaliwanag ang lahat ng ito? Ang Babaeng Anino ay nakatayo lang doon, nanonood, tila nag-e-enjoy sa kaguluhan. Ang bawat salita ay tila nagiging kasinungalingan.

"Adrian, pakinggan mo ako," nagmakaawa si Rica. "Hindi ito ang nakikita mo. Ang Babaeng Anino... siya ang tunay na Rica Carla. Ako..."

Ngunit bago pa matapos ni Rica ang kanyang sasabihin, biglang may narinig silang malakas na pagsabog mula sa labas ng gusali. Nagdilim ang mga ilaw. Napuno ng alikabok ang hangin. Sa gitna ng kaguluhan, isang pamilyar na boses ang narinig ni Rica, ngunit sa pagkakataong ito, tila ito ay galing sa malayo, tulad ng isang panaginip. Isang pangalan ang bumulong, isang pangalang hindi niya dapat marinig...

"Adrian..." bulong ng Babaeng Anino, ngunit hindi ito kay Adrian nakatingin. Ang kanyang mga mata ay nakatuon sa isang direksyon, kung saan ang kadiliman ay mas lalong lumalalim. Sa isang iglap, nawala ang Babaeng Anino, tila naglaho sa hangin.

Natahimik ang lahat. Ang alikabok ay nagsimulang bumagsak. Nakatayo pa rin si Adrian at Marco, naguguluhan. Si Rica ay nakatayo sa gitna ng silid, ang kanyang puso ay bumibilis. Ang dating tahimik na lugar ay biglang napuno ng kaba at hindi malamang mangyari.

Napalingon si Adrian sa kinaroroonan kung saan naglaho ang Babaeng Anino. "Sino... sino iyon?"

At mula sa pinakamadilim na sulok ng silid, kung saan hindi napapansin kanina, isang pigura ang unti-unting lumitaw. Hindi ito ang Babaeng Anino. Ito ay isang lalaki, nakasuot ng itim, ang kanyang mukha ay hindi makita sa anino. Ngunit ang kanyang kamay... nakahawak ito sa isang bagay na kumikinang sa liwanag ng mga emergency lights na nagsisimulang umilaw. Isang piraso ng salamin. At sa piraso ng salamin, nakikita ang repleksyon ng isang babae, nakangiti, ngunit sa likod nito ay may isang anino na gumagalaw, isang anino na hindi pamilyar kay Rica. At pagkatapos ay, ang lalaki ay tumingin kay Rica, at sa isang tinig na malamig at puno ng pangako, sinabi nito, "Hindi pa tapos ang lahat, Vance. Marami pang kailangang ibunyag."